Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

No 252 (άστρα μάζευα)

Για σένα,
με την απόχη
της καρδιάς μου
τ’ άστρα μάζευα,
στην άκρη του γκρεμού,
εκεί όπου,
οι κοσμικοί αέρηδες
απ τους γαλαξίες τα έφερναν•
μπουκέτο χρυσόδετο
τα έκανα,
και με καβαλάρηδες
του χρόνου,
τα έστελνα
για να χαϊδεύουν
τη ερωτευμένη σου ψυχή.

Όμως,
τα χρόνια πέρασαν,
τ’ αστέρια έπαψαν να καίνε,
τα ρούφηξαν
οι μαύρες τρύπες,
πέθαναν
και τ’ άλογα,
έμεινε μόνο το λυκόφως
κι ο άνεμος της λήθης
να αγναντεύουν
στις βραδιές:
τους αμμόλοφους
που θέλουν για πάντα
τη μορφή σου να σκεπάσουν.

Τώρα,
γερασμένα τα δάκρυα,
σαν να ζουν
στο παρελθόν
σε λησμονημένους
αιώνες,
με πληγώνουν οργισμένα,
κι ο χρόνος
ο βλάσφημος,
νικητής στο χώρο
της σιωπής,
με βρήκε θύμα αδύναμο,
πρώτα,
τα άστρα μου έσβησε
και ότι έμεινε το ξευτέλισε•

AlexMil 01-05-2013

Δεν υπάρχουν σχόλια: