Νο 265 (μέχρι το τέλος)

•Έλα να παίξουμε μου πες•
και τα μάτια σου,
απ τα λόγια περισσότερο
το ζητούσαν,
λέξεις αδυνατισμένες,
σαν φτερουγίσματα ψυχής
και η τρυφερότητα δειλή,
ξεχασμένη στις πτυχές
του ανελέητου χρόνου,
να προσπαθεί,
στα τρεμάμενα
και κρύα χέρια σου,
απεγνωσμένα και βουβά
τις αναμνήσεις να νοιώσει•
Σταθερά σε κρατώ,
μη φοβάσαι,
πάμε να παίξουμε,
πάμε να πετάξουμε
στην άκρη του ξύλινου φράχτη,
μέχρι το τέλος της μέρας,
κι ας το κάνουμε
κάθε μέρα,
εγώ και συ αγαπημένη•
και τα βράδια,
εδώ στο πέτρινο γηροκομείο
ας αγναντεύουμε τ άστρα,
το σκοτάδι,
τις ψυχές λαμπιρίζει,
κι όλα, ευκολότερα τα κάνει•

AlexMil 09-05-2013

No 264 ()

Με κοίταξες
και αναγνώρισα
το σκανάρισμα της αμφιβολίας σου,
η λάμψη στα μάτια σου
μια γραμμή λευκής μελαγχολίας
τις σκέψεις μου κλείδωσε,
με διάβασες
ήξερες πια τι θα έκανες:
πήρες τη προοπτική,
έσβησες τα σημεία φυγής
και μ εξαφάνισες,

AlexMil 9-5-2013

Νο 263 (μηχανικοί της εξουσίας)

Λίγος ο χρόνος
που είχα στη διάθεση μου
πριν αλλάξουν όλα εναντίον μου,
·ξεπέρασα τις δεσμεύσεις μου
όταν δεν καταδέχθηκαν να μου μιλήσουν·
σελιδοποίησα τις επιλογές μου
και με ένα τελετουργικό τρόπο,
χρωμάτισα με το κόκκινο του αίματος
τις επιλογές μου,
ήμουν έτοιμος για πόλεμο,
καθάρισα και τη σκηνή του θεάτρου,
την όπλισα με κλόουν θανάτου
και ανέμενα, κι όμως δεν πρόλαβα,
οι μηχανικοί της εξουσίας,
με κατέγραψαν στους άκρως επικίνδυνους
και με συνέλαβαν,
αφόπλισαν τις μούσες μου,
και εκβίασαν τις ελπίδες με τους φόβους μου
και πριν σβήσουν το χρόνο μου
από την ιστορία της ανθρωπότητας,
στα υπόγεια της ταυτοποίησης με μετέφεραν,
σκανάρισαν τη ψυχή μου,
την κατέταξαν, της έδωσαν και Id
μόλυναν και το σπέρμα της
και έπειτα, με τη ταμπέλα
του ·διαφορετικού· που μου κρέμασαν
στη μέση του αρχιπελάγους
των οικουμενικών μεταναστών
με παράτησαν.

AlexMil 09-05-2013

Νο 262 (ξεχασμένος πόθος)

Στο άσυλο
των σκέψεών μου
κατέφυγα,
παραστάσεις αναζητώ:
καυλωμένα σώματα
με βία
να παίρνονται,
θέλω επειγόντως,
έστω,
σγουρές τούφες,
σε background
αρ ντεκό •
ο ανεμιστήρας
στο ταβάνι δεν βοηθά,
τη προσοχή μου
αποσπά,
φαντάζομαι
στρατιώτες στη σειρά,
τώρα
αυτό δεν με τιμά
και η μαύρη κωλόμυγα,
αδιάφορη,
τον ιδρώτα μου ρουφά•

από πάνω μου
βρίσκεται,
σατέν κομπινεζόν
και τα μάτια λαμπερά,
την ανάγκη
εκλιπαρούν
να είναι ποθητά:
σώμα γερασμένο
και ψυχή,
το ξεχασμένο πόθο
να ζητά:
να καυλώσω αγωνίζομαι,
οι φαντασιώσεις
δανεικές,
•το σώμα της
να τιμήσω θέλω
και τη ψυχή της•
κι όταν επιτέλους
εισχωρώ,
σκύβει με αρχοντιά,
με φιλά γλυκά
και μου σιγοψιθυρίζει
σ αγαπώ…….

AlexMil 08-05-2013

No 261 (βροχή)

Μια φούσκα,
αυτοκινούμενη
με αναμνήσεις γέμισα
κι έπειτα την άφησα,
παρασύρθηκε,
από το πρωινό αγέρα
απ τις πεινασμένες
σαβάνες•

σχεδόν
στα σύννεφα έφτασε
και με το button
της λησμονιάς
την πυροδότησα:
ήχος εκκωφαντικός ,
αστραπής,
της καρδιάς μου
τις σκέψεις τρόμαξε,
και οι αναμνήσεις
σκορπίστηκαν,
σταγόνες έγιναν
της δροσερής βροχής•

στο δένδρο του χρόνου,
στην άκρη
του δρόμου
της μοναξιάς μου,
ακουμπώ στο κορμό του•
πάντα αναρωτιόμουν,
•γιατί πονώ
όταν πέφτει η βροχή•
και τώρα
καταλαβαίνω:
για τις αναμνήσεις
που άτακτα σκορπίζονται
και τις αγάπες,
που τόσο άδικα,
στο πουθενά χάνονται •

τις σταγόνες
από το πρόσωπο σκουπίζω,
τα δάκρυα είναι
των αναμνήσεων,
της πίκρας μου
οι συντεταγμένες:
στη βάση του κορμού
με τα νύχια σκάβω
και τους στίχους
που έγραψα,
για πάντα τους θάβω•

AlexMil 08-05-2013

Νο 260 (αισθήσεις)

Παραδομένος

στη σιωπή του ηλίου
και στο τραγούδι
του ανέμου,
τις αισθήσεις μου μαγεύω,
•με αισθήματα•
αρχέγονα, εκούσια:
♥
τα μεταφέρουν
από τη μητέρα γη,
αγγελιοφόροι
των προγόνων μας,
να κάτι στο χρόνο,
που με λόγια δεν μπορεί
να ειπωθεί:
♥
όταν ή έκσταση
για κάποιες στιγμές,
εξουδετερώνει
τις εκδοχές του παρόντος
και τους ορισμούς
των συμβιβασμών,
ο χρόνος ρέει χωρίς να πονά:
♥
τις σκέψεις χρωματίζει
με βλέμματα χαρούμενα
και κάνει κάτι
ακόμη πιο θαυμαστό:
στα αισθήματα δίνει
φιγούρες,
που στη ψυχή
σιγοτραγουδούν,
της αγάπης
τα τραγούδια  του μπλουζ.

AlexMil 7-5-2013

No 259 (διαταγή)

Όταν,
σχεδόν σαν διαταγή,
χαμογελώντας
και ξύνοντας τ’ αρχίδια του
διακριτικά,
αυτό να λέγεται,
μου είπε
♥ πρέπει να το κάνετε ♥
αισθάνθηκα
την άοσμη απειλή·

• να το δικό σου 68
μάγκα μου,
τόλμησε τώρα, αρνήσου•
ακαριαία η σκέψη μου,
αλλά περιπαιχτική,
την αγνόησα
και αμέσως απάντησα,
♥ ναι κ γενικέ
θα προσπαθήσω ♥
κι έφυγα κλείνοντας
ευγενικά τη πόρτα,
•τουτέστιν αθόρυβα•

φόρεσα τη μάσκα
του υποταγμένου
και δικαιολογημένου
μαλάκα
• αυτό είναι το χειρότερο•
και στο γραφείο μου
κάθισα•

AlexMil 7-5-2013

No 258 (μεταφορά)

•δεν με βοήθησες
να τελειώσω•
μου είπε σχεδόν ψιθυριστά
είχε φωνή μάλλον βραχνή,
παραξενεύτηκα,
όχι για τα λόγια της,
δεν ήμουν υποχρεωμένος,
αλλά από το τρόπο,
τη κοίταξα με προσοχή
για πρώτη φορά,
αδιάφορο παρουσιαστικό,
ιδρωμένο
και λίγο κουρασμένο,
τη βοήθησα,
•μεταφέραμε
τα τελευταία σκουπίδια
στο κάδο•
δουλεύαμε μαζί,
καλή αρχή σκέφθηκα,
ίσως τη πηδήξω
τις επόμενες μέρες.

AlexMil 07-05-2013

No 257 (το δικαίωμα)

Οι άδειοι δρόμοι
την αυγή,
όταν ακόμη το φως,
διάχυτο από τη ουράνια λάμψη,
δεν ξεκαθαρίζει τις μορφές
και η σκόνη του χρόνου
γίνεται ορατή
στην επιφάνεια της ψυχής,
τότε,
αισθάνομαι το δράμα:
να ζω στο μετέωρο κόσμο,
του θνητού•
η διαδρομή μου,
σαν διαταγή μιας χρήσης,
που έχει εκδοθεί
σε χρόνους ηττημένους,
πάντοτε,
να συνοδεύεται
από τη σιωπή της υπόνοιας,
πως,
ακόμη και μετά το τέλος
θα χρωστώ:
το δικαίωμα
που μου δόθηκε,
να ξέρω
πως είμαι άνθρωπος.

06-05-2013

Νο 256 (μετέωρες στιγμές)

Το μεγαλύτερο δράμα,
πάντοτε,
•οι μετέωρες στιγμές•
που τα ρεύματα του χρόνου,
συχνά και αναιτίως,
στο παρόν μου τις ξεχνούν,
ίσως,
πάγια εντολή εκτελούν,
για να αιμορραγώ,
όρθιος και αδάμαστος•
♥
Όνειρο
και πραγματικότητα,
σαγηνεύουν
τις παραδοχές μου:
ανάρμοστα παιγνίδια
του αρχαίου εγώ,
που στη ψυχή μου,
φράγμα στέρησης
δημιουργεί:
την επιθυμία της μορφής της•
♥
Παράδοξο,
στη βίωση των καθημερινών,
όπου ο πόνος
γίνεται υποφερτός
και η συνήθεια
μοιρολατρική επανάληψη,
η έλλειψή της,
κάνει το κενό ανυπόφορο
και η σιωπή ξερνά εχθρούς:
ανόητα φαντάσματα•
♥
δεν καταλαβαίνω,
πραγματικά,
διαβολεμένες οι φαντασιώσεις,
όμως, πέστε μου,
το άγχος της ζωής,
είναι μόνο η αγάπη;

AlexMil 05-05-2013

Νο 255 (φωτιά)

Μισοσκόταδο
υγρή ανυπαρξία,
και η φωτιά,
ανταύγειες
τρεμουλιαστές,
το σώμα να ζεστάνει
προσπαθεί•
♥
φαντάζει
σαν να χει ζωή,
αλχημιστές,
αέρινα ξωτικά,
σαν να τη χρωμάτισαν
με μνήμες της
αρχέγονης
καταγωγής:
κι εγώ,
στο φόβο της ερημιάς,
σε μεταφυσική
έκσταση,
από στέρηση υπαρξιακή,
πίσω απ τις φλόγες
να βλέπω,
τον πρόγονο σύντροφο
να με γνέφει
ενθαρρυντικά.

AlexMil 04-05-2013

No 254 (το εκκρεμές)

Οι σκέψεις μου
σε χαοτική ταλάντωση:
στο δωμάτιο με τον
αναγεννησιακό θόλο,
ένα εκκρεμές,
αφημένο στο κέντρο,
στο σατινέ βάθρο της υποκρισίας
• έχει πάρει τη μορφή της•
και τις μνήμες μου
σε διαδικασίες αναγέννησης
υποβάλει •
♥
Ατενίζω
από τον εξώστη
αναπαραστάσεις της φυγής μου,
με τις εικόνες
σκέφτομαι καλύτερα,
αυτές οικειοθελώς
καταστρέφω
•βοήθησε και ο ενοχλητικός
θόρυβος της λεωφόρου•
η μορφή της,
πρώτα έγινε σκίτσο
κι έπειτα
με κίνηση δραματική
έσβησε σε κορεσμένο λευκό•
♥
πήρα
και τη τελευταία δόση,
οι ταλαντώσεις
ως χρονικές χορδές,
συγχρόνισαν τις σκέψεις,
τις εκτίναξαν στο άχρονο κενό,
και τις επανέφεραν:
χωρίς το copyright
της επιθυμίας της,
ελεύθερες για οποιαδήποτε
χρήση.
♥
Τα πάθη μου,
•πάντα στη τρέχουσα έκδοσή τους•
περιτυλιγμένα με
τον μικροαστισμό μου,
ευκαιριακό και προσαρμόσιμο,
έγιναν φοβίες,
που πολλάκις
σε ανοησίες μετατρέπονται,
• πάντοτε όμως
μετουσιώνονται σε καταστάσεις •
♥
Είναι όμορφο το πρωινό,
κι ο ορίζοντας, λίγο θαμπός
αλλά είναι φιλικό το φως που ανατέλλει•
μόλις έχω φθάσει
στο υπεραστικό σταθμό:
άγνωστος ο προορισμός,
άγνωστη και η στάση,
έχω όμως τις σκέψεις μου καθαρές
και τις καταστάσεις
έτοιμες για περιπλάνηση:
για άλλη μια φορά,
τη πορεία μου
από τα πεπραγμένα αποκλίνω•

AlexMil 2-5-2013

Νο 253 (καλειδοσκόπιο )

Στιγμές
σαν κλειδαρότρυπες
στη πύλη της ζωής μας,
•καλειδοσκόπιο•
όπου και θωρούμε,
έστω κι έτσι,
ωσάν παρατηρητές,
τη ζωή μας να περνά:
• είναι ο χρόνος μας•
Καρτεσιανός
ορθολογισμός
σε εξωραϊσμένες
καταστάσεις:
διαβολεμένες
και περιορισμένης ευθύνης,
κυρίως απ τους
εξέχοντες δημιουργούς
δευτερεύοντος
από τους χρήστες•

ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ

Όνειρα,
στο φιδίσιο
δρόμο των επιθυμιών:
εγκαταλειμμένα με κοιτούν
εκλιπαρώντας
το ταξίδι στον ορίζοντα•
όλα φαίνονται,
δεν είναι όμως:
τα καρέ των πραγμάτων
στην αλληλουχία
των στιγμών μου,
τρέχουν με αφύσικη
ταχύτητα,
•αρχιτεκτονικές αγρίων•
τώρα καταλαβαίνω,
το καλειδοσκόπιο
και προς εμένα
είναι στραμμένο
•οι κλειδαρότρυπες
έχουν δυο οπές
ενίοτε και δυο παρατηρητές .

AlexMil 01-05-2013

ΥΓ. Ευχαριστώ τη Ν.Μ. που με το “στιγμές σαν κλειδαρότρυπες” στους στίχους που της αφιέρωσα για τα γενέθλιά της, μου δόθηκε η αφορμή για το ποίημα αυτό.

No 252 (άστρα μάζευα)

Για σένα,
με την απόχη
της καρδιάς μου
τ’ άστρα μάζευα,
στην άκρη του γκρεμού,
εκεί όπου,
οι κοσμικοί αέρηδες
απ τους γαλαξίες τα έφερναν•
μπουκέτο χρυσόδετο
τα έκανα,
και με καβαλάρηδες
του χρόνου,
τα έστελνα
για να χαϊδεύουν
τη ερωτευμένη σου ψυχή.
♥
Όμως,
τα χρόνια πέρασαν,
τ’ αστέρια έπαψαν να καίνε,
τα ρούφηξαν
οι μαύρες τρύπες,
πέθαναν
και τ’ άλογα,
έμεινε μόνο το λυκόφως
κι ο άνεμος της λήθης
να αγναντεύουν
στις βραδιές:
τους αμμόλοφους
που θέλουν για πάντα
τη μορφή σου να σκεπάσουν.
♥
Τώρα,
γερασμένα τα δάκρυα,
σαν να ζουν
στο παρελθόν
σε λησμονημένους
αιώνες,
με πληγώνουν οργισμένα,
κι ο χρόνος
ο βλάσφημος,
νικητής στο χώρο
της σιωπής,
με βρήκε θύμα αδύναμο,
πρώτα,
τα άστρα μου έσβησε
και ότι έμεινε το ξευτέλισε•

AlexMil 01-05-2013

Νο 251 (δεν είχες καταλάβει)

Ποτέ μη μου πεις
πως δεν είχες καταλάβει,
----------------------------------
δεν μπορεί να μην ένοιωσες,
•τα βράδια που η μνήμη
χανόταν θαρραλέα
στις σκονισμένες στιγμές
του χθες•
τον απαλό άνεμο
των ονειρεμένων κόσμων,
που απ τις κορυφές
των αρχέγονων βράχων,
ερωτικούς ψιθύρους
μετέφερε
στην αναστατωμένη σου
ψυχή•
--------------------------------
δεν μπορεί να μην πρόσεξες:
τα χρώματα
σε ακολουθούσαν,
με τα μουσικά πινέλα τους
νότες σου ζωγράφιζαν,
έσβηναν
τις αμφιβολίες σου
και σε παρέσυραν μονάχη
να χαμογελάς,
να χορεύεις
και να σιγοψιθυρίζεις:
στα graffiti των τοίχων,
τις μελωδίες που αγαπάς·
-----------------------------------
δεν μπορεί να μην σκέφτηκες,
στη αύρα του πρωινού
τις στιγμές
της νυκτερινής σιωπής,
τις λέξεις που ειπώθηκαν
σαν μυστικιστικές προσευχές,
τις παραδοχές
των ερωτημάτων σου
και τους ψηλαφητούς
βηματισμούς
στις αμφιβολίες
των ερωτικών
αναστεναγμών σου·
--------------------------------------
δεν μπορεί λοιπόν
να μην έχεις καταλάβει•

AlexMil 30-04-2013

Νο 250 (η γλυπτική της ζωής μου)

Θέλησα
να σου το ψιθυρίσουν
ιδιόμορφα ξωτικά,
είναι κρυμμένα
στις κόγχες του χρόνου,
και παίζουν
με το φως του φεγγαριού:
να σου πουν αγάπη μου
με λόγια μαγικά,
την ποιητική λατρεία μου
για σένα•
-------------------------------
αφουγκράσου
τους ήχους
της απεραντοσύνης,
είναι οι άνεμοι των άστρων,
που στα χείλη σου
φέρνουν,
την γεύση
της μοναξιάς μου,
γιατί μου λείπεις,
μου λείπεις πολύ·
έχω το χρόνο
της συμπαντικής
κλεψύδρας
και σε περιμένω
στης φαντασίας μου
τις παραμυθένιες γωνιές,
ξέρεις:
οι προφήτες των καημών
μου δείξαν το δρόμο,
μπορείς εύκολα
να τον ανακαλύψεις
και συ •
--------------------------------
Στους τωρινούς
ψεύτικους χρόνους,
με αγάλματα ζω,
η γλυπτική της ζωής μου,
εσύ και μόνο εσύ,
κρυμμένη στη σκιά
των ξεχασμένων
υποσχέσεων,
σε φαντασιώσεις
μετουσιώνεται•
ελπίζω,
τα κοσμικά ξωτικά,
τ’ άστρα να πείσουν,
και τις απαντήσεις
να δώσουν,
•ακόμη μια φορά•
στη μαγεμένη ψυχή μου.

AlexMil 2.30 πμ 30-04-2013

Νο 249 (αισθήματα)

Κι όμως,
σε δυο σακούλες
οικολογικές ,
τα αισθήματά μου κουβαλούσα,
ήταν χύδην,
πολλά και ολίγον ποικίλα
κι ένα χαοτικό γεγονός:
μια αιωρούμενη στιγμή
από το βάρος
της υποκρισίας έπεσε,
κι έγινε εμπόδιο·

----------------------------------
κι ο μαλάκας
παραπάτησα, δεν έπεσα,
όμως οι σακούλες
σκίστηκαν,
και τα αισθήματα
στο πλακόστρωτο
κατρακύλησαν,
όλα,  χοροπηδώντας
εξαφανίστηκαν·
ένα έμεινε να με κοιτά:
μάτια στρογγυλά
και αναμνήσεις ηδονικές,
ειχε και ύφος λυπημένο·
---------------------------------
δεν το πολυσκέφτηκα,
με το παπούτσι  το πάτησα
το κλώτσησα  κιόλας,
και δεν το  ξανακοίταξα, 
το δρόμο μου 
ανάλαφρος συνέχισα·

AlexMil   29-04-2013

Νο 248 ( διασκέδαση)

Με δύναμη
εκσφενδόνισα
το σκουρόχρωμο μπουκάλι,
έπινα μπύρες
σ ένα κωλομπάρ,
στημένο σε αδιέξοδο
κοντά στο Βαρδάρη,
γκελάρισε, δεν έσπασε,
στον υγρό διάδρομο
κατρακύλησε
και κάπου σταμάτησε:
το ξέχασα,
τους τύπους όμως
ενόχλησε,
που στα σκοτεινά
• το παλιομοδίτικο
αμπαζούρ φώτιζε αχνά
ένα βρώμικο κόκκινο •
χαμούρευαν κάτι ξέμπαρκες
γριές βιζιτούδες•
----------------------------------
συγγνώμη ζήτησα,
δεν ήθελα τσαμπουκάδες,
κουβαλούσα βέβαια
το σιδερικό,
ήταν όμως
μόνο για δουλειά,
για εκφοβισμούς
και παρόμοιες εργολαβίες•
το πουτανάκι απέναντι
είχα βάλει στο μάτι:
στο σκαπό στριφογύριζε
και βροντερά
χασκογελούσε,
ήταν σίγουρα πιωμένη
γύρω στα πενήντα και κάτι,
λίγο πληθωρική,
κάπως χυμένη,
φαινόταν
παλιά καραβάνα,
για όλα και πεπειραμένη •
------------------------------
στον αράπη έκανα νόημα:
εκ μέρους μου,
ένα σφηνάκι της κέρασε,
αργά γύρισε,
με κοίταξε σκληρά
το ήπιε
με μια γουλιά
κι ακόμη ένα,
έπειτα, δίπλα μου ήρθε,
δεν έβγαλε μιλιά,
άρχισε αργά
να μου τον τρίβει•
προνόησα, ώρες πριν
είχα πιεί το χαπάκι:
κι έτσι, σηκωμένο
όπως τον είχα
•το βρώμικο παραβάν
μας έκρυβε•
χωρίς να τη ξεντύσω,
από πίσω άγρια τη πήρα:
----------------------------------
έκανε πως καύλωνε,
βογκούσε
και τα χείλη ξερογλείφε,
τέλειωσα γρήγορα
χωρίς ν ανταλλάξαμε κουβέντα •
-------------------------------
πλήρωσα το νταβατζή,
ήταν φτηνή τελικά
και στην δουλειά μου έφυγα,
την εργολαβία
που το αφεντικό μου ανέθεσε
έπρεπε να εκτελέσω.



AlexMil  29-40-2013

Νο 247 (θλίψη)

Μια μέρα ακόμη,
•η αναθεματισμένη θλίψη•
σαν άνεμος
φορτωμένος με αναμνήσεις,
ρουφιέται
ακούσια,
στην κάθε ανάσα μου,
σε κάθε αναστεναγμό•
υποβάλλομαι,
σε μια ξεδιάντροπη
σιωπή,
που σκαλίζει
και κομματιάζει
τις όποιες πολύχρωμες
σκέψεις μου,
και έπειτα,
συντρίμμια τις φτύνει,
στης απελπισίας
τα οδοστρώματα•
----------------------------
περπατώ
στο δρόμο της
υπαρξιακής διελκυστίνδας ,
οργισμένος είμαι,
θέλω στο διάολο
να τους στείλω όλους,
θέλω επιτέλους να
κάνω το στρατό μου:
με μάγους και ξωτικά,
καβαλάρηδες
σε μαμούθ
και δεινόσαυρους,
κι έπειτα,
να τους τρέψω
όλους σε φυγή,
επιτέλους, να διώξω
και την αναθεματισμένη θλίψη.

AlexMil 29-04-2013

Νο 246 (μαυρισμένα στάχυα)

Δεν μπόρεσα

τη ζωή σου να κερδίσω, 
εθισμένες
είχες τις σκέψεις σου,
στις απαιτήσεις
του βάναυσου κατακτητή·
σε ρώτησα:
θέλεις βοήθεια;
με κοίταξες θορυβημένη,
ο ντίλερ
στο ξέφωτο της πλατείας
κρυφοκοίταζε,
· φύγε Αλέξανδρε
δεν αξίζω  πια το κόπο·
και το καπνό
με αναστεναγμό, 
σαν ουρλιαχτό 
πληγωμένης  λέαινας
ξεφύσησες·
τα στάχυα σου
μαυρισμένα  εδώ και καιρό,
κι εγώ στο δρόμο
να παλεύω  άγρια, 
στο ξέφωτο
της σωτηρίας σου
για να φθάσω:
σύντομα ξαναγύρισα,
αλλά δεν πρόλαβα,
έμαθα:
·τα τσακισμένα σου
σκοτάδια
ρούφηξες για
τελευταία φορά
και για πάντα χάθηκες ·
έφυγα,
τα δάκρυα σκούπισα,
αποφασισμένος
το  πόλεμο
πιο έντονα να συνεχίσω.


AlexMil   28-04-2013