Μοδάτοι – Εφήμεροι στίχοι (Νο 2)

Τρίποδα καζανάκια
για την καύση
των προσδοκιών
και τα κτερίσματα;
φτωχά
ως ανύπαρκτα:
υπήκοοι άνεργοι
και οι άρχοντες άπληστοι•
το αποτέλεσμα;
ανασκαφές
μελλοντικές,
και τα τεφροδόχα αγγεία
που βρέθηκαν:
τενεκεδένια
κουτιά ήταν,
σκουριασμένα
και ανώνυμα•

AlexMil 26-05-2013

Νο 319 (το σπίτι)

Το αποφάσισα τελικά,
άνοιξα
το φινιστρίνι του πεπρωμένου,
• ήταν και σκουριασμένο•
κι από τα άστρα
και τον αστερισμό της ,
μολύβια χρωματιστά κατέβασα,
ενέργεια άντλησα από
την ανεμοθύελλα
της κοκκινόχρωμης ερήμου,
είχα αποθηκεύσει και φως
στον ασημένιο προβολέα του χρόνου,
κι έπειτα με τις ψηφίδες
της τέχνης μου,
το σπίτι της ψυχής μου σχεδίασα:
σε ψηφιακό ολόγραμμα
προσομοίωσα τα όνειρα μας:
με δέσμες φωτογόνες
χώρους οριοθέτησα πανοραμικούς,
με καμάρες
και θόλους και οβάλ ανοίγματα,
•σαν μάτια αρχέγονα•
με τεχνουργήματα
ανάγλυφα
και διάφανα χρωματιστά υλικά,
κι έπειτα,
όταν τέλειωσα,
στη παλάμη μου το εναπόθεσα,
και των μέγιστων τη βοήθειά
ζήτησα:
γαλαξιακοί θεοί
τους ανέμους του Νότου διέταξαν
στα σύννεφα το ανέβασαν
και με φτερωτά άλογα
το αιώρησαν•
------------------------------------
τη κάλεσα,
στο χωρόχρονο του παρελθόντος
το μήνυμα έστειλα…

AlexMil 3.30 πμ 02-06-2013

Νο 318 (αθλιότητα)

Καθόμουν
πάνω σ’ ένα σαπισμένο
πλυντήριο,
περιθωριακές οι σκέψεις μου,
με γιγάντιες ιδέες
μονομαχούσαν
γεμάτες γενναιότητα:
*η αθλιότητα, εντάξει,
δημοσιοποιείται,
όμως, δεν διακρίνεται
από την ιδέα της
κατάργησής της*
το γούσταρα,
και συγχρόνως
το μαχαίρι καθάριζα,
φιλεύσπλαχνο
το τραπέζι του δρόμου
σκεπτόμουν,
και παρατηρώντας
τα ανθρώπινα
χαρτόκουτα απέναντι:
σαν φέρετρα,
ασφυκτικά το ένα
δίπλα στο άλλο,
η ιδέα μου φαινόταν
σωστή:
* την αθλιότητα,
αρκετοί
σαν εμπόρευμα
την βλέπουν,
άλλοι σαν θέαμα
και οι χειρότεροι,
σαν ευσπλαχνία,
όλοι τους όμως:
τους υπαιτίους
ξεχνούν τεχνηέντως*
------------------
έξυπνος ο τύπος,
όταν τον μαχαίρωσα
με απορία με κοίταξε,
δεν είχε τίποτα,
μόνο κάτι λεκιασμένα
κωλόχαρτα,
από κει τις σκέψεις μου
σας διαβάζω •

No 317 (ατσαλένια αγκάθια)

ήταν τυχερός,
δούλεψαν
οι υπολογισμοί του,
συρματόπλεγμα
συνοριακό,
το μονοπάτι του πολέμου,
η αρχή της μάχης του
και το τέλος της•
γαντζωμένα τα δάκτυλα,
ματωμένα
και οι μύες
απεγνωσμένα
να τραβούν
το σώμα
προς τα πάνω:
ατσαλένια αγκάθια
το γδέρνουν,
και τη σάρκα του
σκίζουν
κι αυτός
με το πόθο
της ελευθερίας,
τη ψυχή του βάφει
με αίμα,
το φόβο του
τρομοκρατεί
και με μια ύστατη
προσπάθεια,
στη κορυφή φθάνει
κι απ την άλλη μεριά περνά•
----------------------
όταν τον
σκότωσαν
με καραμπίνα
σαν αγριογούρουνο,
τον αετό τρόμαξαν
από ψηλά
κι ως ακόμη
ένα παράνομο
τον μέτρησαν:
από τη πλευρά τους
ήταν,
αυτοί τον εκτέλεσαν
και τον χρεώθηκαν
επίσης•

AlexMil 01-06-2013

Νο 316 (άλλος κόσμος)

Τώρα τελευταία,
σε κάθε αναπνοή,
τις στιγμές μου μετρώ,
στέκομαι στο πέτρινο
παράθυρο
των απολογισμών,
στημένο στο γυμνό τοπίο
της ζωής μου
και την έξω πλευρά
κρυφοκοιτώ:
καταιγίδες,
γκρίζα χρωματισμένες,
τις σκέψεις μου
περιφέρουν,
τις εξαγνίζουν•
αναρωτιέμαι,
ασθμαίνοντας:
μήπως οι στιγμές αυτές
είναι ο άλλος
κόσμος,
που εντός μου ζει,
ανυποψίαστος,
περιφερόμενος,
κι εγώ,
ο υπέρτατος, ο υπέρλαμπρος
θεός τους;
αλλόκοτες οι σκέψεις
και ο άνεμος ζεστός,
αποξενωμένος,
τις γρίλιες διαπερνά,
το μυαλό μου
αποσυντονίζει διαβολεμένα•
σκέπτομαι θαρραλέα
και τον άλλο κόσμο
αντικρύζω:
το εισιτήριό μου
ανατινάχθηκε
και πίσω να γυρίσω
δεν μπορώ,
ούτε μπροστά να πάω
κι όμως,
κάποιος
την εντολή έδωσε
παντοτινά να παραμείνω,
περίεργο,
όντως
και διαβολικό•


AlexMil 01-06-2013

No 315 (η σκέψη σου)

Σαν
αερικό η σκέψη σου
πιάστηκε τυχαία,
είχα
προβάλει
στη τέμνουσα
των απολογισμών μου
τα λάθη μου,
καθώς
στην ακρογιαλια
της προοπτικής μου
τα όνειρα μου
κυνηγούσα·
Μην ανησυχείς
ελεύθερη την άφησα,
πρώτα όμως
τη πήδηξα,
το θέλαμε
και οι δυο μας·

AlexMil 31-05-2013

Νο 314 (action)

Οι τελευταίες
γουλιές του ποτού,
σαν μολυβένιος χείμαρρος
στα σωθικά του
κύλισε
και η μαύρη
μποτίλια χαμογέλασε,
η νύχτα ήταν αστεία,
όμως επικίνδυνη,
αιχμηρά γυάλινα δάκρυα
από τους
ξεθωριασμένους τοίχους
κυλούν:
κι αυτός ,
σαν σκελετός,
πασαλειμμένος με σάρκες,
καθιστός,
στην βάση
του τουβλόκτιστου
φουγάρου,
με το Tatoo
στο μπράτσο του
χαζομιλά•
τέλεια,
οι ηθοποιοί
του νυχτερινού δράματος
στη θέση τους:
aaaand … action
το φουγάρο λύγισε,
και το tattoo
άρχισε να δακρύζει
κι αυτός,
σηκώθηκε,
μικρό το ανάστημα,
παλικαρίσια
το ίσιωσε,
κοντοστάθηκε για λίγο,
ανέπνευσε βαθειά
και προς
τη θάλασσα προχώρησε:
ο άνεμος
αποσβολωμένος,
την αναπνοή του
κρατά,
το κεφάλι έχει ψηλά
και τα δάκρυα λαμπιρίζουν,
γραμμές του
παρελθόντος :
οι μνήμες,
μέχρι το τέλος
τον συντροφεύουν •

AlexMil 30-05-2013

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε μένα (ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ)

Νο 313 (κλέφτες)

Όταν
μου έστειλαν SMS
για το κόλπο,
φοβήθηκα στην αρχή,
φτυσμένος ήμουν,
όντως,
•από σάρκα και πρέζα•
και στις επόμενες ώρες
το καλοσκέφθηκα:
θα επιδοτούσα
αχρεωστίτως τη ζωή μου
•κυριλέ έκφραση•
και μου άρεσε:
Την πέφτω τίμιος,
αλλά χρωστούσα,
στο χωριάτη ενοίκια,
με κυνηγούσαν
και μπάσταρδοι τοκογλύφοι,
όλα ρημαδιό,
και η προοπτική;
ραδιενεργή•
-------------------------
ήταν μια μέρα
φτιαγμένη από κροίσους
που τους την πέσαμε,
και οι κλέφτες
έχασαν,
τους τα κλέψαμε όλα:
ευτυχώς,
το κόλπο πέτυχε:
με λαθραία πυροβόλα
που εκτόξευαν
σπέρμα μολυσμένο,
τους εγχύσαμε
και σε απανωτούς
πρωκτικούς
οργασμούς περιέπεσαν•
πρώτα
αντικαταστήσαμε
τους νόμους τους,
δώσαμε και νέο ορισμό
στην ηθική,
και αφού
την πρωτοκολλήσαμε
στης ιστορίας
τα κατάστιχα,
οριστήκαμε
ως οι νέοι κυρίαρχοι•

AlexMil 29-05-2013

Νο 312 (φαντασιώσεις)

Δεν αντέχω
να με αγνοείς,
η αδιαφορία σου
σαν σημαία ήττας,
κυματίζει στο κέντρο
του κορμιού μου•
είμαι ειλικρινής,
το σώμα σου φαντάζομαι,
γυμνό,
με τη καύλα
να υγραίνει τις γραμμές
και βασανιστικά
να εισχωρεί ξεδιάντροπα
στις απόκρυφες διαδρομές σου•
φαντασιώνομαι
τις κινήσεις σου,
γεύομαι:
οργισμένη στέρηση
που με προκαλεί πρόστυχα,
βογκάς βραχνά:
σαν να κυλιέσαι πεινασμένα,
σε όρθιες ανδρικές ηδονές,
σε ταυτόχρονους
φανταστικούς εραστές•
εκεί στην άκρη
της απρόσιτης σοφίτας,
• οι φαντασιώσεις μου•
με τις εικόνες σου μπλέκονται:
με πυροβολείς με τη κόλαση,
ξέρω,
είσαι ο θηρευτής
κι εγώ το ερεθισμένο θύμα
που εύκολα
να με καταβροχθίσεις μπορείς:
δεν με νοιάζει,
μαύρες τούφες
με κυνηγούν
και σχισμές πτυχόμορφες
να με ρουφήξουν προσπαθούν:
η μοίρα μου,
ο πόθος μου για σένα:
τιμωρός.

AlexMil 28-05-2013

No 311 (ανεύθυνη στιγμή)

Ερυθρά

αστέρια, εκτινάσσονται στα μελανά του μάτια: και τις συμμετρίες αναστατώνουν •ανεύθυνη στιγμή• το φως έκλεψες και τις γραμμές της ψυχής της έλειωσες, έγιναν νότες, που χάθηκαν στους ήχους του χρόνου· και αυτός, μεταμορφώθηκε σε όνειρο, στην ηχώ των αισθημάτων, στους αστερισμούς, τις νότες ακολούθησε· --------------- Κρίμα, γέρικο το δένδρο, στο βάθος του κόσμου χάθηκε οριστικά•
AlexMil 27-05-2013

Μοδάτοι - Εφήμεροι στίχοι (Νο1)

Στο κόσμο μας,
γενικευμένη η καταπίεση
και τα μολύβδινα
φορτία μας:
αβάστακτα,
να μας έχουν ισοφαρίσει
με το χώμα,
σκέπτομαι:
σκουλήκια γίναμε,
έχουμε βρει
και το κώλο
του μπροστινού μας:
τον ακολουθούμε
πιστά•

AlexMil 26-05-2013

Νο 310 (ρέγκε)

Ξαπλωμένος,
λευκή αμμουδιά,
και με το Λίβα,
τη ζέστη να ιδρώνει,
οι ηδονές
διεγείρονται,
όμως, οι σκέψεις
είναι σοβαρές•

αποταμιεύουν το χρόνο μου

η reggae
απ το πουθενά,
ακούγεται λικνιστική,
εύκολα σκορπά
τη θλίψη:
οι ιδέες μου
παιδεύονται
το τελευταίο καιρό•

τον αγοράζουν φθηνά

αποφαίνομαι
και γυρίζοντας
απ την άλλη
την γοργόνα αντικρίζω:
ηλιοκαμένο το σώμα,
κάποιας ηλικίας
σφριγηλό όμως
και νόστιμο,


τον δανείζουν πανάκριβα

σαν ηχώ οι λέξεις,
το συλλογισμό
ολοκληρώνουν πάραυτα•
παρασύρομαι,
το κορμί της
τις σκέψεις ανανεώνει:
να τη πηδήξω
θέλω και γρήγορα•


AlexMil 5.30 πμ 26-05-2013

Νο 309 (τέλος ρευστό )

Τέλειωσε το φως,
μετά,
το σκοτάδι
με βίαιο τρόπο
έσβησε και τα βογγητά μου•
σωριασμένες οι σκέψεις,
κουλουριασμένες
με την αγωνία
στο βρώμικο πεζοδρόμιο,
να παρασύρονται
με το αίμα μου:
σε μια τεθλασμένη διαδρομή,
•δίπλα στο σκασμένο
λάστιχο•
από τη μαντεμένια
σχάρα
στο υπόνομο της ανυπαρξίας•
----------------------
το τέλος μου λοιπόν,
ρευστό
και οι κραυγές πάθους,
της βαριεστημένης
ηδονής,
απ τα ανοικτά παράθυρα
των βασανισμένων
σπιτιών,
τη πορεία μου
να συνοδεύουν•

AlexMil 4.30 πμ 26-05-2013

No 308 (αίτηση)

Κατέγραψες
τις δυνατότητές σου,
σου έστειλαν το
έντυπο βαθμολόγησης
•δεν ήταν πολλές•
και με καθησύχασες•
όταν ήρθαν
και σε πήραν,
εκείνο το λερωμένο
πρωινό
•σε χαρακτήρισαν άχρηστο•
ανησύχησα,
έκλαψα,
για λίγο είναι η αλήθεια,
το γενετικό υλικό
μου το επέτρεπε,
κι έπειτα,
προς το βράδυ,
με τους οιωνούς ευνοϊκούς,
το επίσημο button
του υπουργείου χρησιμότητας
ενεργοποίησα:
θεαματικά σε εκτέλεσα
•πόσο εύκολο ήταν
σκέφθηκα•
τη νέα αίτηση,
ήξερα τώρα
πως θα τη συμπλήρωνα•

AlexMil 2.45 πμ 26-05-2013

Νο 307 (ευσπλαχνία)

Ευσπλαχνία,
•ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ•
δεόντως,
μολυβένιοι
οι κόσμοι της απελπισίας,
καταφρόνηση
στους φώτο σκότεινους
δρόμους
των ερειπίων,
υλικών και πνευματικών,
την αξιοπρέπεια
κομματιάζει•
και το πέπλο
της αγοραίας
ευσπλαχνίας
διάτρητο:
από τις νεκρές φλόγες
του κέρδους•
καριέρες,
κτισμένες
με τον δημόσιο αλτρουισμό:
οι πυροβολισμοί
του θεάματος
στις ελπίδες
των δυστυχισμένων•

AlexMil 1.00 πμ 26-05-2013

Νο 306 (στα σκουπίδια περπατάς)

Ουρλιάζεις
μέσα στη σιωπή,
γιγάντιες οι κατσαρίδες,
τις προσδοκίες σου
τα βράδια
ληστεύουν,
με χρυσά μαχαίρια
σ ευνουχίζουν
+ εντολοδόχοι είναι
των ερπετών +
και δεν μπορείς
να αλλάξεις
τον απειλητικό ουρανό,
να τραγουδήσεις
την αγάπη,
όπως την ήξερες παλιά•
-------------------------------
- οι νότες σου έγιναν
μολύβι
και πυροβολούν,
- κρύβεσαι
σε πολυθρόνες
απελπισίας
και σε αργορουφάνε
το μυαλό
- το σήμερα,
ερείπια σε ανθρώπινες
καρικατούρες
-το αύριο από κοντά,
ραδιενέργεια
ν ακτινοβολεί
σε πυρακτωμένο ουρανό
------------------------
και συνεχίζεις,
στα σκουπίδια περπατάς,
τον πονεμένο
αέρα αναπνέεις
των αναστεναγμών,
και κάνεις
πως δεν καταλαβαίνεις,
αυτό είναι
το τρομαχτικό:
όταν τα άτριχα κρανία
με βηματισμό
καταπάνω σου
θα έρχονται
και ο άνεμος παρασιτικός
θα σου φιλετάρει
τη σάρκα,
τότε, καλυτέρα
ψάξε κανένα διακόπτη
και σβήσε το φως…

AlexMil 25-05-2013

Νο 305 (ανόητη)

Είσαι ανόητη,
νόμιζες
πως με κορόιδευες,
όμως,
πόρνες οι σκέψεις,
γκονγκ,
μου ξεφλούδιζαν το μυαλό,
ήταν και η γκόμενα
απέναντι που μου την έδινε,
και το ποτό,
μου έφερνε
αναισθησία στα αισθήματα:
ηλεκτρικά σκυλιά
να γαυγίζουν
και χρυσές τουαλέτες
να ζητούν προστασία•
το αποφάσισα,
πήρα τηλέφωνο
και βρεθήκαμε,
σε hotel της παλιάς Εθνικής
πηδηχτήκαμε
και μου το κάρφωσε:
είναι η καλύτερή σου
φίλη αγάπη μου•

AlexMil 25-05-2013

Νο 304 (βέσπες ή γαϊδούρια)

Αρπαγμένες
ζωές,
περιορισμένες
σε κύβους εικονικούς
και κρεμασμένες
σε δένδρα οπωροφόρα:
ο κόσμος μας:
θερμοκήπια μεταλλικών καρδιών,
στρατόπεδα αναισθησίας,
περιφραγμένα
με ξεδοντιασμένες ιδέες
και φρουρούμενα
από τάγματα
με απαστράπτουσες
φούστες·
κι εμείς,
σε ηλεκτρικές καταιγίδες
τα μυαλά μας,
για ταξίδια
να παρακαλούν,
·έστω με βέσπες ή γαϊδούρια·
σε υπερκόσμιους
προορισμούς:
σε γνώριμους
πιστεύοντας θεούς.

AlexMil 24-05-2013

No 303 (η ζωή)

Σκύψε
της είπα γλυκά
και άνοιξε τα πόδια,
έκλαιγε με σιγανά αναφιλητά,
με κοίταξε
τρυφερά,
σχεδόν παρακλητικά
και τ άνοιξε,
δειλά κι ελάχιστα,
έπειτα έσκυψε
κι ο φόβος της
είχε ηττηθεί:
στην αρχέγονη επιθυμία
της ηδονής,
το κορμί της
παρέδιδε•
και το κλάμα έγινε
βογγητό:
η αρχή της ζωής

AlexMil 23-05-2013

Νο 302 (αναχώματα)

Μας πνίγουν
σε αντίγραφα ιδεών:
κωλοτρυπίδες
ιπτάμενες με κραγιόν
βαμμένες
και τ αναχώματα:
παράφρονα,
σαράβαλα τετράτροχα,
πολυτελείας,
στοιβαγμένα,
να συγκρατούν μόνο
τα πρωτότυπα•
περίεργο,
συνομωσία φαίνεται
απίστευτη:
της συνείδησης,
ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟ
που περιέργως
πατρονάρεται
από την αντίληψη.


AlexMil 23-05-2013