AlexMil (34)

Δεν διδάχθηκα,
πληρώνω τα λάθη μου,
αυτά που διέπραξα,
κάθε φορά που η κοσμική ρουλέτα,
στις αγιογραφίες της σαβάνας με πετούσε
και στις ερήμους των πολύχρωμων
φαντασιώσεων με αποπλανούσε •
εξερευνητής ήμουν,
με το κοντοπαντέλονο της γελοιότητας,
να ιδρώνω και να σκοτώνω την ανάγκη για ηδονή,
αίσθηση κυρίαρχη:
συνοδεία από τσίγκινες τρομπέτες,
άστρα και σκόνη μεταλλική,
απ τις φάμπρικες της ξευτίλας να με καλύπτουν
•ζωντανή μετάδοση
ως παράδειγμα προς αποφυγή•

Αφήνομαι τώρα,
με κόκκινα τούβλα κτίζομαι,
κράτησα μόνο, το σωλήνα των αναστεναγμών,
τον σύνδεσα με τον οβελίσκο
του πεπρωμένου μου,
στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

AlexMil (34) 5.00 πμ

AlexMil (33)

Θέλω
την ελπίδα
ν’ αγκαλιάσω,
η ενόραση όμως της νύχτας,
που έρχεται
παρέα με τις σκιές,
σκαρφαλώνοντας
από το φωταγωγό των αναμνήσεων,
προβάλει
σκηνές απένταρες:
αλουμινένια τροχόσπιτα
να φθείρονται,
απ τη πίκρα των ευκαιριών
που χάθηκαν•
στη μοναξιά της ερημιάς
η ζωή μου
εκμηδενίστηκε,
αυτό κινούμενη
στους παράδρομους
των ψευδαισθήσεων,
απ τα φινιστρίνια,
τους κάκτους μόνο βλέπει•
και μαύρες μορφές
ν’ ακολουθούν τρέχοντας,
με δρασκελιές
αφύσικες,
το πεπρωμένο μου
σε δόσεις ασπρόμαυρες.

AlexMil (33) 4.00 πμ

Alexmil (32)

Άνεμος με στάχτες
στο ερειπωμένο τοπίο,
εδώ και κει γρανιτένια
πρόσωπα,
σαν να έχουν ξεφυτρώσει
απ την ραγισμένη γη,
κινούν τα μάτια ανεπαίσθητα,
φαίνεται
αργοπεθαίνουν,
και τα κτίσματα ολόγυρα
τη γη έχουν ακουμπήσει
λυγισμένα:
στο θαμπωμένο φως
ο φόβος έγινε εφιάλτης,
κι ο θάνατος,
απρόσκλητος
τις θρυμματισμένες ψυχές
αναζητά•
άγριο πράγμα,
στο γκρεμισμένο τοίχο
καθισμένος,
τις αναπνοές πρώτα μετρά
και τις κραυγές,
κι έπειτα όταν όλα σωπαίνουν,
πλησιάζει σιωπηλά:
•δάκρυα απεγνωσμένα
που θρηνούν
και σπαραγμός τον συνοδεύουν•

Alexmil (32) 2.30πμ

AlexMil (31)

Όταν μου πες
σ’ αγαπώ,
το φώς αισθάνθηκα
στη φωνή σου,
πανικόβλητες οι σκιές χάθηκαν,
πρώτα έσβησαν τα σχήματα
με πινελιές γρήγορες,
και έπειτα τα υπόλοιπα:
έγιναν όλα χρώματα απίστευτα,
και ξέφυγα,
σαν συμπαντική
ενέργεια,
τα μάτια έκλεισα,
άπλωσα τα χέρια και ταξίδεψα,
σημείο έγινε η απόσταση,
ένας μικρός κύκλος:
ένας δίσκος έκλαμπρος
στη γη των ονείρων μας
και πάνω του, εσύ κι εγώ,
τρυφερά
αγκαλιασμένοι,
αφημένοι στις ψυχές μας,
το κοσμικό χορό
της αιωνιότητας να χορεύουμε:
επιτέλους,
το ταξίδι της υπόσχεσης
εκπληρώθηκε.

AlexMil (31) 1.00 πμ

AlexMil (30)

Άλλη μια νύχτα στο όνειρο,
άλλη μια μέρα
στην αυταπάτη της αλήθειας,
σε γνώρισα στις παρυφές της ψυχής μου,
εκεί όπου κρύβομαι
απ τους φόβους των επιθυμιών μου,
ήρθες και με ζέστανες απ το κρύο της ζωής,
πρόσφερες την αναπνοή σου
και τα όνειρά μου χάιδεψες με τα δικά σου,
τα μάτια έκλεισα όταν μου το ζήτησες
και όταν τ’ άνοιξα,
στο κόσμο σου βρέθηκα,
•άστρα μπερδεμένα με θαύματα,
πλάσματα που μαγεύουν με τις λέξεις•
και συ αγαπημένη το χρόνο κλείδωσες,
τις στιγμές μας ήθελες αιώνιες,
με αγκάλιασες με τα μάτια τρυφερά
και στη σιωπή του απέραντου χαθήκαμε.

14-04-2013 5.40 πμ

AlexMil (28)

Πάνω
σ ένα βρώμικο τζάμι
σερνόμουν,
στα τέσσερα,
στηριγμένο στο κέντρο
ενός θεόρατου Οβελίσκου
•στο σύμπαν της καρδιάς της•
το κορμί μου πονούσε,
και στο κεφάλι: σφυροκοπούσαν
τρελαμένοι άγγελοι
με μηχανοκίνητα φτερά.
εφιάλτης έμοιαζε,
αλλά ήξερα πως δεν ήταν:
οι θεοί μου,
με τους κοσμικούς αγοραστές
πριν με πουλήσουν συμφώνησαν,
στο φιλοθεάμον κοινό
με πρόσφεραν για παραδειγματισμό,
ήμουν προς αποφυγή:
ένας διάβολος ανήμπορος,
επί της γης ερωτευμένος.

AlexMil (28) 14-04-2013 2.45 πμ

AlexMil (27)

Περιπλανιόμουν,
στα αρχέγονα σκοτάδια της πλάνης,
όταν απροσδόκητα τη γνώρισα,
με βύθισε στην αίσθηση του απέραντου αιώνιου
όταν μπροστά μου εμφανίστηκε,
σαν μια οπτασία της μοίρας μου,
που απλά,
με τις παστέλ αποχρώσεις των ονείρων της,
τα γκρίζα χρώματα του πινέλου μου χρωμάτισε•
στη γήινη επανάληψη του τίποτα,
το λόγια της,
σαν τον άνεμο που σιγοψιθυρίζει στ άστρα του διαστήματος,
σε θαύματα με συντόνισε,
την ελπίδα μου πρόσφερε για να πιστέψω τα αφάνταστα•
μια ταξιδιώτισσα του απείρου,
αναχωρήτρια, παράξενη και ονειροπόλα,
σαν αστερισμός στης νύχτας μου το βλέμμα,
που με την υγρή φωνή της
και τη απεραντοσύνη των μύθων της,
στους μαγεμένους κόσμους των ονείρων μας με ταξιδεύει•

AlexMil (27) 14-04-2013 1.30 πμ

AlexMil (26)

Αυτή η πόλη
είναι παράξενη,
κυρίως τα βράδια,
όπου διάφορα
συμβαίνουν,
κι αν εγώ μόνο
τα καταλαβαίνω
•τότε είμαι πράγματι
για δέσιμο•
στα μπαλκόνια
βγαίνουν άνθρωποι
που έχουν
φωτοστέφανα
και κέρατα διαβόλου,
πηδιούνται
ανελέητα
κι έπειτα, αθόρυβα,
απ τους εξώστες
πέφτουν•

στο σκοτεινό
διάδρομο
πάντα βρίσκομαι,
εδώ και χρόνια,
πίσω απ τις κολώνες
κρύβομαι,
οι ιδιοκτήτες
της ψυχής μου
δεν θέλω να με δουν,
φαντασιώνομαι,
δεν ξέρω,
•υποπτεύομαι πως,
αληθινή δεν είναι
η ζωή μου •

AlexMil (26) 07-04-2013 4.20 πμ

AlexMil (25)

Ήξερα
πως δεν ήταν έντιμο,
ποθούσα
όμως το κορμί της,
•τη συμφωνία δέχθηκε•
θα πλήρωνα
τα χρέη της ζωής της,
έμοιαζαν στις καμάρες
του de chirico,
εκεί τη πήρα,
ένοχα και στα γρήγορα,
η σιωπή της
στα βογγητά μου:
την ενοχή
της ψυχής μου
μαρτυρούσε•
Δεν άντεξα,
όμως ο άτιμος,
πρώτα τέλειωσα,
και έπειτα
να με συγχωρέσει
της ζήτησα.

AlexMil (25) 07-04-2013 3.30 πμ

AlexMil (24)

Πέρασα
τις εξετάσεις
εντιμότητας,
αφού πρώτα
προετοιμάστηκα:
ξυρίστηκα παντού
ανάλογα,
•έβαλα εσώρουχα
ευδιάκριτα•
φόρεσα
και το κοστούμι
που αγόρασα•
ο ψυχαναλυτής μου
με βοήθησε
•μεγάλη πουτάνα•
μ’ έπεισε
και παρουσιάστηκα
όπως έπρεπε:
ένας υποκριτής,
σέξι
και καλοντυμένος,
διατεθειμένος
να παρανομήσει
έντιμα.

AlexMil (24) 07-04-2013 2.50 πμ

AlexMil (23)

Να ξεφύγω,
το προσπάθησα
πολλές φορές,
όμως,
στη δίνη
των ανεξόφλητων
λογαριασμών
με πυροβόλησαν,
•αδυνατούσα να πληρώσω•
με φόβισαν,
το μαυσωλείο μου
διαφήμιζαν:
κτισμένο με πλίνθους
διακοσμητικούς
και μάρμαρα εισαγόμενα•
οι μπράβοι τους
με ξανά πυροβόλησαν,
δεν πρόσεξαν
οι μαλάκες
και με σκότωσαν.

AlexMil (23) 07-04-2013 2.00 πμ

AlexMil (22)

Ηττημένος
απ την γνώση
του πεπρωμένου,
τη ψυχή μου,
στα αδύνατα χαμόγελα
της αισιοδοξίας
να χρωματίσω προσπαθώ
•τα ξωτικά
με ξαναβρήκαν•
εκεί κρυβόμουν,
στα σκοτεινά αδιέξοδα
της πόλης,
με βοηθούν τώρα,
είναι ταγμένο αιώνια,
να με απειλούν
συνεχίζουν
της μοίρας
τα μαύρα αγάλματα
•την τιμωρία μου
τώρα απαιτούν•
κάθε τόσο,
σπασμωδικά
προς το μέρος μου
κινούνται.

AlexMil (22) 06-04-2013 5.00 πμ

AlexMil (21-1)

α νεύματα
είναι κλειδωμένα
ασθενικά
και τα πρόσωπα χλωμά,
άνθρωποι
με αξιοπρέπεια,
μαζεμένοι
στο κάδρο
των αναμνήσεων,
αιώνια
αναμένουν
•το βλέμμα μου
ακίνητο,
έχει ξεφύγει,
γοργόνες φαντάζεται
και φλογισμένα
άλογα•
και ο αέρας υγρός,
την εικόνα
θαμπώνει,
τη κάνει να κλαίει:
ξανά ζωντανεύουν
τα μάτια μου,
στο κάδρο αναζητούν
την αγαπημένη.

AlexMil (21-1) 06-04-2013 4.15 πμ

AlexMil (22)

Ηττημένος
απ την γνώση
του πεπρωμένου,
τη ψυχή μου,
στα αδύνατα χαμόγελα
της αισιοδοξίας
να χρωματίσω προσπαθώ
•τα ξωτικά
με ξαναβρήκαν•
εκεί κρυβόμουν,
στα σκοτεινά αδιέξοδα
της πόλης,
με βοηθούν τώρα,
είναι ταγμένο αιώνια,
να με απειλούν
συνεχίζουν
της μοίρας
τα μαύρα αγάλματα
•την τιμωρία μου
τώρα απαιτούν•
κάθε τόσο,
σπασμωδικά
προς το μέρος μου
κινούνται.

AlexMil (22) 06-04-2013 5.00 πμ

AlexMil (21)

Τυφλός είμαι,
εδώ και καιρό,
είναι πως,
αυτά που βλέπω,
είναι αυτά
που δεν αισθάνομαι:
πράγματα στη σιωπή,
όλα,
με γραμμές σκληρές,
άπνοες,
χωρίς δάκρυα.
Το μάθα από παλιά,
τότε,
που τα αισθήματα,
με τα παλιόχαρτα
των στίχων μου,
στοίβαξα
σε κούτες πλαστικές•
ήταν την εποχή
που ερωτευόμουν,
κι έγραφα,
ηρωικά, βρώμικα
και λυσσασμένα•

•κι όταν
πουλήθηκα,
για πάντα ορκίστηκα•

AlexMil (21) 06-04-2013 2.00 πμ

AlexMil (20)

ώ νύχτα
κακομαθημένη,
στο τρελλοκομείο
των ηδονών σου,
δαφνοστεφανωμένος,
την ματαιότητα
με πράξεις επώδυνες
δικαιολόγησα,
κέρδισα προσωρινά
•έτσι νόμισα•
όμως, πάντα,
στη τελική έχανα:
στις παλάμες μου,
άψυχα έκλεινα
φτηνοπράγματα,
πράξεις χωρίς δικαιολογίες
και αισθήματα.

AlexMil (20) 06-04-2013 1.15 πμ

μέθοδος

Μέθοδος
της επιβίωσης,
πολύ απλή,
σουπερ
αποτελεσματική:
πηδιέσαι
όταν το επιβάλουν
ή στο ζητούν
ευγενικά οι ισχυροί
και ζηλόφθονα
ως εκδικητικά
τους αδύναμους
εσύ πηδάς
όπου μπορείς•
Μην απορείς
λοιπόν μπάσταρδε,
όταν μοναχικός
στέκεις
στα πεζοδρόμια
της ζωής
και παρότι
εκλιπαρείς,
κανείς
δεν σε βοηθά,
όταν
σε αρπάζουν
τα σκουπιδιάρικα
της τελικής
απογραφής.

AlexMil (19) 4.40 πμ

τη διεύθυνση έδωσαν

Πριν λίγο
τη γνώρισα,
οι σκιές
που γύρω μου
προκλητικά τριγυρνούν,
το δρόμο
μου έδειξαν:
στο
δισκοπότηρο
με τους pop
φαλλούς,
την ηδονή
με βαλαν να πιω
και έπειτα
τη διεύθυνση
μου έδωσαν•
άγια
η μοναξιά,
αλλά γίνεται
άγρια
όταν πνίγεται
στα δάκρυα:
τα φιλιά της
με πόθησαν
και τη
σάρκα της
ρούφηξα
μέχρι εκεί
που έφθασε η ψυχή•
Ο αέρας,
χτικιό σκονισμένο,
έπειτα,
τα όνειρα παρέσυρε
και με
ξανάβαλε
στο ράφι των
άσημων
αγνοουμένων,


AlexMil (18) 4.05 πμ

Ψέμα

Το ψέμα,
με τα ουρλιαχτά του,
προσωρινά
μπόρεσε
ζουρλομανδύα
να με φορέσει,
γόνιμες
οι πόρνες του,
μια άγονη
νύχτα
με απήγαγαν•
φυλακισμένο
με κράταγαν,
αλλά τους ξέφυγα,
στίχους
μες στο μυαλό μου
έγραψα
και κάποια
στιγμή
τους ζωντάνεψα•
περίστροφο
στο χέρι
μου βαλαν,
και ήσυχα
μες στο σκοτάδι
της χαραυγής
χάθηκα.

AlexMil (17) 2.45 πμ

Ωδες

Νότες,
χυμένες
σε καλούπια
μπετονένια,
υμνούν
σε τοίχους σπιτιών,
των αρχόντων
την ελευθερία•
Ηλίθια ύλη,
νομίζεις πως μπορείς
με τσιμεντένιους
ψαλμούς
•από το πλακούντα•
των δυνατών
να με πείσεις;
Κτίζεις
χωρίς Ιδανικά:
σε μερικά τετραγωνικά
γεννήτριες
κανιβάλων,
κράζεις στους
ύπνους μας
τα τροπάρια
των αναγκών σου,
αλλά ξέρεις
κάτι,
κάθε πρωί
ωδές συνθέτω
με τις νότες
που δεν μπορείς,
ευτυχώς
να καταλάβεις.

AlexMil (16) 1.45 πμ