Αισθάνομαι ένοχος

Αισθάνομαι ένοχος, όχι γιατί έχω κάνει κάτι, αλλά γιατί δεν έχω κάνει τίποτα.

Σήμερα γυρνώντας προς το μεσημέρι σπίτι, πεζοπορώντας,  για το μεσημεριανό φαγητό , που παρεμπίπτοντος  ήταν συκωτάκια με ριζότο και σαλάτα με  λάχανο και  καρότο, φαγητό πείνας δηλαδή,  προσπέρασα μια άστεγη γριά γυναίκα.

Περπατούσε κρατώντας σακούλες , πρόσωπο σκαμμένο, βλέμμα  χαμένο, τυπική ανθρώπινη φιγούρα εξαθλίωσης και εγκατάλειψης.  Τους συναντάμε καθημερινά, τους  βλέπουμε στις τηλεοράσεις τσιμπολογώντας, καμπουριασμένες ψυχές, σχεδόν αγρίμια, χωρίς προορισμό.

Προσπερνάμε, κοιτάμε οι πολλοί με συμπόνια, χρησιμοποιούμε τη δυνατή μας έκδοση. Αν είμαστε μόνοι, πετάμε μια μεγαλειώδη ατάκα, style Facebook, κατηγορούμε τους πάντες, ξεκινάμε σχεδόν την επανάσταση. Βέβαια σε δευτερόλεπτα όλα τα έχουμε ξεχάσει, προέχει η ομάδα, η γκόμενα, το γαμήσι.

Αν πάλι είμαστε μόνοι, μπορεί και να κλάψουμε, να κτυπήσουμε τη γροθιά μας, να πούμε σαν τραγωδοί:  γιατί Θεέ μου.

Όταν την είδα, ήμουν μόνος, εφήρμοσα λοιπόν τη δεύτερη εκδοχή, δάκρυσα μόνο ταπεινά και συνέχισα ανακουφισμένος το δρόμο μου. Ηξερα πως έκανα το καθήκον μου.

Σε κρίσεις αυτογνωσίας, πιστεύω πως είμαι η κλασική περίπτωση μαλάκα, που νομίζω πως με πρόζα  και τσιτάτα του FB,  θα ξεπεράσω  την σε πολλαπλά επίπεδα ενοχή μου.

Μια ενοχή,  που ειδικά όταν πεινώ, μ’ ενοχλεί. Δεν έκανα τίποτα, δεν κάνω τίποτα και δεν πρόκειται να κάνω τίποτα. Το τρίπτυχο της υποκρισίας μας. Αυτή είναι η ενοχή μας.

Μετά,  ποστάρουμε και ξανα -ποστάρουμε, εικόνες, like, κριτικές, διηγήσεις,  στίχους, καλή ώρα όπως τώρα, ασκούμε το πνεύμα βέβαια, ρίχνουμε δάκρυα εικονικά, αγαπάμε, υμνούμε τον έρωτα, τους εικονικούς εραστές και ο χρόνος αδυσώπητος, η  άστεγη ψυχή, προχωρά στο βάθος του δρόμου και χάνεται στο δυστυχισμένο κόσμο της .

Εύχομαι να μην έρθει η σειρά μου να με λυπάστε, είμαι σίγουρος πως θα συνεχίσω να είμαι μαζί σας. Για όλους εσάς δεν ξέρω, ελπίζω να μη σας χάσω, δεν είμαι κακός, είμαι όμως αθεράπευτα φιλοτομαριστής, γι αυτό, αν είναι να χαθούμε να χαθείτε πρώτοι εσείς . Άλλωστε πιστοί δεν είμαστε όλοι; Προέχει η αλληλεγγύη έ;  

Υ.Γ  Οι στίχοι μου είναι και αυτοί υποκριτικοί, εντάσσονται στο πακέτο που περιέγραψα, είναι η θεραπεία μου από τη ασθένεια που λέγεται ζωή. 

AlexMil 12-01-2013

Σχόλιο για τη μάστιγα των ναρκωτικών

Με αφορμή τους στίχους της προηγούμενης ανάρτησης: Η άσπρη σκόνη

Για αρκετά χρόνια όταν εργαζόμουν στην Αθήνα, συμμετείχα ενεργά σε σχήματα βοήθειας των χρηστών, στα πλαίσια των ιδεολογικών και πολιτικών μου καταβολών, αλλά και από μια αίσθηση αλληλεγγύης σε όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους, εγκαταλελειμμένων σχεδόν από παντού.

Μέσα σε αυτή τη κόλαση έμαθα πολλά πράγματα, κυρίως αισθάνθηκα το χαρακτήρα μιας κοινωνίας που τότε τουλάχιστον (μετά το 1985) έβλεπε στο χρήστη έναν αλήτη, έναν απόβλητο, έναν εγκληματία.

Βέβαια από τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά, οι νοοτροπίες επίσης, αλλά δυστυχώς, ακόμη υπάρχει πολύς δρόμος για να καταλάβουν πολλοί, πως, ο χρήστης είναι ασθενής, ένας βαριά ασθενής, με ανεξέλεγκτη συμπεριφορά όταν έχει το σύνδρομο της στέρησης. Η παραβατική συμπεριφορά του (κλοπές, πορνεία κλ.π.) οφείλονται σε αυτή τη στέρηση.

Δυστυχώς το σύστημα της πρέζας είναι μια πολύ επιτυχημένη οικονομική δραστηριότητα, με τεράστια κέρδη που εύκολα “ξεπλένονται” και επενδύονται σε νόμιμες δραστηριότητες, άφθονα χρήματα που τα έχουν όλοι ανάγκη, οι τράπεζες, το κράτος, οι επενδυτές, ο αθλητισμός.

Αυτονόητο δε, πως η οικονομική αυτή όσμωση των ναρκοευρώ μετατρέπεται σε πολιτική εξουσία, όχι μόνο ως σχέση πολιτικών και εμπόρων, αλλά ως καθαρή πολιτική εξουσία. Να μη ξεχνάμε πως οι μεγαλέμποροι είναι αθέατοι ευυπόληπτοι πολίτες – επιχειρηματίες που με τη βοήθεια κρατικών μηχανισμών και λειτουργών,
παράλληλα με τις νόμιμες δραστηριότητές τους, ασκούν και το εμπόριο πάσης φύσεως ναρκω ουσιών.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναπτύχθηκε ένα σύστημα βοήθειας των χρηστών, κρατικής και εθελοντικής κατεύθυνσης. Σίγουρα, όλα αυτά τα σχήματα προσφέρουν πολλά, αλλά θα μπορούσαν να προσφέρουν πολύ περισσότερα.. Δεν θέλω να επεκταθώ στο θέμα αυτό, κυρίως για τα κρατικά σχήματα βοήθειας που έχουν αποκτήσει μια υπαλληλική νοοτροπία, γιατί θα αδικήσω πολλούς που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους, στη μάστιγα αυτή, αλλά είναι ένα μεγάλο θέμα που ίσως το θίξω κάποια στιγμή.

Το μόνο που θέλω να πω για όσους φίλους είναι μακριά από το θέμα πως μια κίνηση και μόνο θα είχε θεαματικά αποτελέσματα στη βοήθεια αυτών των παιδιών:

η δημιουργία κέντρων αποτοξίνωσης, μέσα σε νοσοκομεία, όπου θα γίνεται ιατρική παρακολούθηση τους ως ασθενών, με ψυχολογική υποστήριξη, χορήγηση υποκατάστατων (π.χ. μεθαδόνης), εύρεση εργασίας κ.λ.π.

Η ενέργεια αυτή θα είχε τρία σχεδόν άμεσα αποτελέσματα, την σταδιακή επανένταξη του χρήστη στη κοινωνία, την αποκοπή του από τον ντήλερ και την απομάκρυνση του κινδύνου να φυλακιστεί σαν μεταπωλητής.

Δυστυχώς όμως, παρότι γίνονται κάποιες προσπάθειες, δεν ξέρω είναι τόσο ανόητες μερικές φορές, τόσο ελλιπείς, που μπορείς να πεις πως γίνονται εσκεμμένα. Μερικά παραδείγματα:

Τα κέντρα αποτοξίνωσης δεν μπορούν να γίνονται μέσα σε οικιστικές περιοχές, η εμπειρία έχει δείξει, πως γίνονται πόλος των ντήλερ, των μεταπωλητών, εστίες πολλών προβλημάτων για τους κατοίκους. Ούτε βέβαια πρέπει να γίνονται μέσα σε ψυχιατρικά ιδρύματα, όπως πρόσφατα επιχειρήθηκε στο Δαφνί, όπου η γειτνίαση με τους ψυχιατρικά ασθενείς, είναι ότι πιο καταστρεπτικό για το χρήστη.

Τα υποκατάστατα και εδώ είναι το πιο εγκληματικό, ενώ θα μπορούσαν να δοθούν σε όλους τους χρήστες, είναι ιδιαιτέρως φθηνά, τα δίνουν με λίστες (ακούστε με λίστες) με αποτέλεσμα να αποκλείεται μεγάλος αριθμός χρηστών.

Η αποποινικοποίηση της χρήσης είναι ένα ακόμη σοβαρό θέμα. Γέμισαν οι φυλακές από χρήστες που το έγκλημά τους είναι τις περισσότερες φορές ότι διπλασίαζαν τη δόση που αγόραζαν νοθεύοντας την και πουλώντας τη μια για να εξασφαλίσουν την επόμενη. Σε αυτό το σκηνικό, οι μεγαλέμποροι βέβαια, να μη συλλαμβάνονται και όποτε γίνεται αυτό, σε λίγες μέρες να είναι πάλι ελεύθεροι με τη βοήθεια δικηγόρων, πληρωμένων με ναρκωευρώ.

Σε ότι με αφορά τώρα, δυστυχώς εδώ και αρκετά χρόνια δεν συμμετέχω ενεργά στη βοήθεια χρηστών, για διαφόρους λόγους.
Αυτό με κάνει να έχω ενοχές , αλλά έχω και πολλές άλλες, από καιρό δεν κοιτώ κατάματα το είδωλό μου στο καθρέπτη, οπότε κάπως ισορροπώ μέσα στη ξεφτίλα της μικροαστικής μου ζωής

Αυτά προς το παρόν

Τα σχόλιά μου σε άλλα blogs

Κάποια σχόλιά μου σε ενδιαφέροντα blogs:

Άσχετη (Στο σχόλιο AlexMil - Στοίχοι)

Για τόπους και ανθρώπους (Ανταλλαγή σχολίων με mat)

Τα σχόλιά μου σε άλλα blogs

Γεια σε όλους, φίλους και φίλες,
είθε το μεγαλο διάστημα να σας έχει καλά.

Με αρέσει να γράφω σχόλια σε άλλα blog , για πολλούς λόγους, κυρίως για επικοινωνία, συζήτηση, ανταλλαγή απόψεων, αθώα πειράγματα. Συνήθως η γραφή μου είναι γρήγορη, πολλές φορές απαίδευτη, ο χρόνος βλέπετε, όμως μερικές φορές εστιάζω περισσότερο, όπως όλοι μας αλώστε, σε θέματα που με ενδιαφέρουν, όπως πολιτικής, τέχνης, αισθητικής, θρησκείας, μεταφυσικής, αντιεξουσίας κ.λ.π.

Επειδή το blog μου θέλω να είναι έκφραση των συναισθημάτων μου μέσα από τη ποίηση και το διηγηματικό λόγο, δεν γράφω κείμενα που να διαπραγματεύονται θέματα όπως αναφέρω παραπάνω. Βέβαια οι στοίχοι μου αλλά και τα διηγήματα, έχουν έντονη τη διάσταση της ζωής και της κοινωνίας σε όλες τις εκφάνσεις της, οι εικόνες που προσπαθώ να προβάλω μιλούν πάντοτε για τη ζωή σουρεαλιστικά και πραγματικά, είναι όμως συναισθηματικές – καλλιτεχνικές απόπειρες και μόνο.

Για αυτό λοιπόν όποτε θεωρώ κάποιο σχόλιό μου σε άλλο blog ενδιαφέρον, θα βάζω το link του για οποιον /α ενδιαφέρεται. Οπως τώρα, αυτό για τη πόλη κσι τη τέχνη στο εξαιρετικό blog "Paradise lost blog". Κλικάρετε εδώ

Με εικονικά φιλιά στο μέτωπο
Η σκόνη του κόκκινου ήλιου να σας προστατεύει.

AlexMil

Το νέο μου Blog

Μια μικρή βελτίωση με ένα free template που το προσάρμοσα και μια αρχική image για να σας τρομάζω. Σε επόμενους καιρούς θα ανεβάσω και το animation με λάμψεις και αστραπές.

"Εζησε με πάθος και έφυγε για να ξανάρθει"

Με αγάπη
AlexMil

Παράξενη συνάντηση

Ήταν γύρω στο 40, μέσο ύψος, σώμα χωρίς περιττό βάρος, δέρμα ελάχιστα σκούρο, μαλλιά μαύρα μακριά, αχτένιστα, κάπως φουντωτά και το πρόσωπο σκαμμένο από πολλές και λεπτές ρυτίδες, που δεν φαινόντουσαν να είναι του χρόνου, αλλά κάποιου βάρους ίσως, της ψυχής, της ζωής,
……. που παρόλα αυτά ήταν πανέμορφο.

Τη συνάντησα φεύγοντας από το στούντιο για φαγητό. Στεκόταν στην άκρη του δρόμου, φαινόταν να αμφιταλαντεύεται για κάτι, είχε μια έντονη ανησυχία, σαν απομίμηση σε γυάλινο θόλο που επαναλάμβανε τις ίδιες κινήσεις.

Αυτό που με ‘κανε να την προσέξω περισσότερο, ήταν πως δεν κουβαλούσε κάτι, μια τσάντα, ένα πορτοφόλι. Δεν φαινόταν πάντως για εγκαταλειμμένη, φτωχό ντύσιμο, παλιό τζιν, μπορντό μακό μπλούζα με σημάδια φθοράς, παπούτσια άλλης εποχής, αλλά έδινε την εντύπωση μιας φροντίδας από άλλους.

Δύσκολα μπορώ να εκφράσω με λόγια την ομορφιά της, φανταστείτε φίλοι μου, μια Αιγύπτια στις εποχές των Φαραώ, μια Μεξικανή στο στρατό του Πάντσο Βίλα , μια Ιταλίδα σε ορεινό χωριό της Σικελίας και θα πλησιάσετε την εικόνα της.

Μια αρχαϊκή ομορφιά, έξω από το κάδρο της πραγματικότητας.

Mια παράξενη συνάντηση, ένα σκηνικό περισσότερο σουρεαλιστικό παρά πραγματικό. Σαν από άλλο κόσμο, μιας παράλληλης διάστασης, που μια χωρο χρονική ανωμαλία, την εμφάνισε για λίγο στο κόσμο μας.
Σαν να μας κοιτούσε από την άλλη πλευρά με μια αόρατη επιφάνεια να μας χωριζει.

Και το πιο περίεργο, μου θύμιζε μια γυναίκα που γνώρισα, σαν να ήταν χρόνια μετά. Μήπως λοιπόν ήταν όλα μια προβολή της ψυχής μου, μια προσφορά της για να με διασκεδάσει;
Δεν ξέρω, υπήρξε πάντως, φανταστική ή πραγματική δεν έχει και τόσο σημασία.

Συνέχισα το δρόμο μου, σκεπτόμενος στην επιστροφή μου, εφόσον είναι ακόμη εκεί να τη μιλήσω και αν θέλει και μπορώ να τη βοηθήσω.
Θα μου πείτε γιατί δεν το έκανα εκείνη τη στιγμή. Δεν ξέρω, είχα την αίσθηση ότι θα την εύρισκα στην επιστροφή.

Τι αλτρουισμός έ; Θα δάκρυζαν και οι ανταγωνιστές μου ακόμη.

Όμως στην επιστροφή τη ξέχασα εντελώς, το πιστεύετε;
Μια συνάντηση τόσο παράξενη, να την αγνοήσω μετά από λίγο. Άρχισα να αμφιβάλλω, πρόωρη μαλάκυνση σκέφθηκα, το παθαίνουν όμορφοι σαν εμένα.

Όμως δεν τα παράτησα, φανταστείτε με να τρέχω, - δεν ξέρετε και την εμφάνισή μου, ένα και εβδομήντα περίπου, γύρω στα πενήντα χρόνια, ογδόντα κιλά, μακρύ καστανό - ξανθο μαλλί, σκουλαρίκι (όχι στη μύτη), μουσάκι μικρό, αρκετά μακρύ, σαν Αρμένιος έμπορας ή Κινέζος καρατέκα, ανάλογα με τη σινέ κουλτούρα σας – μια αστεία κατάσταση.
Έτρεξα λοιπόν για να τη βρω, αλλά είχε χαθεί.

Έψαχνα τις επόμενες μέρες, είχα φορέσει και το “θλιμμένος– μεσήλικος – ροκάς” στιλάκι μου, μαύρα ρούχα, δεμένα σε κότσο μαλλιά, κινητό αφής τελευταίας τεχνολογίας, αλλά ο Μπακούνιν και πάλι δεν με βοήθησε, δεν μπόρεσα να τη βρω.

Και τα παράτησα, ικανοποιημένος, - όταν δεν κάνω κάτι ουσιαστικό πάντα μένω ικανοποιημένος - γιατί προσπάθησα.

Συνεχίζω δε να τη σκέπτομαι μέχρι σήμερα.
θα μου πείτε, μια συνάντηση στο δρόμο ήταν, ναι, αλλά παράξενη, εξωπραγματική, σχεδόν απόκοσμη, που σπάνια τυχαίνει στη ζωή μας.

Στο επόμενο post θα ανεβάσω στοίχους για όλα τα παραπάνω.

AlexMil

Η υπαρξιακή μοναξιά

Ο άνθρωπος στη πραγματικότητα είναι μόνος στη ζωή του.
Όπως και να το κάνουμε όλα είναι προσωπική υπόθεση, η γέννηση, ο θάνατος.
Ευτυχώς όμως γιατί η ζωή μας θα ήταν κόλαση, τη αλήθεια αυτή τη καταχωνιάζουμε στα εσώψυχά μας, τη παραπλανάμε, τη μεταπράτουμε σε διάφορες μεταφυσικές αλήθειες.

Να όμως που υπάρχουν στιγμές που η μοναξιά κάνει την εμφάνιση της, άνθρωποι τριγύρω μας και εμείς να αισθανόμαστε έξω απ’ όλα, μόνοι, μετέωροι, αβοήθητοι, χωρίς σκοπό και προορισμό.
Το βάρος της υπαρξιακής μοίρας, γίνεται αισθητό, σαν μια επώδυνη φάρσα της ζωής, συχνά σε μέρες γιορτής και χαράς των ανθρώπων.

Και δεν μιλώ για τη φυσική ατομική μοναξιά αλλά κυρίως αυτή της ψυχής.
Πόσοι από εμάς δεν έχουν αισθανθεί τη πίκρα , την απελπισία, τις παραμορφώσεις που δημιουργεί, αλλά και τις αλήθειες που ξεκαθαρίζει.

Για τη υπαρξιακή μοναξιά, τα αισθήματα που δημιουργεί, το πόνο για τα αγαπημένα, θα περιγράψω με στίχους στο επόμενο post

AlexMil

Εξουσία και αγάπη

Η δυσκολία να κατανοήσουμε την εξουσία, όχι τόσο στην άσκηση της, όσο στην ουσία της, πηγάζει κυρίως από το γεγονός ότι είναι ενσωματωμένη σε κάθε πράξη μας, ατομική, συλλογική, προσωπική, κοινωνική, οικονομική κ.λ.π.
Αυτή είναι και η μεγάλη της δύναμη. Κρυμμένη στις δραστηριότητές μας , είναι ιδιαίτερα δύσκολο να κατανοήσουμε την βία που εμπεριέχει , το πως την εμφανίζει και κυρίως το πώς μας επηρεάζει με δραματικό τρόπο έμμεσα και άμεσα.

Εδώ και πολλά χρόνια με απασχολεί η κατανόηση της, κινούμενος ιδεολογικά και με ανάλογη πολιτική και κοινωνική δράση στο χώρο της αντι εξουσίας.

Δίνω ένα ορισμό της εξουσίας: είναι η άσκηση βίας οποιασδήποτε μορφής ή έντασης, που αποσκοπεί στον άμεσο ή έμμεσο έλεγχο του ανθρώπου, ως ατόμου ή συνόλου, για την επίτευξη κάποιου σκοπού. Σημειώνω πως είναι ιδιαίτερα δύσκολος ο ορισμός της, και στη ανάλογη βιβλιογραφία θα βρείτε πολλούς. Πάντως, η έννοια της βίας είναι το κλειδί για τη κατανόησή της.

Όλοι /ες ξέρουμε τι σημαίνει βία. Όμως κυρίως τη ξέρουμε στην «καθαρή» μορφή της. Καταλαβαίνουμε όλοι τη σωματική βία, αλλά δυσκολευόμαστε να την διακρίνουμε στις άλλες μορφές της. Η έννοια της βίας έχει σχέση με την επιβολή, δηλαδή με τη δύναμη που ασκείται, φανερά ή καμουφλαρισμένα για την επίτευξη του σκοπού. Κατά συνέπεια μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε την τεράστια ποικιλία μορφών που έχει στη ζωή μας. Οτιδήποτε μας ετεροκαθορίζει, όπως τα στερεότυπα, η ηθική, τα πρότυπα κ.λ.π. είναι βία, τις περισσότερες φορές ήπια καμουφλαρισμένη και ίσως πιο επικίνδυνη.

Το στοιχείο που κάνει την εξουσία πιο εκλεπτυσμένη στην εφαρμογή της είναι ο φόβος. Η βία του φόβου είναι η απόλυτη εξουσία. Τα καθεστώτα στις διάφορες εποχές διαχειρίστηκαν την εξουσία διαχειριζόμενα το φόβο των υπηκόων τους.

Αφορμή για αυτά τα λίγα περι εξουσίας είναι ότι αυτό το καιρό γράφω στίχους που διαπραγματεύονται τη σχέση αγάπης και εξουσίας μέσα από προσωπικά και όχι μόνο βιώματα, και κυρίως τη διαχείριση του φόβου της απώλειας της αγάπης, που κάνει τον ένα εξουσιαστή και τον άλλον εξουσιαζόμενο.

Η δημοσιοποίηση των στίχων στο επόμενο post.

AlexMil