Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

Το θειάφι




Στυλιζαρισμένη η ζωή μου,
χαμένη  στη  καθημερινότητα,
αργά λειώνει, όπως το κάρβουνο
που σκιτσάρει τους  καημούς μου.


Σαν έντομο που συνθλίβεται,
έτσι ζω τις πιθανότητές μου,
η κάθε στιγμή, η άγια τρύπα
να καταβροχθίσει  το κορμί μου.


Η βία της  ανοησίας, χαρούμενη,
με κάνει ανήμπορο,  κάθε μέρα,
η υποκρισία σαν το θειάφι,
στιγμές κιτρινίζει,, αρρωστημένα.


Ήθελα πάντοτε κάτι παραπάνω,
στροβιλιζόμουν στις ηδονές,
του κορμιού και της γνώσης,
αμαχητί πάντοτε, παραδοτέος.  


Τώρα τι γίνεται: παιδεύομαι,
στην αφασία του χρόνου,
τα δάκρυα με ταξιδεύουν,
χαμένος, γυρνώ και ξαναγυρνώ.



AlexMil
  30-01-2013 (1.00 πμ)

Δεν υπάρχουν σχόλια: