Περαστικά κρεβάτια σε οδηγούν

Τα μυαλό μου δεν μπορώ να το υποφέρω,
παίζεις βρώμικα με τις γραμμές της ηδονής,
στριφογυρίζεις το κορμί σου στους ψιθύρους,
σε περαστικούς πόθους, σε αγκαλιές  φυγής.   

Ξέρω, σε φτηνά ξενοδοχεία τριγυρνάς μόνη,
ωχρά πρόσωπα, ερεθισμένες λερωμένες ψυχές,
κολακεύεσαι με φτήνια και γερασμένα αντριλίκια,
η ζωή σου,  χωρίς ήρωες, μόνο μερικές ροκιές.

Κρύβεσαι στη σκιά της μπάντας της ψυχής σου,
με αρχάγγελους των τύψεων να σε τυραννούν,
όμως,  ηλεκτροφόρα σχέδια της μοίρας σου,
μόνη, σε περαστικά κρεβάτια σε οδηγούν.

Με θυμάσαι; Ήμουν ο τρελός εκείνης της αυγής,
τότε που σε χάιδευα  γλυκά και μ’ απαντούσες,
που μυστήρια σκάρωνα να παίζεις με το χρόνο,
κι έκλαιγες, γιατί σου έταζα ηδονικές τις μούσες.

Στην άκρη του δρόμου, με κυρτωμένο το χθες μου,
τις δακρυσμένες σκέψεις δεν μπορώ να σταματήσω,
εσένα, χαμένη στη σοφίτα της λησμονιάς αναπολώ,
σωπαίνω, τις ωδές των μαυροφορεμένων αναμένω.   

Alexmil 21-12-2012

Η μαύρη κουκούλα της απιστίας

Είναι οι κεραυνοί που με κτυπούν
οι φωτιές που καίνε τη ζωή μου,
σε  δωμάτιο σκοτεινό με κλείδωσες
όταν μ’ έδιωξες απ’ τη ψυχή σου.

Με μαύρη κουκούλα της απιστίας,
κατέδωσες τις όμορφες στιγμές μας,
την ηδονή πούλησες και κέρδισες, 
έχασες όμως, τη πολύτιμη τιμή σου. 

Παράξενη είναι η ζωή κορίτσι μου,
δεν σκέπτεσαι το χρόνο που σμιλεύει,
παγωμένο άγγισμα θα είναι η στιγμή,
που το σώμα τη ματιά σου θα φοβίσει.

Η ζωή μας δανεισμένη είναι δυστυχώς, 
που αρχίζουμε αμέσως να ξοφλούμε,
δεν το αισθάνθηκες στη νιότη σου αυτό,
σε συγχωρώ, δεν κατάλαβες τι ζούμε.

Alexmil  20-12-2012

Παράξενες ιδέες

Τις πιο πολλές φορές,
όταν μαύρο κυριαρχεί,
το μυαλό δεν μπορώ
να υποφέρω για πολύ,
είναι οι φοβικές εικόνες
με τις παράξενες ιδέες,
που το σιγοψιθυρίζουν
να περάσει τη γραμμή.  

Στο θέατρο της ζωής,
το πέταγμα του χρόνου
πίσω από τις στιγμές,
συχνά με παρασύρει,
τότε, βλέπω και ακούω
το άλλο να ακολουθεί,
το χώρο να καταπιεί
 και τη ψυχή να θέλει.  

Σε απόσταση βλέπω
με τα μάτια αδειανά,
τη ζωή μου να κυνηγά,
έχει όψη ανθρώπινη  
με απρόσωπο κεφάλι,
είμαστε μαζί μου λέει
τυχερός είσαι που ζεις, 
η τρέλα δεν σε σώζει. 

AlexMil  20-12-2012

Μύριες ψυχές οδηγώ

Όταν σε σκέπτομαι, επικές μάχες φαντάζομαι,
μύριες ψυχές στην άκρη του σύμπαντος οδηγώ,
εκεί όπου το χρόνο μπορώ επιτέλους να νικήσω. 

Φαντάζομαι, τα πύρινα άστρα στο πέρασμά μας,
των ιδρυτών μας, τις μαγικές μορφές να παίρνουν,
στρατιές ηρώων που στο σύμπαν  ξαναγράφουν.

Τη γέρικη καρδιά του στο μαύρο χάος θα στείλω,
κι έπειτα, τη νιότη αγάπη μου, θα σου προσφέρω,
φαντάζομαι, στην αιωνιότητα  για πάντα να χαθούμε.

Φαντάζομαι….

AlexMil 19-12-2012

Ηταν έρημο αφώτιστο σκοτάδι

Με γνώση μας κοροϊδεύετε,
γιατί είστε οι κερδισμένοι,
με θεούς και σέξι δαίμονες,
μας έχετε όλους αλυσοδέσει.  

Έχετε δημιουργήσει ηθική
με τις αξίες των πραγμάτων,
επιθυμίες μας  εμφυτεύετε,
των εμπορικών σας θαυμάτων.  

Κομματιάσατε τη βία σας,
λάιτ την υφάνατε, πολιτισμένη,
ορθολογήσατε  το πόνο μας,
κάνατε τη ζωή μας πεινασμένη.

Τη δολοφονία τη λέτε θάνατο,
είναι η  πίστη σας στη τάξη,
στις χωματερές μας στέλνετε,
σε απομεινάρια μεταλλάξει.

Μας  φοβίζετε με τη πείνα μας,
με φοβίζετε  με το κυνισμό σας,
μέσα στην άρνηση μας πνίγετε,
επιβάλλατε τον ευνουχισμό μας.

Με πιάσατε μια νύκτα δύσκολη,
δεν ακολουθούσα τα βήματα,
με σέρνετε τώρα στο ξέφωτο,
γιατί δεν παρακάλεσα τίποτα.

Ήταν έρημο, αφώτιστο σκοτάδι,
μάτια πυρακτωμένα επιτηρούσαν,
με σκυφτό το κεφάλι κοίταξα,  
οι εφιάλτες και πάλι ξενυχτούσαν.  

AlexMil 19-12-2012

Εμειναν τ' αχνάρια μας

Το πορτρέτο σου κρέμασα στις αναμνήσεις μου,
η σκόνη της ψυχής μου το θόλωσε παντοτινά,
όμως, η αγάπη σου είναι ακόμη στη γωνιά μου,
τ’ αστέρια σου με δάκρυα με πηγαίνουν μακριά.

Με τα μάτια της καρδιάς μου σε προφύλαξα,
όμως η καταιγίδα του χρόνου μας χώρισε,
έμειναν τ’ αχνάρια μας,  για την ιστορία μας,
να μαρτυρούν για το μυστικό που μας ένωσε.  

Τώρα, σκόρπιες οι εικόνες μας με κυνηγούν,
 στο δάσος της ανυπαρξίας τρέχω μοναχός,
τη λύπη μου πνίγω με δάκρυα απεγνωσμένα
νομίζω,  στον άνεμο  σε ακούω ο τρελός.

  

 

AlexMil 17-12-2012

Πέταξτα όλα

 Όταν κουνιέσαι στους ήχους του Μέμφις,
με πληγώνεις κορίτσι μου, με ματώνεις,
στο ρυθμό το κορμί σου τρεμουλιάζει
κι εγώ σε θέλω μωρό μου, σε περιμένω.

Ξέρεις ότι σε ποθώ, πάντοτε το ξέρεις,
από τότε που σε γνώρισα ξαναμμένη,
όταν με πήρες στα όρθια, στα βρώμικα,
στην Εθνική, στου νταλικέρι το στέκι

Αγρίεψες και με τη γλώσσα με βίασες,
μόνη σου πληρώθηκες όταν τέλειωσες,
τότε, ναι, αυτό, δεόντως το εκτίμησα,
με λεκιασμένη τη ψυχή σ’ αγάπησα.

Κούνα το μωρό μου, κούνα τα τώρα,
στα χρόνια που πέρασαν άλλαξαν τόσα,
όμως η αγάπη στη ψυχή μου έμεινε,
γι αυτό αγρίεψέ με, πέταξτα όλα.  

 

 AlexMil 16-12-2012

Ιδιοι είναι όλοι οι θεοί

Τη στολή του πιστού φόρεσα
με σιρίτια και λαμπερά στολίδια,
δόγμα την έκανα ο ανόητος,
τα λόγια της πίστεψα στη τύφλα. 

Άπιστος  ήμουν όταν τη γνώρισα,
ένα βράδυ που πρόστυχα ήθελα,
μου το παίξε άγια και μάτωσα,
στο διάβολο μ’ έριξε και δέχθηκα.

Έπειτα,  πιστά την ακολούθησα,
το χρόνο νέκρωσα για πάρτη της,
με χρησμούς έπαιζε και υποσχέσεις,
έδινε μόνο,  όταν ήτανε  να πάρει.

Κι ένα βράδυ, αλλαξοπίστησα,
μου ήρθε άπιστη και απαιτητική,
να εξομολογηθώ  μου ζήτησε,
γιατί η πίστη μου δεν ήταν δυνατή.

Τότε, την απιστία μου θυμήθηκα,
ξέρω πως  ίδιοι είναι όλοι οι θεοί,  
διαφέρουμε όλοι,  μόνο ως  πιστοί,
και την έδιωξα, χωρίς πληρωμή. 

AlexMil   14-12-2012

Το κάδρο του φόβου

Με είδα να με κτυπούν βάναυσα
μέσα από το κάδρο του φόβου,
στο μυαλό μου το σχημάτισαν
των ονείρων μου  οι απαγωγείς.

Ισορροπούσα στην  αμφιβολία,
ήλπιζα στην σχισμή της ελπίδας,
όμως από την μια μεριά ήμουν,
αναχωρητής σε σταθερή αναμονή.

Με πάθος την άλλη πλευρά αγάπησα,
εκεί όπου με τις καρδιές συνομιλείς, 
όμως οι κακές ψυχές δεν άφηναν,
βασάνιζαν με προσδοκίες  τις πληγές.

Έζησα λοιπόν με τη βρωμιά του τίποτα,
το μέσα μου λέρωνε σε κάθε στιγμή,
τώρα στο κάδρο το βλέπω με μορφή,
ξέρω, η στιγμή έρχεται, είναι οριστική. 

AlexMil 13-12-2012

Ηταν μια συναρπαστική σχέση

Πίσω από  γρίλιες της μοναξιάς,
τα δάκρυα μετράω στο σκοτάδι, 
με θυμό τα ίχνη της έσβησε, 
στη γελοιότητα των χειρονομιών
το παρελθόν μας κυνικά έπνιξε.

Ήταν μια συναρπαστική σχέση,  
βρεγμένη στο ποτό της ηδονής,
δαίμονες έβαλε στο μυαλό μας,
έθαψε τα ταμπού μας με αίμα,
μας έθρεψε με βίες περιπτύξεις.

Σε πληχτικό μπαρ τη γνώρισα,
από τις χαρακιές την γλύτωσα,
και στις τουαλέτες παρθήκαμε,
τότε, την καταδίκη μου ένοιωσα,
αλλά ήταν αργά την αγάπησα.

Οι ξεγελασμένες προσδοκίες,
γρήγορα έφθασαν εκδικητικές,
οι μπράβοι της ψυχής της,
μ’ αιμάτινο φόβο σημάδεψαν,
βαρέθηκε, γελώντας μ' έδιωξε.

Τώρα, στο σκοτάδι των φόβων, 
τα πράγματα γύρω μου παλεύω,
με στίχους να νικήσω προσπαθώ,
όμως, ο χρόνος δεν με ωφελεί πια,
η σκόνη, καλύπτει τη ψυχή μου.

AlexMil  12-12-2012

Με πράσινα φτερά

Οι φίλοι μου γελώντας με αγνόησαν,
με ανθρώπινη μορφή προσπέρασαν,
γι αυτό στη πυραμίδα μας ανέβηκα,
το υγρό της φαντασίας ρούφηξα,
άνθρωπος με πράσινα φτερά έγινα.

Τα φτερά στο ταμείο πλήρωσα,
και για το σπίτι πέταξα γρήγορα,

λίγο πριν φθάσω το κουμπί πάτησα,
ο άνδρας στη πόρτα με περίμενε,
ένα κέρμα έβαλα και τον φίλησα.

Με μιας, κεραίες πάλι απέκτησα,
το ταίρι μου με αγάπη προετοίμασα,
με πιρούνια το έφαγα λαίμαργα,
κι έπειτα για να κοιμηθώ πέθανα,
πρώτα όμως σιωπηρά προσευχήθηκα.

Ξύπνησα, ένα όνειρο ήταν σκέφθηκα,
τρόμαξα όταν από την άλλη γύρισα,
όχι πως φοβήθηκα αλλά αηδίασα,
στον καθρέπτη έτρεξα και ούρλιαξα.
άνθρωπος ήμουνα, δεν το πίστευα.

AlexMil 11-12-2012

AlexMil 11-12-2012