Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 22)

Σταγόνες ηλίου,
χρυσές,
πέφτουν
στην σκοτεινιασμένη
μητρόπολη,
και οι προύχοντες
τρέχουν πανικόβλητοι,
o λαός
το χρυσό μαζεύει,
δύναμη αποκτά,
και σύντομα
θα τους αντικαταστήσει•

Αλέξανδρος Μηλιορίδης 23-06-201

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 21)

… Η πυρακτωμένη
σφαίρα,
αναδύθηκε παλλόμενη
από τα όρια:
μακριά οξύμορφα
γυαλιστερά βράχια
και η μέρα
εμφανίστηκε επικίνδυνη,
με σημάδεψε:
κοντόκανο τουφέκι,
και άρπαξε το νερό,  
το τελευταίο μας απόθεμα·

- ήταν τρελά ερωτευμένη
   μαζί μου έλεγε-

τη βρήκαμε
λίγες ώρες απόσταση,
ξεψυχισμένη:
απ το ελικόπτερο σώθηκα,
την ύστατη στιγμή … 
 
Αλέξανδρος Μηλιορίδης 23-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 20)

… Και το κίτρινο φως
των μοναχικών δρόμων,
μελαγχολικό είναι
τα βράδια,
στα πεζοδρόμια της πόλης
το χρόνο μετακινεί
και τα χνάρια εμφανίζει
του παρελθόντος,
-  για να τα περπατήσουμε
και πάλι -
είναι αυτά,
που χρόνια πριν αφήσαμε,
όταν αγαπιόμασταν
στην ίδια μας τη πόλη …

Αλέξανδρος Μηλιορίδης 23-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 19)

Οι σκέψεις μου, ανισότροπα,
στο απέναντι βρώμικο βιτρό κατρακυλούσαν
και το σκοτάδι, αδιάφορο και θαμπό,
τον αχνoφώτισμα του σπιτιού της έκανε εφιαλτικό,
στεκόμουν λίγο πιο πέρα,
εκτεθειμένος στο σκοτάδι με τους αναστεναγμούς,
τα δάκρυα άφωνα και παγωμένα:
οι χαμένες μας στιγμές
κι αυτή, με το νέο της εραστή,
το παρελθόν μας νικούσε και ξανανικούσε.

AlexMil 19-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 18)

Αόρατοι άνθρωποι
και η ραδιενέργεια της κούρασης
εξουθενώνει·
παρατηρούν και μυρίζουν,
- οθονιές τα όνειρα -
και τα μάτια τεράστια,
που βλεφαρίζουν σταθερά,
ασώματα
και τίποτα:
μια τρύπα απαιτείται
και τη διαθέτουν,
για όλα:
ψυχές
που χλευάζονται
στους σκοτεινιασμένους τοίχους·

AlexMil 18-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 17)

Εμπλέκονται
τα αισθήματα
κι ο πόλεμος, εμφύλιος,
με τον εγωισμό:
τροπαιοφόρο
στις επάλξεις της βλακείας
και τον έρωτα,
θεατή δυστυχισμένο
να κρυφοκοιτά•
κι όταν η λογική
τον αρπάζει,
συγγνώμη για να ζητήσει:
στο βάθος
της αλαφιασμένης αυγής,
στη σκόνη
του αποχαιρετισμού,
αυτή,
η αγαπημένη,
για πάντα έχει σβήσει•

AlexMil 17-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 16)

... όμως κάτι με βαραίνει,
σε φοβάμαι φίλε,
εκπαιδεύτηκες
να είσαι σκληρός
και κακός:
με τους συνανθρώπους σου
και όχι με τους δυνάστες σου,
- αυτούς που καθημερινά
σε γαμούν ανελέητα-
σε φοβάμαι φίλε,
αλλά μη χαίρεσαι πολύ:
αυτό είναι μόνο ρητορικό ...

AlexMil 14-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 15)

Η ηδονή,
ρευστή,κατακόκκινη,
κύλισε
και εισχώρησε
στα πεινασμένα άβατα
του κορμιού της,
ήταν η κορυφαία στιγμή
του χρονισμού,
τα πόδια της άνοιξε αργά
και το σώμα της
πήρε θέση
σαρκοβόρου αρπακτικού,
απ τους γλουτούς
τον άρπαξε
και με άγρια ορμή
προς το κορμί της
τον έσπρωξε•

AlexMil 13-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 14)

Με υποσχέσεις,
διάτρητες
από σφαίρες υποκρισίας,
η νέα μας αρχή,
γι αυτό
και οι γυάλινες φιγούρες
της σχέσης μας,
είναι τόσο θαμπές•
θυμάσαι;
ήταν η αγαπημένη μου γεύση:
αγάπη
με πολλές δόσεις οργασμού,
η αστερόσκονη
της επιθυμίας μου για σένα,
τη βεβήλωσες τότε,
με πήδηξες με δόσεις:
πρώτα βαρέθηκες
κι έπειτα,
με γνωμοδότησες αρνητικά:
χωρίσαμε•
τώρα,
με το μπουκάλι το ποτό
δίπλα μας
αναρωτιέμαι:
γιατί στο διάολο ξανασμίξαμε,
- γιατί δεν έχουμε ελπίδες -
μου απάντησες,
συμφώνησα,
- νόμισα πως άκουσα
πουτάνες να βογκάνε -
και τα ποτήρια μας ξαναγεμίσαμε•

AlexMil 11-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 13)

Σε παρατηρώ,
είναι από το σημείο
που σ αρέσει,
γραμμές αρμονικές,
από το φως ζωγραφισμένες:
που από πίσω σου,
το αμπαζούρ
με πάπυρο κυλινδρικό
εκπέμπει
και οι σκέψεις μου,
πλανεμένες από
τις δαιμονισμένες σκιές,
το σώμα σου
έχουν γυμνώσει:
ανάγλυφες φαντασιώσεις,
σε στάσεις
ερωτικές,
παλλόμενες
από επιθυμίες ηδονικές·

AlexMil 08-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 12)

Ηλεκτροφόρα
τα μαστίγια,
ως σύγχρονες Ερινύες,
προβάλλονται
στις οθόνες του αίματος,
κρυμμένα
σε δάση σκουριασμένα
των κανόνων και των ενοχών
και η νόηση,
καθηλωμένη στα σνακ
και τις μπύρες του καναπέ,
καίγεται εθνικά·
λογική που στριγγλίζει,
με κραυγές καύλας
και συμπαράστασης
σε τοίχους ετοιμόρροπους:
παθολογικά τα αίτια,
η υποταγή,
σαν λαγνεία,
στα τέσσερα σέρνεται,
διανοητική ασυμμετρία
και ανεπάρκεια,
ανθρώπων πασαλειμμένων
με την εμβρυακή
συνείδηση
της δήθεν συμπόνοιας
και αλληλεγγύης·

AlexMil

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 11)

Αναρτημένα
τα προσωπεία,
άφωνα
και προσαρμοσμένα
σε ρόλους φανταστικούς
και ζωντανά,
αναστενάζουν αργά,
στης μοναξιάς τους
τα μισοσκόταδα:
σε όνειρα πιστεύουν,
ξεθωριασμένα
και σε προσδοκίες,
καρφιτσωμένες
στο πάνελ της επιβεβαίωσης:
ματαιότητα όμως,
που πικραίνεται,
με περίσσια υποκρισία,
και πλάθει κολακείες
και ανευθυνότητα,
χωρίς φίλους πραγματικούς,
καταδικασμένη
στη σιωπή
των αναρτήσεων·

AlexMil 06-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 10)

Αφήγηση
ελεύθερη από τις στιγμές,
σκέψεις και λέξεις του παρελθόντος:
σκελετωμένος θησαυρός
και το πρόσωπο,
κολλημένο στο βρώμικο τζάμι,
τσαλακωμένο,
και προδομένο:
με αίματα ψυχής
και δάκρυα καρδιάς,
να προσπαθεί να διακρίνει:
γεωμετρία του βάθους
σε αγχωμένες διαστάσεις
και ο δρόμος μαρμαρόστρωτος,
σπαρμένοι σταυροί,
μυρωδιές από στάχτες
και οι μπούκλες των μαλλιών της,
ανεμίζουν,
πριν χαθούν,
οθόνη τελικά νεκρωμένη,
και κάτι παράξενο:
θα λυπάται μέχρι το τέλος,
γι αυτό
σε μοναχικά πεζοδρόμια
επέλεξε
να περπατά•

AlexMil 05-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι Νο 9

Μεταλλικά μάτια,
πίσω
από τις οθόνες,
παντού
και κρυμμένα,
μαστουρώνουν
με τα προφίλ μας,
και ζουν
τη ζωή μας,
ενίοτε δε,
μπαίνουν
και στη ψυχή μας,
ασυστόλως:
τα ένοιωσα,
χθες το βράδυ.
όταν στο καθρέπτη,
από πίσω
είδα
να με κοιτούν•
έκτοτε,
τη γεύση
του μετάλλου
και τη μυρωδιά
της φαγωμένης
ψυχής μου
κουβαλώ
και φοβάμαι,
φοβάμαι πολύ•

AlexMil 03-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι Νο 8

Είναι

κάποια στιγμή, αμήχανη, ξεφεύγει από το άπειρο των αναπνοών: τα μάτια αγωνιούν τρεμουλιάζει η ψυχή, και οι σκέψεις απλές, τη μοίρα σκηνοθετούν, με κινήσεις μεγαλειώδεις: την αγκαλιάζει σφικτά, και έπειτα, τρυφερά τη φιλά• • και ο χρόνος ξεφτιλίζεται• κι όταν, απ το χέρια σφικτά ξαναπιάνονται και τη γέφυρα από κάτω διασχίζουν, ξέρουν και δεν φοβούνται, έχουν νικήσει τον εχθρό•
Alexmil 02-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 7)

οι σκέψεις του,
σταγόνες θολές,
κατρακύλησαν
στην άβυσσο
των αναγκών του,
εκεί όπου,
πρώτα έγιναν
ένστικτο
και έπειτα επιβίωση:
ο αγώνας
για τη ζωή του·
κι έτσι,
τo δίλλημα
έπαψε να υπάρχει:
έγινε
υποχρέωση,
για τον ιδιο,
την οικογένεια του,
τους συνανθρώπους του:
πόλεμος
μέχρι εσχάτων·

AlexMil 31-05-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 6)

Μου ζήτησες
να στο αποδείξω,
δεν μπορούσα,
δεν ξέρω
από όνειρα,
δεν ειχα ποτέ μου,
όλα πιάστηκαν
στη πύλη
που ελέγχει
τη ζωή μου,
το φως
ήταν για μενα
από πάντοτε
πληγωμένο,
γιαυτο κι έμαθα
να κυνηγω
περιππλάνωμενα:
όνειρα
κρυμμένα
στων αστεριών
το σκιασμενο φως,
εκει
που ποτέ σου
δεν θα τολμούσες
να έρθεις·

AlexMil 30-05-2013