Οι θολές λέξεις

Οι λέξεις θολές, πνιγμένες στο ερωτικό,
την ηδονή, βρώμικα απαιτούν απ’ το κορμί,
και τα υγρά, πρόστυχα και γευστικά,
τα σώματα  βίαια ωθούν όλο και πιο βαθειά.

Στη σκοτεινή γωνιά  συμβαίνουν όλα αυτά,
από τη ντροπή της απιστίας ερεθισμένοι,
λέξεις  φτύνουμε προσβλητικές, 
σπέρμα και αίμα χύνουμε αγριεμένοι. 

Έπειτα, οι λέξεις  γίνονται  σιωπηλές,
από το δέρμα  την ηδονή  σκουπίζουμε,  
σκοτώνουμε  τη μυρωδιά των υγρών,  
και στο σκοτάδι ταπεινωμένοι χανόμαστε.

Ο αρουραίος από τη τρύπα του ξεπρόβαλε,  
και το κοράκι από τη καμινάδα  κατέβηκε
τα υγρά του πάθους φονικά διεκδικούν,
με απληστία και φθόνο τα καταβροχθίζουν.  

AlexMil   01-12 -2012

Ο φόβος που ούρλιαζε

Γονάτισα, δεν άντεχα,
η στέρηση με τρέλαινε,
σαν παράσιτο το αίμα μου,
τις φλέβες μου έτρωγε,
ο φόβος με ούρλιαζε,
σάλια και πόνος έτρεχαν
το σώμα  μου ταπείνωναν,
έτρεμα, το χώμα μ’ έπνιγε.

Σηκώθηκα κλαίγοντας,
η μνήμη και πάλι ερχότανε,
ο πόνος τότε σκουλήκιαζε,
πιο σαρκοβόρος  γινόταν,
το δηλητήριο  στη ψυχή,
φώλιαζε και πυορροούσε,
τους αγαπημένους πρόβαλε,
γελαστούς, ξεθωριασμένους.

Τρικλίζοντας περπάτησα,
η  αποστροφή των άλλων,
ουδόλως  μ’ ένοιαζε
όταν για τη δόση έψαχνα,
το χέρι της μάνας μου
φανταζόμουν πως έπιανα,
φευγαλέες αναμνήσεις,
που το μυαλό μου μάτωναν.

Στη πρέζα και πάλι έπεσα,
μέχρι προχθές το πάλευα,
όμως το σώμα δεν ηρέμιζε,
οι ντίλερ με βρήκανε,
στο κλουβί της σκόνης
σαν αγρίμι με πετάξανε,
τη λύτρωση εκλιπαρούσα,
στο θάνατο που ερχότανε.

AlexMil 30-11-2012

Βαρέθηκα να λυπάμαι

Στο τέλος του δρόμου τη συνάντησα,
με σκόνη την απελπισία της έκρυβε,
ρυτίδες τα κουρελιασμένα ρούχα της,
με κοίταξε, την ευδαιμονία μου έφτυσε.

Βαρέθηκα ποια να λυπάμαι,
στο σκοτάδι την προσπέρασα,
όμως, κάποιος με σταμάτησε,
δεν με λυπήθηκε, γελώντας με σκότωσε. 

 

AlexMil 29-11-2012

Η φλούδα των στίχων

Οι σκέψεις μου είχαν μπλεχθεί επώδυνα στ’ όνομά της,
γελοιότητα και περισσότερη βλακεία στις πράξεις μου,
τον έρωτα, σε γονατιστή παράκληση μεταμόρφωσαν,

λογιστική, με λιγούρα σαρκική και σπαρακτικές ικεσίες.

Η αρχή πάντα ακροβατεί με λόγια διψασμένα, ερωτικά,
την αγαπούσα με πειθώ, με σωρό από κοινοτυπίες,
όμως, η χρυσόσκονη του πάθους με μαρμάρωσε,
στην αρχή δεν φαινόταν, αλλά στο τέλος ερειπώθηκα.

Κάτω από τη φλούδα των στίχων, το πόνο μου έκρυψα,
στα ερείπια της ζωής μου, τη ψυχή μου παράχωσα,
κι αφού στο βεστιάριο της μνήμης, τη μορφή της ξέχασα,
πλανόδιος χλευαστής της πίστης και του έρωτα έγινα.

 

AlexMil 29-11-2012

Οταν σε πρωτογνώρισα

Όταν στο καφέ του κουτσού σε πρωτογνώρισα, μαγεύτηκα,
δεν σου κρύβω πως στην αρχή για το κορμί σου σε ήθελα,
κι όταν στη γωνιά μου δόθηκες πρόστυχα και ξεθύμανα,
τότε κατάλαβα πως ήσουν για μένα η αλητεία που ήθελα.

Στα μάτια σου πολλές φιγούρες έκφυλες αναγνώρισα,
γι αυτό την αγάπη μου σου πρόσφερα ανελέητα,
την ποιητική σου εικόνα με λέξεις αγοραίες έφτιαξα,
στο τοίχο των ονείρων μου με πάθος την έστησα.

Στη πορεία, τη ψυχή μου κι όχι μόνο, για σένα πούλησα,
τα βράδια σε μπαρ της παρακμής ψευτοροκάριζα,
προσφερόμουν στα γρήγορα για τα δικά σου όνειρα,
στην αγκαλιά σου τα πρωινά, τη αμοιβή μου κατέθετα.

Τελικά, κάπου βαρέθηκα, άρχισα να τη βλέπω πιο έξυπνα,
εντάξει, ακόμη σαλπιγκτές του έρωτα με συνόδευαν,
είχες το κορμί της ηδονής που τη ψυχή μου βούλιαζε,
όμως, το μόνο που έμενε, ήταν των στοίχων μου τα βρομόλογα.

Γι αυτό κι εγώ την έκανα, μια νύκτα υγρή σου την έφερα,
αφού πρώτα τους στίχους μου για σένα, με δάκρυα έκαψα,
τη μηχανή καβάλησα και στις αμαρτίες της πόλης χάθηκα,
κάπου σταμάτησα, πρωτόγνωρα φώτα και πάλι με πλάνεψαν.

AlexMil 28-11-2012