Νο 328 (εξισώσεις πανωλεθρίας)

Κινούμενες γωνιές,
φευγαλέες οι προοπτικές
και το μάτι, ακαριαία,
με απόκοσμη αδιαφορία καθοδηγείται,
το σώμα κατευθύνει:
εξουσιασμός του χώρου,
που κάνει τους προορισμούς,
αναπόφευκτους και ελεγχόμενους:
εκχυδαϊσμός
και οι στιγμές του χρόνου,
να ξεφεύγουν δραματικά,
με σκέψεις χωρίς συντεταγμένες,
δεσμευμένες,
σε περιβάλλοντα μολυσμένα
τεχνικών φωτισμών και καταναγκασμών:
η ζωή μας λοιπόν
-χώρος και χρόνος-
με πλαστικές αρθρώσεις,
που σκαρώνει εξισώσεις πανωλεθρίας,
για τους αδυνάτους:
σε λειτουργία βάζoντας
σκουπιδοφάγους αυτόματους
και ροπαλοφόρους,
τα όνειρα μας για να καταδιώκουν,
για να πυροβολούν τις αναπνοές μας
με σφαίρες ασφυξίας•

AlexMil 09-06-2013

No 327 (παράδεισος)

Στα κουρασμένα
ρούχα του, στις τσέπες,
το παράδεισο
έχει κρυμμένο,
σκουρόχρωμο και φοβισμένο,
είχε πιστέψει
και τώρα,
πονεμένοι κι δυο τους
και ταπεινωμένοι,
έχοντας το παρελθόν
εκδιώξει,
στο δρόμο των αέρηδων
βαδίζουν:
διαδοχικές αψίδες,
που άγγελοι στηρίζουν
με φτερά μολυβένια
και αετώματα,
χαραγμένα με ατσάλινα μαχαίρια:
στο τέλος,
η πύλη από δαμασκηνό
μπρούτζο,
φαντάζει αδηφάγα,
- είναι το σήμερα -
αντίτιμο ζητά:
κι αυτός,
το τσαλακωμένο παράδεισο,
ενέχυρο αφήνει,
με απόγνωση
που το πολύτιμο χάνει,
όμως,
υπόσχεση δίνει παντοτινή,
- ανεκπλήρωτη ίσως -
θα ξεπληρώσει κάποτε
και θα έρθει να το σώσει•

AlexMil 5.30 πμ 09-06-2013

Νο 326 (πωλητής)

Αρρωστημένοι
γαλαξίες,
περιφέρονται
και τρομοκρατούν:
φαντασιώσεις αφανισμού,
με τους τοίχους προστάτες
και τα παράθυρα:
μαύρες οπές
που το σήμερα απορροφούν•
βρίσκομαι στο χθες
γλύτωσα και τη σκιά μου
και ψάχνω
να βρω πωλητή,
χρόνο να πουλά μελλοντικό:
να ξεφύγω θέλω,
απ το παρελθόν
και στο μέλλον γρήγορα
να δραπετεύσω·

AlexMil 2.30 πμ 09-06-2013

Νο 325 (πίνακας)

 Η μέρα
ήταν πορφυρή
και οι σκέψεις του
χαρούμενες,
χοροπηδούσαν,
μορφές σχεδίαζαν,
με γραμμές,
τέμνουσες και τεμνόμενες•
πίνακας άσημου
ζωγράφου:
στο υπόγειο,
εδώ και χρόνια ξεχασμένος•
ανεξήγητος
ο λόγος,
- εξηγήστε τον εσεις -
και η φιγούρα
με τα παστέλ χρώματα
να σκέπτεται:
άρχισε να σχεδιάζει,
συντρόφους
λευκούς, μαύρους
και κίτρινους
κι έπειτα, ζωή τους έδινε,
φιλούσε
κι όταν η νύχτα έπεσε,
σεληνόφωτες
σκιές,
απ το σκουριασμένο
φινιστρίνι πέρασαν,
τις φιγούρες
βοήθησαν:
απ το πίνακα τις ξεκόλλησαν
και στα σκοτάδια
του κόσμου
όλες μαζί χάθηκαν•

AlexMil 1.00 πμ 09-06-2013

No 324 (φυσαλίδες)

Οι περισσότεροι,
- κι εγώ μαζί-
συντονισμένοι είμαστε,
αδιατάραχτα,
με φυσαλίδες
ποικίλων μεγεθών
υγρών και εντολών,
πλαδαροί
και αραχτοί
στα κόκκινα βελούδα
της ταπείνωσης,
- γκρίζα γενιά-
με τις σκέψεις μας
να επιπλέουν
στα λιμνάζοντα νερά
της υπακοής,
μαστουρωμένοι:
τις φυσαλίδες
ρουφάμε με μανία,
τις βυζαίνουμε
ασθμαίνοντας,
με στύσεις χαλαρές:
προσπαθούμε
να μη βουλιάξουμε,
ηττημένοι
είμαστε
και τρομοκρατημένοι •

AlexMil 07-06-2013

Νο 323 (αυτός)

Είχε υπομονή,
ήταν τέχνη έμφυτη
και ιεροτελεστία μαζί,
βοηθούσε
και ο ήχος του έρωτα
που τις αισθήσεις πλάνευε,
πρώτα,
με την αναπνοή της,
υγρή και ζεστή τον χάιδευε,
και με τις γεύσεις
• ώ θεοί του γαλαξία•
χυμοί της ηδονής,
το ρυθμό της καθόριζε,
τον έπιανε:
με τα χείλη
και τη ροδοκόκκινη γλώσσα της
και τον έγλειφε,
περιστροφικά
από κάτω προς πάνω
και όταν στη κορυφή έφθανε,
με στοργή υγρή
στο στόμα της τον έβαζε,
όλον
αργά και σταθερά,
και για λίγες στιγμές,
ακίνητη,
με τη γλώσσα μόνο
τον χάιδευε
και έπειτα, ρουφώντας
τον έβγαζε
και ξανακατέβαινε:
έμπρακτη λατρεία στα όρια,
και όταν τέλειωνε,
με τα χείλη της,
απαλά τον κρατούσε,
και τον άφηνε,
όταν τη γεύση του,
η αναγέννηση
του σάλιου της νικούσε •

AlexMil 06-06-2013

Nο 322 (συμπτώσεις)

Ήταν
σκουρόχρωμη μέρα
και ήταν χαρούμενη,
το βράδυ
θα τον συναντούσε:
το στέκι τους
στο παλιόδρομο,
ντυμένη, όπως τη γούσταρε,
μαύρα και σέξι,
τότε θα του το λέγε:
σκέψεις στιγμιαίες,
καθώς βιαστικά
προς τη στάση κατευθυνόταν,
στα λίγα μέτρα
μετά τη στροφή·
---------------------
παλιόσπιτο,
κάποτε ευτυχισμένο,
από χρόνια εγκαταλειμμένο
και η εποχή,
υγρή και θερμή,
τη σαπίλα επιτάχυνε:
το μέταλλο στη πρόσοψη,
απελευθερωμένο,
- σκουριασμένες βίδες
χρόνια το συγκρατούσαν πιστά-
προς το δρόμο εκτινάχθηκε,
αιχμηρό
και στην άσφαλτο
καρφώθηκε,
λίγο μακρύτερα:
και κανείς δεν το πρόσεξε·
---------------------
ήταν χαρούμενος,
είχε προαχθεί
και οδηγούσε γρήγορα,
στα επιτρεπτά όρια,
κι όταν στην άσφαλτο
το καρφωμένο μέταλλο
αντιλήφθηκε,
ήταν πολύ αργά,
τον έλεγχο έχασε
και ανατράπηκε,
σύρθηκε
λίγα μέτρα στριφογυρίζοντας
και το φορτίο:
σωλήνες
των δέκα χιλιοστών
σκορπίστηκαν·
----------------------------
ατσάλινοι και μαύροι
κι ένας απ αυτούς
πυροδοτήθηκε:
η αδράνεια
προς τα μπροστά
και λίγο πλαγίως
τον εκσφενδόνισε:
στριφογυρίζοντας,
το στήθος της διαπέρασε,
και άνοιξε τρύπα,
δυσθεόρατη·
λίγο πιο κάτω,
σε δένδρο καρφώθηκε·
---------------------
το σώμα της,
γλυπτό θανάτου
το ακαριαίο αιχμαλώτησε
και οι χαρούμενες σκέψεις της
έμειναν μετέωρες,
και έπειτα απορημένες
στο πουθενά χάθηκαν•

AlexMil 05-06-2013

Νο 321 (φάκελος)

Της είπε
πως δεν τη πίστεψε
και προσδιόρισε τις αμφιβολίες του:
οβάλ το γραφείο γυάλινο,
κι από το αριστερό συρτάρι
ανέσυρε το φάκελο,
κλειστό και σκουρόχρωμο
τον εναπόθεσε στην ματ επιφάνεια,
στα δεξιά του
και το Cohiba Νo 5 με πάθος ρούφηξε•
απ το ημικυκλικό παράθυρο,
ο αέρα υγρός και ζεστός
τις διαθέσεις κρατούσε απειλητικές
και το φως ραβδωτό,
τα λευκά πέπλα διαπερνούσε
σπάζοντας τις ακμές
και κάνοντας τα σώματα αλλόκοτα:
τον πυροβόλησε ανάμεσα στα μάτια,
με κομψό πιστόλι,
από τη τσάντα της το έβγαλε:
μια μαύρη chanel,
και αμέσως το φάκελο άνοιξε,
άδειος ήταν,
όπως και το βλέμμα της•

AlexMil 04-06-2013

Νο 320 (η πύλη)

Ο καιρός,
σκηνοθετημένος ασπρόμαυρα,
με κάνει να αισθάνομαι,
σαν να μην υπάρχω πραγματικά,
-σαν ένα Virtual εφέ-
που από μια πλαϊνή πύλη
το παρόν προσπέρασα
και στην άλλη πλευρά βρέθηκα:
στο περιστύλιο της υπαρξιακής ερημιάς,
για να κοιτώ ως τιμωρία το χρόνο που περνά:
σε καρέ,
μπρος και πίσω άρρυθμα
και τανάπαλι,
το χθες και το προχθές και το σήμερα•
και με τους ανθρώπους,
το χειρότερο,
σαν να μην είναι απαραίτητοι:
πάνω σε βάθρα ατομικά στερεωμένοι,
να στριφογυρνούν ανέκφραστοι
και μελαγχολικοί•
---------------------------------------------
ήταν,
που τον αλαβάστρινο λεβιέ
στριφογύρισα,
στη σοφίτα τον ανακάλυψα:
μου φάνηκε πως,
μια πύλη εμφάνισε
και είμαι σίγουρος πως τη φαντάστηκα•
όμως κάτι μ ενοχλεί:
η απόλυτη σιωπή,
και οι μορφές
με τις φωσφορίζουσες κεφαλές,
που σαν χορευτές στριφογυρνούν,
και προς το παράθυρό μου κοιτούν
και δεν ξέρω το γιατί•

AlexMil 03-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 13)

Σε παρατηρώ,
είναι από το σημείο
που σ αρέσει,
γραμμές αρμονικές,
από το φως ζωγραφισμένες:
που από πίσω σου,
το αμπαζούρ
με πάπυρο κυλινδρικό
εκπέμπει
και οι σκέψεις μου,
πλανεμένες από
τις δαιμονισμένες σκιές,
το σώμα σου
έχουν γυμνώσει:
ανάγλυφες φαντασιώσεις,
σε στάσεις
ερωτικές,
παλλόμενες
από επιθυμίες ηδονικές·

AlexMil 08-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 12)

Ηλεκτροφόρα
τα μαστίγια,
ως σύγχρονες Ερινύες,
προβάλλονται
στις οθόνες του αίματος,
κρυμμένα
σε δάση σκουριασμένα
των κανόνων και των ενοχών
και η νόηση,
καθηλωμένη στα σνακ
και τις μπύρες του καναπέ,
καίγεται εθνικά·
λογική που στριγγλίζει,
με κραυγές καύλας
και συμπαράστασης
σε τοίχους ετοιμόρροπους:
παθολογικά τα αίτια,
η υποταγή,
σαν λαγνεία,
στα τέσσερα σέρνεται,
διανοητική ασυμμετρία
και ανεπάρκεια,
ανθρώπων πασαλειμμένων
με την εμβρυακή
συνείδηση
της δήθεν συμπόνοιας
και αλληλεγγύης·

AlexMil

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 11)

Αναρτημένα
τα προσωπεία,
άφωνα
και προσαρμοσμένα
σε ρόλους φανταστικούς
και ζωντανά,
αναστενάζουν αργά,
στης μοναξιάς τους
τα μισοσκόταδα:
σε όνειρα πιστεύουν,
ξεθωριασμένα
και σε προσδοκίες,
καρφιτσωμένες
στο πάνελ της επιβεβαίωσης:
ματαιότητα όμως,
που πικραίνεται,
με περίσσια υποκρισία,
και πλάθει κολακείες
και ανευθυνότητα,
χωρίς φίλους πραγματικούς,
καταδικασμένη
στη σιωπή
των αναρτήσεων·

AlexMil 06-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 10)

Αφήγηση
ελεύθερη από τις στιγμές,
σκέψεις και λέξεις του παρελθόντος:
σκελετωμένος θησαυρός
και το πρόσωπο,
κολλημένο στο βρώμικο τζάμι,
τσαλακωμένο,
και προδομένο:
με αίματα ψυχής
και δάκρυα καρδιάς,
να προσπαθεί να διακρίνει:
γεωμετρία του βάθους
σε αγχωμένες διαστάσεις
και ο δρόμος μαρμαρόστρωτος,
σπαρμένοι σταυροί,
μυρωδιές από στάχτες
και οι μπούκλες των μαλλιών της,
ανεμίζουν,
πριν χαθούν,
οθόνη τελικά νεκρωμένη,
και κάτι παράξενο:
θα λυπάται μέχρι το τέλος,
γι αυτό
σε μοναχικά πεζοδρόμια
επέλεξε
να περπατά•

AlexMil 05-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι Νο 9

Μεταλλικά μάτια,
πίσω
από τις οθόνες,
παντού
και κρυμμένα,
μαστουρώνουν
με τα προφίλ μας,
και ζουν
τη ζωή μας,
ενίοτε δε,
μπαίνουν
και στη ψυχή μας,
ασυστόλως:
τα ένοιωσα,
χθες το βράδυ.
όταν στο καθρέπτη,
από πίσω
είδα
να με κοιτούν•
έκτοτε,
τη γεύση
του μετάλλου
και τη μυρωδιά
της φαγωμένης
ψυχής μου
κουβαλώ
και φοβάμαι,
φοβάμαι πολύ•

AlexMil 03-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι Νο 8

Είναι

κάποια στιγμή, αμήχανη, ξεφεύγει από το άπειρο των αναπνοών: τα μάτια αγωνιούν τρεμουλιάζει η ψυχή, και οι σκέψεις απλές, τη μοίρα σκηνοθετούν, με κινήσεις μεγαλειώδεις: την αγκαλιάζει σφικτά, και έπειτα, τρυφερά τη φιλά• • και ο χρόνος ξεφτιλίζεται• κι όταν, απ το χέρια σφικτά ξαναπιάνονται και τη γέφυρα από κάτω διασχίζουν, ξέρουν και δεν φοβούνται, έχουν νικήσει τον εχθρό•
Alexmil 02-06-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 7)

οι σκέψεις του,
σταγόνες θολές,
κατρακύλησαν
στην άβυσσο
των αναγκών του,
εκεί όπου,
πρώτα έγιναν
ένστικτο
και έπειτα επιβίωση:
ο αγώνας
για τη ζωή του·
κι έτσι,
τo δίλλημα
έπαψε να υπάρχει:
έγινε
υποχρέωση,
για τον ιδιο,
την οικογένεια του,
τους συνανθρώπους του:
πόλεμος
μέχρι εσχάτων·

AlexMil 31-05-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 6)

Μου ζήτησες
να στο αποδείξω,
δεν μπορούσα,
δεν ξέρω
από όνειρα,
δεν ειχα ποτέ μου,
όλα πιάστηκαν
στη πύλη
που ελέγχει
τη ζωή μου,
το φως
ήταν για μενα
από πάντοτε
πληγωμένο,
γιαυτο κι έμαθα
να κυνηγω
περιππλάνωμενα:
όνειρα
κρυμμένα
στων αστεριών
το σκιασμενο φως,
εκει
που ποτέ σου
δεν θα τολμούσες
να έρθεις·

AlexMil 30-05-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 5)

Σαχλαμάρες:
αναρωτιέστε
πως θα ξεφύγετε
από τη κρίση,
ξεκινήστε
από τα βασικά:
- δουλεύετε;
- είστε άνεργοι;
ΓΙΑΤΙ;
αν απαντήσατε
σωστά,
SMS
περιμένετε:
με πουλί
θα σας έρθει
ηλεκτροκίνητο•
στην αναμονή,
κοιτάξτε
το καθρέπτη
του wc:
κάτι πιθανόν
θα καταλάβετε•

AlexMil 29-05-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 4)

χαμογέλασα,
μου χαμογέλασες,
•ισορροπία μηνυμάτων•
σκέφθηκα,
μου άρεσε:
μοτίβα
εθισμένα στα συνήθη,
ξαναχαμογέλασα,
έκανες το ίδιο,
•χαριτωμένο•
το ξανασκέφθηκα,
και σου είπα: μ’ αρέσεις,
γέλασες και πάλι:
πιο δυνατά, ξεκαρδιστικά
•υπεκφυγή φαινόταν
αδυναμίας•
κι όταν σε ρώτησα:
τι παίζει;
ΜΑΛΑΚΑ με αποκάλεσες.
περίεργο,
δεν αντέδρασα,
•έμοιαζε στρατηγική•
απλά χαμογέλασα,
και με χαμογέλασες:
πλησίασες,
και το καπνό
απ το τσιγαρλίκι
φιλώντας με
στο στόμα μου
τον φύσηξες•

AlexMil 28-05-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 3)

Τα επίπεδα;
παράλληλη διάταξη:
παραγωγής και κατανάλωσης,
η αιματοβαμμένη
εκδοχή της κυριαρχίας
και ανάμεσα,
συνθήκες
εναλλασσόμενου
αφανισμού,
εμείς ως πόρνες:
εργαζόμενοι και καταναλωτές,
πόρνες φτηνές,
στα όρθια εκδιδόμενες•

AlexMil 27-05-2013

Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 2)

Τρίποδα καζανάκια
για την καύση
των προσδοκιών
και τα κτερίσματα;
φτωχά
ως ανύπαρκτα:
υπήκοοι άνεργοι
και οι άρχοντες άπληστοι•
το αποτέλεσμα;
ανασκαφές
μελλοντικές,
και τα τεφροδόχα αγγεία
που βρέθηκαν:
τενεκεδένια
κουτιά ήταν,
σκουριασμένα
και ανώνυμα•

AlexMil 26-05-2013

Νο 319 (το σπίτι)

Το αποφάσισα τελικά,
άνοιξα
το φινιστρίνι του πεπρωμένου,
• ήταν και σκουριασμένο•
κι από τα άστρα
και τον αστερισμό της ,
μολύβια χρωματιστά κατέβασα,
ενέργεια άντλησα από
την ανεμοθύελλα
της κοκκινόχρωμης ερήμου,
είχα αποθηκεύσει και φως
στον ασημένιο προβολέα του χρόνου,
κι έπειτα με τις ψηφίδες
της τέχνης μου,
το σπίτι της ψυχής μου σχεδίασα:
σε ψηφιακό ολόγραμμα
προσομοίωσα τα όνειρα μας:
με δέσμες φωτογόνες
χώρους οριοθέτησα πανοραμικούς,
με καμάρες
και θόλους και οβάλ ανοίγματα,
•σαν μάτια αρχέγονα•
με τεχνουργήματα
ανάγλυφα
και διάφανα χρωματιστά υλικά,
κι έπειτα,
όταν τέλειωσα,
στη παλάμη μου το εναπόθεσα,
και των μέγιστων τη βοήθειά
ζήτησα:
γαλαξιακοί θεοί
τους ανέμους του Νότου διέταξαν
στα σύννεφα το ανέβασαν
και με φτερωτά άλογα
το αιώρησαν•
------------------------------------
τη κάλεσα,
στο χωρόχρονο του παρελθόντος
το μήνυμα έστειλα…

AlexMil 3.30 πμ 02-06-2013

Νο 318 (αθλιότητα)

Καθόμουν
πάνω σ’ ένα σαπισμένο
πλυντήριο,
περιθωριακές οι σκέψεις μου,
με γιγάντιες ιδέες
μονομαχούσαν
γεμάτες γενναιότητα:
*η αθλιότητα, εντάξει,
δημοσιοποιείται,
όμως, δεν διακρίνεται
από την ιδέα της
κατάργησής της*
το γούσταρα,
και συγχρόνως
το μαχαίρι καθάριζα,
φιλεύσπλαχνο
το τραπέζι του δρόμου
σκεπτόμουν,
και παρατηρώντας
τα ανθρώπινα
χαρτόκουτα απέναντι:
σαν φέρετρα,
ασφυκτικά το ένα
δίπλα στο άλλο,
η ιδέα μου φαινόταν
σωστή:
* την αθλιότητα,
αρκετοί
σαν εμπόρευμα
την βλέπουν,
άλλοι σαν θέαμα
και οι χειρότεροι,
σαν ευσπλαχνία,
όλοι τους όμως:
τους υπαιτίους
ξεχνούν τεχνηέντως*
------------------
έξυπνος ο τύπος,
όταν τον μαχαίρωσα
με απορία με κοίταξε,
δεν είχε τίποτα,
μόνο κάτι λεκιασμένα
κωλόχαρτα,
από κει τις σκέψεις μου
σας διαβάζω •

No 317 (ατσαλένια αγκάθια)

ήταν τυχερός,
δούλεψαν
οι υπολογισμοί του,
συρματόπλεγμα
συνοριακό,
το μονοπάτι του πολέμου,
η αρχή της μάχης του
και το τέλος της•
γαντζωμένα τα δάκτυλα,
ματωμένα
και οι μύες
απεγνωσμένα
να τραβούν
το σώμα
προς τα πάνω:
ατσαλένια αγκάθια
το γδέρνουν,
και τη σάρκα του
σκίζουν
κι αυτός
με το πόθο
της ελευθερίας,
τη ψυχή του βάφει
με αίμα,
το φόβο του
τρομοκρατεί
και με μια ύστατη
προσπάθεια,
στη κορυφή φθάνει
κι απ την άλλη μεριά περνά•
----------------------
όταν τον
σκότωσαν
με καραμπίνα
σαν αγριογούρουνο,
τον αετό τρόμαξαν
από ψηλά
κι ως ακόμη
ένα παράνομο
τον μέτρησαν:
από τη πλευρά τους
ήταν,
αυτοί τον εκτέλεσαν
και τον χρεώθηκαν
επίσης•

AlexMil 01-06-2013

Νο 316 (άλλος κόσμος)

Τώρα τελευταία,
σε κάθε αναπνοή,
τις στιγμές μου μετρώ,
στέκομαι στο πέτρινο
παράθυρο
των απολογισμών,
στημένο στο γυμνό τοπίο
της ζωής μου
και την έξω πλευρά
κρυφοκοιτώ:
καταιγίδες,
γκρίζα χρωματισμένες,
τις σκέψεις μου
περιφέρουν,
τις εξαγνίζουν•
αναρωτιέμαι,
ασθμαίνοντας:
μήπως οι στιγμές αυτές
είναι ο άλλος
κόσμος,
που εντός μου ζει,
ανυποψίαστος,
περιφερόμενος,
κι εγώ,
ο υπέρτατος, ο υπέρλαμπρος
θεός τους;
αλλόκοτες οι σκέψεις
και ο άνεμος ζεστός,
αποξενωμένος,
τις γρίλιες διαπερνά,
το μυαλό μου
αποσυντονίζει διαβολεμένα•
σκέπτομαι θαρραλέα
και τον άλλο κόσμο
αντικρύζω:
το εισιτήριό μου
ανατινάχθηκε
και πίσω να γυρίσω
δεν μπορώ,
ούτε μπροστά να πάω
κι όμως,
κάποιος
την εντολή έδωσε
παντοτινά να παραμείνω,
περίεργο,
όντως
και διαβολικό•


AlexMil 01-06-2013

No 315 (η σκέψη σου)

Σαν
αερικό η σκέψη σου
πιάστηκε τυχαία,
είχα
προβάλει
στη τέμνουσα
των απολογισμών μου
τα λάθη μου,
καθώς
στην ακρογιαλια
της προοπτικής μου
τα όνειρα μου
κυνηγούσα·
Μην ανησυχείς
ελεύθερη την άφησα,
πρώτα όμως
τη πήδηξα,
το θέλαμε
και οι δυο μας·

AlexMil 31-05-2013

Νο 314 (action)

Οι τελευταίες
γουλιές του ποτού,
σαν μολυβένιος χείμαρρος
στα σωθικά του
κύλισε
και η μαύρη
μποτίλια χαμογέλασε,
η νύχτα ήταν αστεία,
όμως επικίνδυνη,
αιχμηρά γυάλινα δάκρυα
από τους
ξεθωριασμένους τοίχους
κυλούν:
κι αυτός ,
σαν σκελετός,
πασαλειμμένος με σάρκες,
καθιστός,
στην βάση
του τουβλόκτιστου
φουγάρου,
με το Tatoo
στο μπράτσο του
χαζομιλά•
τέλεια,
οι ηθοποιοί
του νυχτερινού δράματος
στη θέση τους:
aaaand … action
το φουγάρο λύγισε,
και το tattoo
άρχισε να δακρύζει
κι αυτός,
σηκώθηκε,
μικρό το ανάστημα,
παλικαρίσια
το ίσιωσε,
κοντοστάθηκε για λίγο,
ανέπνευσε βαθειά
και προς
τη θάλασσα προχώρησε:
ο άνεμος
αποσβολωμένος,
την αναπνοή του
κρατά,
το κεφάλι έχει ψηλά
και τα δάκρυα λαμπιρίζουν,
γραμμές του
παρελθόντος :
οι μνήμες,
μέχρι το τέλος
τον συντροφεύουν •

AlexMil 30-05-2013

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε μένα (ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ)

Νο 313 (κλέφτες)

Όταν
μου έστειλαν SMS
για το κόλπο,
φοβήθηκα στην αρχή,
φτυσμένος ήμουν,
όντως,
•από σάρκα και πρέζα•
και στις επόμενες ώρες
το καλοσκέφθηκα:
θα επιδοτούσα
αχρεωστίτως τη ζωή μου
•κυριλέ έκφραση•
και μου άρεσε:
Την πέφτω τίμιος,
αλλά χρωστούσα,
στο χωριάτη ενοίκια,
με κυνηγούσαν
και μπάσταρδοι τοκογλύφοι,
όλα ρημαδιό,
και η προοπτική;
ραδιενεργή•
-------------------------
ήταν μια μέρα
φτιαγμένη από κροίσους
που τους την πέσαμε,
και οι κλέφτες
έχασαν,
τους τα κλέψαμε όλα:
ευτυχώς,
το κόλπο πέτυχε:
με λαθραία πυροβόλα
που εκτόξευαν
σπέρμα μολυσμένο,
τους εγχύσαμε
και σε απανωτούς
πρωκτικούς
οργασμούς περιέπεσαν•
πρώτα
αντικαταστήσαμε
τους νόμους τους,
δώσαμε και νέο ορισμό
στην ηθική,
και αφού
την πρωτοκολλήσαμε
στης ιστορίας
τα κατάστιχα,
οριστήκαμε
ως οι νέοι κυρίαρχοι•

AlexMil 29-05-2013

Νο 312 (φαντασιώσεις)

Δεν αντέχω
να με αγνοείς,
η αδιαφορία σου
σαν σημαία ήττας,
κυματίζει στο κέντρο
του κορμιού μου•
είμαι ειλικρινής,
το σώμα σου φαντάζομαι,
γυμνό,
με τη καύλα
να υγραίνει τις γραμμές
και βασανιστικά
να εισχωρεί ξεδιάντροπα
στις απόκρυφες διαδρομές σου•
φαντασιώνομαι
τις κινήσεις σου,
γεύομαι:
οργισμένη στέρηση
που με προκαλεί πρόστυχα,
βογκάς βραχνά:
σαν να κυλιέσαι πεινασμένα,
σε όρθιες ανδρικές ηδονές,
σε ταυτόχρονους
φανταστικούς εραστές•
εκεί στην άκρη
της απρόσιτης σοφίτας,
• οι φαντασιώσεις μου•
με τις εικόνες σου μπλέκονται:
με πυροβολείς με τη κόλαση,
ξέρω,
είσαι ο θηρευτής
κι εγώ το ερεθισμένο θύμα
που εύκολα
να με καταβροχθίσεις μπορείς:
δεν με νοιάζει,
μαύρες τούφες
με κυνηγούν
και σχισμές πτυχόμορφες
να με ρουφήξουν προσπαθούν:
η μοίρα μου,
ο πόθος μου για σένα:
τιμωρός.

AlexMil 28-05-2013

No 311 (ανεύθυνη στιγμή)

Ερυθρά

αστέρια, εκτινάσσονται στα μελανά του μάτια: και τις συμμετρίες αναστατώνουν •ανεύθυνη στιγμή• το φως έκλεψες και τις γραμμές της ψυχής της έλειωσες, έγιναν νότες, που χάθηκαν στους ήχους του χρόνου· και αυτός, μεταμορφώθηκε σε όνειρο, στην ηχώ των αισθημάτων, στους αστερισμούς, τις νότες ακολούθησε· --------------- Κρίμα, γέρικο το δένδρο, στο βάθος του κόσμου χάθηκε οριστικά•
AlexMil 27-05-2013