Η φλούδα των στίχων

Οι σκέψεις μου είχαν μπλεχθεί επώδυνα στ’ όνομά της,
γελοιότητα και περισσότερη βλακεία στις πράξεις μου,
τον έρωτα, σε γονατιστή παράκληση μεταμόρφωσαν,

λογιστική, με λιγούρα σαρκική και σπαρακτικές ικεσίες.

Η αρχή πάντα ακροβατεί με λόγια διψασμένα, ερωτικά,
την αγαπούσα με πειθώ, με σωρό από κοινοτυπίες,
όμως, η χρυσόσκονη του πάθους με μαρμάρωσε,
στην αρχή δεν φαινόταν, αλλά στο τέλος ερειπώθηκα.

Κάτω από τη φλούδα των στίχων, το πόνο μου έκρυψα,
στα ερείπια της ζωής μου, τη ψυχή μου παράχωσα,
κι αφού στο βεστιάριο της μνήμης, τη μορφή της ξέχασα,
πλανόδιος χλευαστής της πίστης και του έρωτα έγινα.

 

AlexMil 29-11-2012

Οταν σε πρωτογνώρισα

Όταν στο καφέ του κουτσού σε πρωτογνώρισα, μαγεύτηκα,
δεν σου κρύβω πως στην αρχή για το κορμί σου σε ήθελα,
κι όταν στη γωνιά μου δόθηκες πρόστυχα και ξεθύμανα,
τότε κατάλαβα πως ήσουν για μένα η αλητεία που ήθελα.

Στα μάτια σου πολλές φιγούρες έκφυλες αναγνώρισα,
γι αυτό την αγάπη μου σου πρόσφερα ανελέητα,
την ποιητική σου εικόνα με λέξεις αγοραίες έφτιαξα,
στο τοίχο των ονείρων μου με πάθος την έστησα.

Στη πορεία, τη ψυχή μου κι όχι μόνο, για σένα πούλησα,
τα βράδια σε μπαρ της παρακμής ψευτοροκάριζα,
προσφερόμουν στα γρήγορα για τα δικά σου όνειρα,
στην αγκαλιά σου τα πρωινά, τη αμοιβή μου κατέθετα.

Τελικά, κάπου βαρέθηκα, άρχισα να τη βλέπω πιο έξυπνα,
εντάξει, ακόμη σαλπιγκτές του έρωτα με συνόδευαν,
είχες το κορμί της ηδονής που τη ψυχή μου βούλιαζε,
όμως, το μόνο που έμενε, ήταν των στοίχων μου τα βρομόλογα.

Γι αυτό κι εγώ την έκανα, μια νύκτα υγρή σου την έφερα,
αφού πρώτα τους στίχους μου για σένα, με δάκρυα έκαψα,
τη μηχανή καβάλησα και στις αμαρτίες της πόλης χάθηκα,
κάπου σταμάτησα, πρωτόγνωρα φώτα και πάλι με πλάνεψαν.

AlexMil 28-11-2012

Είμαστε όλοι χαμένοι

Οι πέτρινες καρδιές σε κορμιά εξουσίας,
από πρωτόγονους , μαριονέτες μας έκαναν,  
είμαστε αυτοί  που θέλουν να είμαστε,
με συνείδηση από τα αντικείμενα φτιαγμένη.

Οι αισθήσεις μου στις εικόνες φυλακίστηκαν,
σαν είδωλο αισθάνομαι να βιώνω τη  ζωή,
στο συμπαντικό καθρέπτη ξεθωριασμένος,
να θρηνώ, για όλα που δεν μπορώ να εξηγήσω.

Κάποτε θέλησα όμορφες μνήμες να φτιάξω,
λέξεις πολλές άκουσα τη μοίρα για να καταλάβω,
πάντοτε όμως, το ασήμαντο διαμεσολαβούσε,  
το εισιτήριο της εκτέλεσης  τελικά για ν’ αγοράζω.

Το υπόλοιπο που μένει είναι η διαφυγή,
στη τελική, το σόου της ζωής δεν έχει λογική, 
στα δάκρυα επιπλέει του αναπόφευκτου,
δυστυχώς,είμαστε όλοι χαμένοι, χαμένοι μαζί.

AlexMil  27-11-2012

Η σκόνη και ο άνεμος

 Η σκόνη σχεδόν είχε σκοτεινιάσει το φως, 

στην αρχή ήταν οι ρωγμές που εμφανίστηκαν, 

      με φόβο οι δυνατοί να τις κλείσουν προσπάθησαν,

    γρήγορα όμως όλα έγιναν θρύψαλα, κατέρρευσαν.

Η σκόνη με τον άνεμο μόνοι στη γη έμειναν,

μαζί για να θρηνούν τα παιδιά που έχασαν,

υπομονή πάλι θα κάνουν για μύρια χρόνια,

ώσπου νέοι θεοί, τη συνείδηση να ξαναφέρουν.

AlexMil 26-11-2012

Δρόμος χωρίς γυρισμό

 

 

Ταξιδεύω κρυμμένος στις υγρές σκιές των δένδρων,
στο σκοτάδι που δεν θυμάται λογικές απαντήσεις,
τ’ αστέρια της γνώσης απεγνωσμένα αναζητώ,

αλλοίμονο όμως, στη λάμψη της αυγής που σιγοτρέμει,
βρίσκομαι με τίποτα, μόνο η καταχνιά να κοροϊδεύει.

Κρύβομαι στην σκόνη του ανέμου από τα Δυτικά,
κουλουριασμένος δίπλα στου ήρωα τη προτομή,
τη νύκτα περιμένω, τα πλάσματα να φυλακίσει,
και στο φεγγαρόφωτο με αναμνήσεις φορτωμένος
το δρόμο να πάρω όπου με βγάλει, χωρίς γυρισμό.

 

AlexMil 24-11-2012

Αναμονή

Μέσα στη σιωπή, φανταστικές φωνές,

από απειλητικές σκιές περιπαικτικές,

την απογοήτευσή  μου στοιχειώνουν,

απειλούν  στον εχθρό να με δώσουν.

Κρύβομαι στα μεταλλικά κουφάρια,

σε μια  μάνδρα του επαρχιακού,

από περιπόλους  που με αναζητούν ,

τα όνειρά  μου για να λεηλατήσουν.

Ατέλειωτη και φοβισμένη αναμονή,

τους αγαπημένους μου περιμένω,

τους διώκτες  πιο κάτω καθυστερούν ,

με σπαθιά από αιμάτινους εφιάλτες.

Η απώλειά τους είναι αναπόφευκτη,

τις ψυχές τους στο βάθος διακρίνω,

άγγελοι  προς τα πάνω τους οδηγούν,
τους αποχαιρετώ  και απομακρύνομαι.

Τα  αισθήματά μου  είναι ακάνθινα πια,

η  ελπίδα,  με την άρνηση αλέσθηκαν ,

κι έστρωσαν  το δρόμο προς τη κόλαση,

που περπατώ,  χωρίς ψυχή, απάνθρωπα.

  

AlexMil 23-11-2012

Η ανάγκη

Από την ανάγκη είχα τρομοκρατηθεί
να μην μπορώ να επιβιώσω με ηθική,
το δίλλημα το έλυσα, με φόβιζε η προοπτική.

Σκυφτός περπατούσα σε μια βραδιά απειλητική,
το πεπρωμένο μιας πορείας καταναγκαστικής,
ακόμη ανθρώπινα αισθανόμουν, έψαχνα για τροφή.

 

AlexMil

Υποκρισία

Συσκευή μου δώσανε για την ερωτική πνοή,
την υποκρισία μετρά, στο σώμα και τη ψυχή,
είναι μικρή όσο μια στιγμή , θέλει όμως ρυθμιστή,
έναν σαν εμένα, αδιάφορο και οπορτουνιστή.

Ειδικός μου την χάρισε ένα παγωμένο πρωινό,
στη γέφυρα από κάτω, στο περιφερειακό,
τον ερωτικό πόνο εξήγησε σε στάση προσευχής,
κι απαίτησε μόνο, να ορίσει μια ωφέλιμη τιμή.

Όλα άρχισαν όταν εξιστόρησα την ενοχή,
την αγάπη πίστεψα ως παντοτινή αρχή,
όμως μια νύχτα άρρωστη και με βαριά πνοή,
απ την αγαπημένη σταυρώθηκα με ξένη ηδονή.

Τη συσκευή δέχθηκα γιατί είχε μια ειδική τιμή,
αυτούς που θα έβρισκα με υποκρισία υψηλή,
τα βιογραφικά τους θα έπαιρνε η συμπαντική αρχή,
για να μαθευτεί πόσο απέτυχαν οι τοπικοί θεοί.

Το περιβραχιόνιο του αντιπρόσωπου κέρδισα,
μύρια φαντάσματα κοροϊδίας αποκάλυψα,
όμως, το συμβιβασμό της αγάπης κατανόησα,
το χάδι της υποκρισίας, της είναι απαραίτητο.

Τη συσκευή στον ειδικό επέστρεψα ……………….

AlexMil 19-11-2012