H απόλυση

                                                                                                                edward hopper

Εντάξει, πάνω - κάτω όλοι είμαστε ίσοι,
αυτό λένε οι νόμοι η tv και η φύση, 

 πολλές φορές  το δάκτυλο κουνούν,
είναι όμως για το καλό μας όπως λένε.

Αν θέλουν,  ας μας πουν όλοι αυτοί,
πως γίνεται να πεινούν τόσοι πολλοί,
να μη μπορούν να ζήσουν τη ζωή,
είναι η σύγχρονη Δημοκρατία αυτή;

Με ψεύδη πυροβολούν οι δυνατοί
και δυστυχώς γίνονται πιστευτοί,
τη τέχνη της απάτης  έχουν διδαχθεί
μας κάνουν κανιβάλους  με διαταγή.

Για σκεφτείτε λίγο σας παρακαλώ,
όλα αυτά που γύρω σας συμβαίνουν,
δουλεύετε μια ζωή, σπίτι αγοράσατε
κάνατε και κάνα δυο όμορφα  παιδιά.

Δικαιούστε λοιπόν μια όμορφη ζωή,
και τι βιώνετε;  κτηνωδία και αρπαγή,
η απληστία των λίγων δεν είναι αρκετή,
Τα θέλουν όλα,  το σπίτι,  το ψωμί.

Ιεροκήρυκες είναι των αυτοκτονιών,
πως μπορούν  να αποτιμήσουν μια ζωή,
όταν στη ανάγκες  βλέπουν  το τόκο
και στην απόγνωση  την υποταγή. 

Ας μη ξεχνούν, η πείνα φέρνει την οργή,
δεν γίνεται  η ολιγαρχία ν’ απαιτεί,
με επιτροπές και τραπεζίτες να ληστεύει
κι εμείς ν’ αυτοκτονούμε ταπεινωμένοι,

Δεν ξέρω αλήθεια τι πρόκειται να συμβεί,
η οργή σίγουρα θα φέρει την καταστροφή,
πολλές φορές  όταν η αδικία  ταπεινώνει,
μόνο με όρους επιβίωσης  η ζωή βιώνει. 

………………..

Οι δρόμοι είναι τυφλοί και σκοτεινοί,
όπως της ύπαρξής μου οι σκέψεις.
Κουρασμένα βαδίζω  στους αγαπημένους,
πως θα τους το πω, μόλις έχω απολυθεί.

Στη τραγωδία της ζωής μας, ο θάνατος
δεν είναι  η κορυφαία μας  στιγμή,
αλλά η απληστία  των ισχυρών,
η αφορμή του συχνού αφανισμού μας.

 Ψάχνω λόγια κοφτά για να το πω, 
στην αγκαλιά τους όμως τραυλίζω, τα ξεχνώ,
η σιωπή  τους,  ένα βουβό  ερωτηματικό,
κλαίω με αναφιλητά και τους φιλώ.

                                                                                                                   edward hopper

AlexMil 12-11-2012

Για όλους του συνανθρώπους μας που βιώνουν την κτηνωδία της απόλυσης. 

Ας μην εφησυχάζουμε, η νύχτα των ανθρώπινων ερπετών έφθασε με όλη της την ένταση και στην πατρίδα μας. Αμέτρητοι, παιδιά, νέοι, γονείς, ηλικιωμένοι, ασθενείς,  βιώνουν  τη σαπίλα ενός συστήματος που θεωρεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ηθικό και δίκαιο.

Δεν είμαι πιστός με την έννοια ενός δόγματος, αλλά πιστεύω ακράδαντα στη δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης, αν και πολλές φορές η έλλειψή της με απαγοητεύει. Είναι η δύναμη που παίρνει από το δάκρυ του παιδιού, από την απελπισία του αρρώστου, από την συμπόνια του αγνώστου.

Ευχαριστώ

Η άλλη γυναίκα

Μου είπαν πως γέρασα πια,
εκείνη τη στιγμή χασκογέλασα,
από το μπαρ όμως που πέρασα,
γυναίκες μ’ έκαναν και το ξέχασα.

Για να ξεχάσω βέβαια πλήρωσα,
στην τιμή και η κολακεία ήτανε,
όλα όμως έχουν ένα τίμημα,
όταν στο σπίτι γύρισα, έκλαψα.

Οι σκέψεις μου έγιναν κόλαση
όταν αναρωτήθηκα πως έζησα,
ισολογιστικά σίγουρα έχασα,
τον  θάνατο  μόνο κέρδισα.

Έτσι, σε μια στιγμή το αποφάσισα,
τον άλλο μου εαυτό  αποκάλυψα,
το είδωλο στο καθρέπτη ομόρφυνε,
η γυναίκα από μέσα μου, εμφανίστηκε.

AlexMil  09-11-2012

Τα σκαλοπάτια της ζωής

Η  καθαρτήρια σκάλα  πάντα προς τα κάτω κυλά ,

με  πατήματα που ξεγελούν και  παγίδες οπλισμένη,

είναι, ο κρυμμένος δράκος που καρτερικά παραφυλά,

στην αποβάθρα του  αινίγματος  να σταματήσει.

Στη πορεία μου,   τη σιωπηλή μορφή της  αγνόησα,  

κάποια στιγμή όμως,  στον καθρέπτη μέσα την πρόσεξα,

ήταν τότε που οι ματωμένες νυχιές αφόρητα πονούσαν,

τότε που ένοιωσα το αέρινο,  παράξενα να με κοιτάει.

Όταν  η κρίση της αμφιβολίας τη πνοή μου ρουφούσε,  

στον καθρέπτη σαν απειλητική σκιά εμφανιζόταν,

 τις ενοχές μου με μεσαιωνικά βασανιστήρια τιμωρούσε,

θύμιζε  πως τον δρόμο  προς τη κόλαση  σίγουρα τον ξέρει.

Η ποινή της ζωής είναι, η σκάλα πάντοτε να σταματά,

παρότι προσπάθησα να την ανεβώ ,  στο τέλος είχα φτάσει,   

σαλπιγκτές περίμεναν από τη μια και κλόουν απ’ την άλλη,

στο φουαγιέ γι ακόμη μια φορά, κατέθεσα τα όσα είχα πάρει.

   AlexMil  08-11-2012

Ευλαβής

Από το θρόνο της υποκρισίας του,

φθόνο με ανακούφιση έφτυσε,

τον ναό της αποπληρωμής σχεδίασε,

με φτυαριές υπακοής τη πίστη του έκτισε

Ευλαβής καθ' όλα άνθρωπος,
πιστός στο ψέμα και το χρήμα,

τη συγχώρηση να κερδίσει προσδοκά,  
με είδος πολύτιμο, προκαταβολή στα θεία.

Σε μοντέρνο γραφείο τελετών

παράδεισο πολυτελείας παρήγγειλε,

αφού το ναό προς το τέλος του έκτισε,

αργύρια σε τοίχους και καμάρες εξαργυρωμένα.

Τώρα, μπροστά του ο δίκαιος κριτής,
με ευκολία τον αφήνει και περνά,

αφού πρώτα το εισιτήριο της συναλλαγής,

τη photo του ναού σε usb του δίνει.

Και μένα, λίγο πιο πίσω στη σειρά
χωρίς αποπληρωμή, έστω σε επικυρωμένο χαρτί,

έχοντας μόνο  μια ταπεινή ζωή,

στο διάολο μ’ έστειλε στη διπλανή γραμμή.

AlexMil

04-08-2012

Διαπιστώσεις υποταγής

Στο σκοτεινό δωμάτιο στην άκρη της ζωής,
εκεί όπου η μοναξιά κερδίζει τη ψυχή μου,
αναρωτιέμαι πως  μπόρεσαν να με φοβίσουν,
πέτρες τιμωρίας επιτρέπουν μόνο να κυλώ,
δρόμους  τενεκεδένιων ευθυνών να ανεβαίνω.

 

Την ελπίδα  πήραν  και την έκαναν υποταγή,
την αξιοπρέπεια λεηλάτησαν με αριθμούς,
και σ’ όλα αυτά,  μόνος,  χωρίς εσένα έμεινα,
ψάχνοντας σε ευρετήρια  κιτρινισμένα,

χαρτονένια όνειρα,  σε δάκρυα διαλυμένα. 

Σίγουρα, γι αυτούς,  η ζωή μας δεν μετράει ,
δημαγωγούν τις ψυχές  με λόγια σκελετωμένα, 
λιμοκτονούν τη ανθρωπιά με λόγια σκληρά,
και όταν την αξιοπρέπεια ποδοπατούν,
 πάλι την υποταγή για το καλό μας απαιτούν.  

Πέτρινες οι ψυχές τους, σώματα ατροφικά
σε καταστάσεις ομηρίας μας κρατούν,
με αναλγησία  περιπολούν και σακατεύουν,
σαν λιγωμένα χαλκόνυχα αρπακτικά,
ν’ αρπάξουν με  υποχρεωτικές  κατασχέσεις.

Με όλα αυτά,
η οργή με τις ανάγκες έχει συμμαχήσει, 
με τα ελάχιστα που πετούν δεν θέλω να χορτάσω,
περιπλανούμαι στον έρημο πλανήτη  της ζωής
και μέσα απ’ την  σκόνη των καημών, στο βάθος,
στρατιές διακρίνω, των λυγμών είναι οι σύντροφοί μου.

AlexMil

Απρίλιος 2012

Δεν ζήτησα να ξεχάσω τη ζωή

Πέρα από τα όρια της ψυχής μου,
όπου οι βράχοι του πόνου,
κάνουν την επιβίωση μονοπάτι δύσβατο,
χορταριασμένα όνειρα,
ποδοπατημένα από τις απατηλές προσδοκίες,
αναζητούν την άκρη της μνήμης,
στη λήθη που κτίζουν οι απατηλές φωνές .

Η ζωή μου, σαν ανώνυμο κακό, 
στον ήλιο του μεσονυκτίου φαντάζει,
σαν να μην άρχισε ποτέ στα σοβαρά,
το ηθικό,  σαν λάθος ψηφιακό,
να δικαιολογεί όσα δεν δικαιούμαι να έχω,
η ιστορία μου τροφή του τίποτα,
επεξεργαστής  ξεπερασμένος. 

Τα φαντάσματα στα παράθυρα,
με τα δάκρυα της ελπίδας προσδοκούν,
το χθες στο σήμερα να φέρουν,
σ’ αυτούς που τα βράδια της ζωής,
στους  δρόμους  φοβισμένοι  τα  περνούν ,
ξέρουν, είναι ο θάνατος με ψυχή,
η ανωνυμία μέσα στη σιωπή χαμένη.

Ο ψίθυρος  των θηρευτών,
τις προσδοκίες μου κάνει πιστευτές,
όμως τίποτα δεν είναι αληθινό,
απ’ το παράθυρο των αναπνοών κοιτώ, 
ιστορίες ανθρώπινων προθέσεων,
που το πόλεμο θρέφουν της καταχνιάς,
αβάστακτος πόνος, μοιρασμένος με χαρά.

Δεν ζήτησα να ξεχάσω τη ζωή,
αλλά να τη ζήσω με αναρχική τιμή,
όμως το βουητό της δύναμης,
ζητά τους σφυγμούς μου να χρωστώ,
δανειστής της απαξίας μου,
με τύψεις να πληρώσω απαιτεί, 
με τις μελανές σκιές να ζήσω.

Στο αδέσποτο παρόν,
όπου η ανάγκη γίνεται ικεσία,
το σκοτάδι σιωπηλός συγκάτοικος,
στης λύπης μου την μοναξιά,
σε δρόμους τυφλούς με οδηγεί, 
εκεί όπου μαύρα πανιά σκεπάζουν,
της ζωής μου τις φθαρμένες εικόνες.

Δεκέμβριος 2011

AlexMil


 

Σκέψεις της στιγμής

Τα άστρα αν σβήσουν στον ουρανό,

το χάραγμα είναι, μη το φοβάσαι,

στις τσέπες σου ψάξε βαθειά,

χαμένες σκέψεις ίσως να βρεις,

ξεφτισμένες κλωστές θα ψηλαφίσεις,

δέσε τις απορίες σου σ’ αυτές,

και πριν η ζωή αρπάξει τη ψυχή

από τη φθαρμένη σάρκα τρελαμένη,

σκέψου μια φανταστική στιγμή,

τη μικρή κλωστή με φόβο ν’ απορεί,

πως γίνεται το χρόνο να πιστεύεις,

κι αν με τη σιωπή  μόνο μπορείς,

γιατί τα πράγματα που δεν έμαθες,

τη πίστη δίδαξαν στην αγιοσύνη,

τότε, το παρόν σου για άλλη μια φορά,

στο παρελθόν ο χρόνος θα χει στείλει,

Αν τη άβυσσο βιώσεις με μάτια κλειστά,

δες, όνειρο αδιαπραγμάτευτο η ζωή,

μάταιο σαν απέλπιδα προσευχή,

γι αυτό, τους ψιθύρους μη φοβηθείς,

τις ρυτίδες σβήσε της πνοής σου,

και πριν η θλίψη ριζώσει στη ψυχή,

ο νόστος μη σε σταματήσει,

το δρόμο πάρε της διεγερτικής φυγής,

στης νύκτας την αόρατη μοίρα

με τους αγαπημένους στη καρδιά,

την αίσθηση της ελπίδας ακολούθησε,

τη γαλήνη της γνώσης ψηλάφησε,

κι αν η βία δεν σ’ αφήνει των ισχυρών,

το τοίχο να γκρεμίσεις μπορείς,

κάνε σφεντόνα τη μικρή κλωστή,

σ’ αυτήν την οργή σου διοχέτευσε.

Τα δάκρυα είναι η τιμή του εφήμερου,

φορές, την εξίσωση του πόνου επιλύουν,

όμως, τα ίχνη τους, αγκαθωτές κλωστές,

το δράμα σου ξανά υφαίνουν,

το τρόμο της ζωής σε υπενθυμίζουν,

γιατί, η επανάληψη της ενοχής,

είναι του χρόνου η τροφή,

που με την απρέπεια του φευγαλέου,

τις ζωές αφυδατώνει με υπακοή,

γι αυτό, μη γίνεις προσκυνητής,

στους τοξωτούς δρόμους του αβέβαιου,

την αμαρτία και τη χάρη απαρνήσου,

αυτούς των κερδισμένων πολέμων

που τη λογική σου έχουν διαφθείρει,

σε ντουλάπια πανδοχείου ξεχασμένου,

τη δυσώδη πνοή τους κλείδωσε.

Κι αν απ’ το βούισμα της απόγνωσης,

την Εδέμ σου δεν αναγνωρίζεις,

γκρέμισε της υπομονής το σκηνικό,

στο λαβύρινθο των προσδοκιών

την άδεια όρασή σου εξάσκησε,

στις φευγαλέες ματιές της αναμονής,

τη διαπλοκή του χρόνου αγνόησε,

γιατί, σημασία δεν έχει τι πήρες ή ζήτησες,

αλλά με τη ψυχή σου αν διεκδίκησες,

αν στα καρφωμένα βλέμματα του φόβου,

με το μοιρολόγι της ζωής που φεύγει,

εσύ, το αρχαίο χρόνο αψήφησες,

τη παραφροσύνη περιγέλασες,

τραγουδώντας τις αναμνήσεις της ψυχής,

χαϊδεύοντας τις σκέψεις που αγαπάς,

πετώντας τα όνειρα που ξηλώθηκαν.

AlexMil

Στα όρια της αναμονής

Θα μπορούσα να κρίνω με τη σιωπή της υπομονής,

στις αποχρώσεις του σκοταδιού κρυμμένος,

ματωμένος να περπατώ στους δρόμους της υποταγής,

ανώνυμος, με καλοσχεδιασμένες δόσεις υποβολής,

με νομίσματα φορτωμένος, μετάλλια ηθικής.

Παρότι με κυνηγούν μαύροι μανδύες της πληρωμής,

για την αφθονία που αγόρασα της μιας στιγμής,

στη σοφίτα της μοναξιάς αγριεμένος παραμονεύω,

τα κόλπα της παρηγοριάς των ισχυρών να αγνοήσω,

απ’ τα κρυφά χέρια που με βαστούν να δραπετεύσω.

Φυλακισμένη η ελπίδα στο χρήμα της ανταλλαγής

απ’ τους αγρίους δανειστές σε τρόμο μετατρέπεται,

είναι που τη ψυχή μας θέλουν χωρίς αναπνοές,

αφαιρώντας τους κτύπους μας με απειλητικές σκιές,

τις ανάγκες μας λεηλατώντας με κερδοφόρες ηθικές.

Τα δάκρυα της οργής είναι για την επιδημία της σιωπής,

που τη δικαιολογούν μηχανήματα ηρωικής παραγωγής,

για το θέαμα που θρέφει πολέμους με κανόνες λογικής,

είναι για τις άσπρες μπλούζες με γνώσεις διαμορφωτή,

που τις ανάγκες κάνουν ένδειξη σε οθόνη μετρητή.

Ερημίτες στην ενότητα της αθλιότητας μας θέλουν,

τα κέρδη τους όμως τη ψυχή μου δεν θα τη στεγνώσουν,

στους δρόμους βρίσκομαι για τα όνειρα που δεν έγιναν ζωή,

για των ανθρώπων τις ιστορίες που έχουν καταστραφεί,

το αύριο για ν’ απαλλάξω από το έλεος της ελίτ.

AlexMil

Ιούνιος 2011

Διαπιστώσεις

Βάρβαροι οι διαμεσολαβητές,

της ψυχής μας οι άγιοι έμποροι,

με το σπαθί της υποταγής,
να διαφυλάξουν απαιτούν,

των αμαρτιών τους τη τάξη.

Έντιμοι παραγωγοί ενοχών,

με ταινίες ηθικής εκπορνεύουν,

της ζωής τη πραγματικότητα,

σε υπόγεια λαμπερά εκλογικεύουν,
της ανοησίας τους τον πλούτο.

Το ρίγος του σκοταδιού,

με όνειρα φτιαγμένα από λάσπη,
πέτρινες σκέψεις υποβάλει,

σε μανιασμένες λέξεις απαιτεί,

το ψέμα την αλήθεια να βιάσει.

Στη σιωπή της ανοχής,

θρέφω πολέμους μοναχικούς,

με επώδυνες εικόνες αγωνιώ,

τη πίκρα κάνω κουράγιο,

τις ήττες θεωρώ περαστικές.

Αντιστέκομαι στην επιβολή,

κι αν τη ράχη μου κυρτώνω,

είναι το πέπλο της οργής,

που όσο ο χρόνος πλησιάζει,

ανώνυμες τις αναμνήσεις κάνει.

Όμως, η πραγματική ζωή,

μοναχικό σπίτι στο σκοτάδι,

με τη μοναξιά της σκέψης αγρυπνά,

τη σάπια μυρωδιά της συντριβής,

με τη ψυχή να ξεπεράσει.

AlexMil

Μάιος 2011

Πέτρινος παραλογισμός

Ματαιόδοξες προσδοκίες έσβησαν,
έπεσαν στο κενό της υπεροψίας,
στους υπόπτους χρεώθηκαν
συνένοχες συλλογικές ευθύνες,
και οι θεοσεβούμενοι σώθηκαν,
στην πενία τους παραχώθηκαν.

Πυρηνικά ιερατεία,
μολυσμένους πιστούς καθοδηγούν
σε εργαστήρια να θυσιάζονται,
χορταριασμένα έργα ανοησίας,
ρυθμιστών χωρίς έμπνευση ζωής,
θυσίες στοιβαγμένες, αζήτητες.

Βία καθαρτήριας βλακείας,
τα όνειρα μεταποιεί σε αναθήματα,
πυροβολισμούς αγάπης διατάζει,
τα συναισθήματα γλύφοντας,
γιατί ραδιενεργούς μας θέλει,
απληστία σε κουμπιά συνδεδεμένη.

Βιβλία σκόρπια παρατημένα,
στη σιωπή της τσιμεντένιας φωλιάς,
θανάτους εξιστορούν με παραβολές
για τους απογόνους της συνέχειας,
συμπαθητικούς αιμάτινους τρόμους,
απαραίτητους, δικαιολογημένους.

Η νόηση στην αιώρα της αναμονής,
φυλακισμένη στον αρχαίο χρόνο,
προγονικά μονοπάτια ακολουθεί,
στο ονειρικό σπίτι για να φθάσει,
τι ποιητικός παραλογισμός;
πέτρινες ελπίδες, στοιβαγμένες.

AlexMil

Το παρόν μοντάρω με δάκρυα

Στο δρόμο των κουρασμένων ψυχών,

τυχαίες ματιές με προσπερνούν,

πρόσωπα σε αλησμόνητες εκφράσεις,

που το χρόνο κουβαλούν ανέκφραστα,

το παρελθόν σε ρυτίδες ραγισμένο.

Στις μαύρες τρύπες της στιγμής,

όπου τα ορατά γίνονται πέτρινα,

είναι που η ύπαρξη αναζητά,

το σημαντικό που είναι έρημο, 

της νόησης τις σβησμένες εικόνες.

Μέσα στη σκόνη της διαδρομής,

τα ίχνη, σαν σκοτάδι στη σιωπή,

την απόγνωση συνοψίζουν,

στη μοναξιά της νοσταλγίας

 τις επιθυμίες σε ανάδυση οδηγούν.

Σαν να μεταπηδώ φαίνεται,

στις οδύνες αυτών που συναντώ,

μήπως είναι η μηχανική της ψυχής,

με στιγμιότυπα της μιας στιγμής,

σε άλλες ζωές να διαφεύγει;

Όλα όμως δεν έχουν σημασία,

αιχμάλωτος στο πόνο του εφήμερου,

απομονωμένος στη λήθη του αύριο,

το παρόν μοντάρω με δάκρυα,

και προχωρώ, κι άλλους για να βρω.

ΑlexMil

Πράξεις υπάκουες

Σε λυτρωτικά κύματα υποψίας,

την Ατλαντίδα αναζήτησα με πάθος,

όμως, σε στεναγμούς ψυχής εγκλωβισμένος,

τα ταξίδια  περιλαίμια τιμωρίας εγιναν,

αδιέξοδα πεπρωμένα, με ελπίδες στολισμένα.

Στα  ιερογλυφικά του τοίχου της ζωής,

σε υπερβατικές στοές της αγωνίας,

με κάμερα της απορίας σε κοντινά πλάνα,

τη χαμένη μνήμη της άδολης ψυχής μου,

σε πέτρινα σχέδια πίστεψα πως βρήκα.

Όμως, σαν καθρέπτης χωρίς είδωλα το πριν

αιχμάλωτο σε παγίδες υποκρισίας,

υπάκουο στην απόκοσμη σιωπή,

στο καθαρτήριο του λασπωμένου πόνου,

τις προσδοκίες , σε σκιές τιμωρίας πρόβαλε.

Τώρα, το βιότοπο της φαντασίας βιώνω,

ραγισμένοι κλόουν  τοιχοκολλούν,

της ζωής μου την ανόητη ιστορία,

κι εκεί που η στιγμή μοντάρει τις εικόνες,

πόλεμοι ξεσπούν, το έπειτα εξαφανίζουν,

Στο πάτωμα της οριζόντιας αναμονής,

η θλίψη σαν κόκκινη ιδιότροπη ομίχλη,

σκορπισμένα όνειρα στο πουθενά κατρακυλά,

σκέψεις μπερδεμένες με ψιθύρους,

πράξεις που αναζητούν υπάκουες, αληθινές ερμηνείες.

AlexMil

Ο Ιανός του χρόνου

Ότι και να σκεφθώ το τελευταίο καιρό,

εικόνες άλλης διάστασης φαίνονται να είναι,

σαν η ζωή μου σε παράδοξη συμφωνία,

επιθυμίες γενναιόδωρα να ζωντανεύει,

σκίτσα των καημών μου, σε όνειρα υπερβατικά,

σε μυστήριους κόσμους να ελευθερώνει.  

Απ’ την άλλη, σαν να ζω με τους ψιθύρους,

σε μαυσωλείο παρηγοριάς ευνουχισμένος,

φυλακισμένος σε πετρωμένους ρυθμούς, 
να τριγυρνώ στους σκιασμένους φόβους,

βλέποντας στους φανοστάτες της προσμονής,

των αγαπημένων τις σκιές, απόμακρες να φεύγουν.

Στους μαύρους ωκεανούς του χρόνου,

 τα ίχνη των καημών τη μνήμη αδυνατίζουν,

το παρελθόν εξαφανίζουν, τίποτα το κάνουν,

και το σήμερα, μανδαρίνος απολιθωμένος,

τέρας διαστρικό σε άβυσσο εικόνων,

τη μνήμη φυλακίζει, σε αιώνια ύλη.

Τον Ιανό του χρόνου, φοβική σκιά,

φευγαλέα στις στροφές της αγωνίας διακρίνω,

με μανδύα από φόβους πικραμένους,

συνείδησεις στις γραμμές του χρόνου περιφέρει,

κόσμους μέσα σε κόσμους τις αναβιώνει,

ψυχές και πρόσωπα, στο αστρόφως του αέναου.

Η αδυναμία της ζωής είναι κυνική,

απομονωμένη στο μαστροπό του ασήμαντου,

αγαπημένους στους εφιάλτες αιχμαλωτίζει,

τραγωδίες των στιγμών σε συνθήκες αγάπης,

που στο εφιαλτικό αντίτιμο της ανάμνησης,

με το πουθενά του αύριο μας ευνουχίζουν.

Τη ψυχή μου, το παράδοξο της αδυναμίας,

χρονικές προσκλήσεις την σκλαβώνουν,

στην αναμονή της, τα αστέρια δεν της μιλούν,

μόνο με δόσεις υποψίας, σαν να κλαίνε,

την παροτρύνουν να περιπλανηθεί μες στις σκιές,

στους κόκκινους ήλιους να ξεφύγει.

AlexMil

Οκτώβριος 2010

Δανείζομαι για να ζήσω

Με σπρέι απελπισίας και οργής,
στους τοίχους των ανέφικτων προσδοκιών,
τις αναμνήσεις να διαπομπεύσω θέλω,
το παρελθόν με συνθήματα να τρομοκρατήσω,
τη ζωή, παράδοξο δραπέτη της σχισμής,
στη μακέτα του σύμπαντος να ξανά τοποθετήσω.

Δανείζομαι για να ζήσω την απάτη της ζωής,
υπόλογος σε αναπνοές θανατηφόρων διδαχών,
μια εκατόμβη με αναλώσιμες παραλλαγές,
με φαινόμενα βιώσιμα, με ερμηνείες αποδεκτές,
για να ξεφύγω πριν την επόμενη στιγμή,
από το τρόμο της αλήθειας που ζει μες στη ψυχή.

Αισθήματα σε βιοχημικές διαδικασίες
μπλεγμένα σε μάχες για  γνώση της ζωής
καταλογίζουν ενοχές στις φοβισμένες ματιές, 
λιγοστεύουν τις ελπίδες σε κάθε στροφή,
σαν κουπόνια υποταγής της εξουσίας δωρεές,  
κοροϊδίες, αιματοβαμμένες, διαχρονικές.   

Σε καθωσπρέπει εξορία η ζωή μου,
τα όρια της αποδοχής στις άκρες του ορατού,
με δάκρυα απελπισίας  να στενεύουν βλέπει,
στο αόρατο που λυσσασμένα αντιστέκεται,
προσπαθεί με τη ψυχή να θαμπώσει το μηδέν,
μήπως στο τίποτα, ευκαιρίες εμφανίσει.

Όμως δεν ζουν στ’ αλήθεια εκδοχές
στο κόσμο με τις γυαλιστερές καρδιές,
μόνο η ασήμαντη των θεατρίνων επιλογή,
που ο άνεμος του χρόνου θα επικυρώσει
- το τέλος -
    της ζωής η πληρωμή χωρίς δόσεις.  

AlexMil
Ιούνιος 2011

Χιλιάδες χρόνια μετά...

Στο όνειρο μιας παράδοξης πραγματικότητας,
σαν από ενορατική παράσταση βγαλμένη
στο πουθενά του χρόνου, χιλιάδες χρόνια μετά,
το σήμερα, σε παράδοξες εκδοχές σμιλεύω,
αναμνήσεις ορφανών αναστεναγμών
σε στιγμιότυπα ζωής από σκέψεις στοιχειωμένα.

Είναι φορές που το χθες στο  μακρινό αύριο
την αιτιότητα του σήμερα χλευάζει,    
κι γω σε χρονική αδράνεια εγκλωβισμένος,
να προσπαθώ των συναισθημάτων τις εικόνες,
σε φαντασία συμβιωτική  να διαλύσω,
σε σώματα αγαπημένα να τη δώσω.

Στη σκόνη του χρόνου τις κραυγές τους εξορίζω,
σε νότες συμπαντικές να τις μετατρέψω
στις  στοιχειωμένες ψυχές να δώσω τη πνοή μου,
ένα βραχνό συγνώμη για μένα και γι αυτές,
το  όνειρο που δεν μπόρεσα να αναστήσω,
την ανυπαρξία που δεν ξέρω να αμφισβητήσω.

Το τελευταίο καιρό οι σκέψεις μου φαίνονται,
γεννήτριες σκηνικών άλλων κόσμων να είναι,
σαν η πραγματικότητα τη θλίψη σε προοπτική,
σε ύποπτες, χωρίς νόημα εικόνες να προβάλει,
πτερωτοί δράκοι θλιβερά στο να κοιτούν,    
όντα με τους δαίμονες στις μάχες για τη πίστη.

To ξέρω, σύντομα, μια μέρα θα τους ξαναβρώ
στα κοσμικά  σταυροδρόμια των ψυχών,  
αυτούς που στο παρόν μου με ίχνη μπερδεμένα,
το αύριο αλαζονικά φυλάκισαν στο χθες,
που την αγάπη, σαν αφίσα άλλης εποχής
σε σοφίτα ενοχών παράτησαν να ξεθωριάζει. 

Χθες, στο δρόμο περπατούσα των εχθρών,
τις παραστάσεις επίπεδες τις είχαν ξανακάνει,
στο σούρουπο αναζητούσα γι ακόμη μια φορά,
τα όνειρα που δεν μπόρεσαν να γίνουν πράξη,
σκόνη μιας ιστορίας που σημειώνεται ξανά,
στο κόσμο των ψυχών, αμέτρητα χρονιά μακριά.

AlexMil  ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Ανύπαρκτος

Αισθάνομαι να ζω σε κόσμο δίχως τροφή,
σαν πατέντα ενός ανόητου ξεμωραμένου θεού,
σε δρόμους στοιχειωμένους σιωπηλά να περπατώ,
να ψάχνω πίσω από σκουπιδοτενεκέδες ηθικής,
σκελετωμένα απομεινάρια θυσιών και υποταγής,
μήπως και δω στις κόγχες του πεθαμένου χθες     
γιατί τα δάκρυα δεν μπορούν να σπάσουν τη σιωπή.

Νομίζω πως υπάρχω σε νευρώνες ηλίθιου μυαλού,
μια μόνο στιγμή, που είναι η δικιά μου ζωή,
μια υποψία  εφιαλτική,  που φαίνεται πραγματική,
όταν η αγωνία έχει στεγνώσει τη ψυχή,
να μη διακρίνω στη γυαλάδα του βρώμικου γυαλιού,
το σήμερα, έστω με αγάλματα  χωρίς σκιές,
αλλά το αύριο σε γκράφιτι με κόκκινες γραμμές.

Στο ψίθυρο του ανέμου που την μοναξιά μοιρολογεί   
ν’ ακούσω  προσπαθώ κάτι πειστικό, αναρωτιέμαι,
γιατί δεν μπορώ ν’ αγγίξω τις μύριες ψυχές,
που τρομαγμένες ακολουθούν σαν εφιαλτικές σκιές,   
είναι  σαν ψέμα που μοιάζει απόκοσμα αληθινό,
το βιβλίο των ωρών να ξεφυλλίζουν οι πνοές,  
το φως να εξασθενούν, να φανερώσουν τις ζωές.

Δεν είμαι σίγουρος αν ζω, αν άλλους παραπλανώ,
αν η σκιά μου, σκιάζει όνειρα τρελλών,
σ’ αμφιθέατρο με φανατικές φιγούρες αν είμαι θεατής,
αισθάνομαι ασώματες ματιές να με διαπερνούν,
σκέψεις  που σέρνονται, τενεκεδένιες ιαχές,
να μ’ οδηγούν να προσκυνήσω ένα παράσιτο θεό,   
ανύπαρκτος,  ένα παράδοξο σε μαίανδρο υπνωτικό.
 
Πάλι, στην έρημο του κόκκινου ήλιου περπατώ,
σκιάχτρο ρομποτικό σε φορμόλη χρονική,
τη συνείδηση των πραγμάτων υποτάσσω,
τις αναμνήσεις μιας άλλης ζωής μου ιχνηλατώ,  
επίπεδα οράματα σε ρολό μαύρου χαρτιού,
ακμές που ξετυλίγονται χωρίς προοπτική,
ενός τερατώδους σύμπαντος η μηχανική. 

Τώρα, καμπύλες ελικοειδείς στη σκόνη ζωντανεύω,  
κόσμους των μύθων με το λυκόφως σκηνογραφώ,
τους κτύπους της καρδιάς μου μήπως και συντονίσω
με τις μορφές  της αβεβαιότητας που ακολουθώ.    

AlexMil  Φεβρουάριος 2010