Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Το αστρόπλοιο της μοναξιάς


Σκοτεινά παράθυρα και από μέσα φιγούρες λευκές, αυτόφωτες
να κινούνται αργά,
μαριονέτες, στο θέατρο ποιος ξέρει ποιας ζωής,
να κοιτούν αλλά να μη βλέπουν,
άνθρωποι, στου χρόνου τις μοναχικές φυλακές
σύντροφοι της αναμονής με προορισμό το πουθενά.

Είναι οι άλλοι, εσείς, εγώ, στη διάσταση του φόβου,
της αρχής και του τέλους,
αναλώσιμα φυσικής επιλογής,
μιας αλήθειας που τρομοκρατεί,
που δημιουργεί, θεούς, δαίμονες, αγίους, προσευχές.

Στην άλλη πλευρά, στο σκοτάδι του λευκού
η συνείδηση των πραγμάτων, των καθημερινών,
τα όμορφα και αγαπημένα της ψυχής
οι μνήμες των αισθημάτων και των αισθήσεων,
όλα,
νοσταλγικά καρέ του έργου της ζωής,
προβολές μοναξιάς στο σινέ του πεπρωμένου.

Και η ελπίδα, σαν καθεδρικού ναού επιγραφή,
την ασφάλεια υπόσχεται,
τη πίστη στη κόλαση και το παράδεισο προσφέρει,
με ύμνους ικετεύει / τι ταπείνωση αλήθεια,
και ανταλλαγή ζητά, με της συγχώρεσης τα κέρματα.

Το χθες, το τώρα, το αύριο, μαχαίρια στη καρδιά γίνονται
και η ελπίδα,
μέσα από τις ανεκπλήρωτες των εκπροσώπων υποσχέσεις,
τη μοναξιά γεννά.
Με το χρονομέτρη των στιγμών,
τους ήχους της ζωής υπόκωφους τους κάνει
και μετρά και ξαναμετρά το χρόνο που απομένει.

Αλλά στο κάστρο της ζωής,
του πεπρωμένου η λατρεία δεν είναι υποχρεωτική.
Της ψυχής η δύναμη και η γνώση,
μπορεί τη μοναξιά,
στο πέτρινο δώμα της αναμονής να ξαποστείλει,
το πέρασμα του χρόνου,
με τη μαγεία της συνείδησης να περιφρονήσει,
και το πάθος,
με τη δύναμη των συναισθημάτων να απαιτήσει.

Και εσύ άνθρωπε που είσαι μόνος
όχι γιατί το θέλησες εσύ αλλά κάποιοι άλλοι
άνθρωποι ή θεοί δεν έχει σημασία,
που τη ζωή από κάποια στιγμή ως προθάλαμο αναμονής βιώνεις
σκέψου πως και οι άλλοι σαν εσένα είναι,
και ακόμη χειρότερα,
αν θύματα της βίας των δυνατών “πιστεύω” είναι.

Γέλα λοιπόν,
τρέξε στους χωματόδρομους με τα χρυσαφένια αλώνια
άσε τον άνεμο, το σώμα σου να σμιλεύσει
άκου τους ήχους της θάλασσας ταξίδια μακρινά να διηγούνται
ζήσε με πάθος και ρυθμό του χρόνου τις στιγμές,
ακόμη και αν πονάς,
γίνε παλιάτσος της αναξιοπρέπειας
πέταξε το πέπλο της υποταγής
και της τιμωρίας το φόβο,

γιατί ξέρεις κάτι, θα σου πω το μυστικό,
τα μόνο που χρειάζεσαι είναι να αμφιβάλεις και
με πάθος να ερωτεύεσαι,
για να μπορείς στο χρόνο να ταξιδεύεις
και τη μοναξιά στη σελήνης τη σκοτεινή πλευρά να κρύβεις.
Μπορεί να πονάς,
αλλά τουλάχιστον δεν θα σταματήσεις να ονειρεύεσαι.

Και ο χρόνος που περνά,
το κόσμο σου όλο και πιο ξένο θα κάνει
και εκεί στο τέλος της ζωής πριν τη πόρτα ανοίξεις,
μη φοβάσαι, το τίποτα πόνο δεν προξενεί
αλλά και την ελπίδα σου μη σκοτώσεις,
δεν έχεις κάτι να χάσεις,
μπορεί αυτούς που τόσο αγάπησες και αγαπάς εκεί να συναντήσεις.

Γιατί αν η ζωή δεν είναι με συνείδηση απάτη
τότε η μοναξιά της ψυχής μπορεί να είναι το αστρόπλοιο της παντοτινής αγάπης.


Απρίλιος 2009

AlexMil

5 σχόλια:

Αναστασία είπε...

Μοναξιά είναι τετράδιο γεμάτο λέξεις,
σαν αποτύπωμα βροχής.
Λέξεις φυγής.
Σκέψεις απελπισίας,
απόγνωσης,
σκέψεις στιγνές,
κομμάτια ανάμνησης σαν θολός καθρέφτης.
Μοναξιά είναι ο μολυβένιος ουρανός που στέκει σαν πέπλο
Μοναξιά είναι τα κρύα χειμωνιάτικα βράδια και ο αγέρας που φυσά με ρυθμό.
Σαν μελωδία σιωπής.
Μοναξιά,
Όσα θυμάμαι και πια δεν κατέχω.

AlexMil είπε...

Συμφωνώ φίλη μου,
η αίσθηση η βίωση της μοναξιάς μπορεί να περιγραφεί με πολλούς τρόπους και να αιτιολογηθεί με άλλους τόσους, όπως ψυχολογικούς, κοινωνικούς, αισθηματικούς, υπαρξιακούς.
Πιατεύω πως η υπαρξιακή μοναξία είναι η πιο έντονη, κσι επιρρεάζεται από τα συμβαίνοντα στη πορεία της ζωής μας, όπως, αισθήματα, σχέσεις, οικονομική κατάσταση, ασθένειες, ηλικία κ.λ.π
Την υπαρξιακή αυτή μοναξιά, το φόβο του μετά, εκμεταλλεύονται οι πάσης φύσεως "θρησκείες" πουλώντας ελπίδα, με ευτελή και ανόητα αντάλλαγματα.
Οσο πιο αδύνατος είναι ο άνθρωπος, τόσο πιο ευάλωτος γίνεται, τόσο πιο μόνος αισθάνεται, τόσο πιο εύκολα υποκύπτει.
Και αν κατορθώσει να απαντήσει μόνος του στα διάφορα "γιατί" να είσαι σίγουρη πως το θολό καθρέπτη θα σπάσει και τον μολυβένιο ουρανό θα ερωτευθεί.

Σε ευχαριστώ

ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ είπε...

Τι είναι η ζωή; Πέρα από ένα πέρασμα στο οποίο συλλέγουμε εμπειρίες, ζούμε και μοιραζόμαστε στιγμές...

Η Μοναξιά κατά την γνώμη μου είναι αισθητή και μεγαλύτερη παρά ποτέ... και ας είμαστε μέσα σε πλήθος εικόνων κινούμενων...

Αλλά από την άλλη είναι και η φυγή και η λύτρωση μας από την μάχη του να αποκαλύψεις την ύπαρξη σου στους άλλους, να μοιραστείς... γιατί τότε μόνο μαθαίνεις, τον εαυτό σου, τους άλλους τον κόσμο, αλλιώς μόνο περνάς ξυστά... και φεύγεις...

Όμορφες οι εικόνες που ντύνεις τις σκέψεις σου...

Γλυκιά Καλημέρα

AlexMil είπε...

Με λίγη καθυστέρηση γιατί ήμουν εκτός πόλης.
Συμφωνώ οδοιπόρε, η μοναξιά είναι ιδιαίτερα έντονη στην εποχή μας. Πολλοί οι λόγοι για τη κατάσταση αυτή. Κάποιους τους συναντάμε σε κάθε εποχή, άλλοι είναι σύγχρονοι, σημερινοί.
Η μοναξιά ως αυτογνωσία, σίγουρα λειτουργεί, προσωπικά όταν είμαι μόνος, ή καλύτερα όταν αισθάνομαι μόνος, ανακαλύπτω πτυχές του εαυτού μου και κυρίως αισθήματα, συναισθήματα της ψυχής μου

Ευχαριστώ

fetus είπε...

Αξιολάτρευτα μοναχικός κι ευαίσθητος.
Να λες μπράβο στον εαυτό σου Αλέξανδρε που μπορείς και ψιθυρίζεις τους φόβους σου, την απαξία της ζωής με ποιητική ελπίδα.
Θα σε βρεί ...
Σ΄ευχαριστώ κι εγώ ...