Αγαπιόμασταν

Με κλώτσησε και το καλσόν της ξέσχισε,
έπεσα αλλά πρόλαβα και την έπιασα,
το ψηλοτάκουνo
από το πόδι της άρπαξα,
και τις το πέταξα, το απέφυγε έντεχνα,
το αγγούρι όμως της έπεσε,
σαλάτα έκανε,
και σαν χοντρή  ραμπονοικοκυρά,
το μαχαίρι που κρατούσε
μου πέταξε.

Χορευτής
σε στιπτιζάδικα ήμουνα,
με μια κίνηση μπαλαρινέ το απέφυγα,
όμως η μάνα της
το αγριογούρουνο ,
που καιροφυλακτούσε πίσω μου,
-βρισκόταν και σε ψυχολογικό αδιέξοδο-
τη λαβή του μαχαιριού
στη μούρη έφαγε,
κι όπως μούγκριζε από το σκαπό έπεσε.

Κατά πάνω μου
ουρλιάζοντας όρμησε,
όταν τη μάνα της  σε βρώμικη στάση είδε ,
πρόλαβα
και το πόδι μου έβγαλα,
και με ύφος  ντίβας που στραβοπατά,
πάνω στα βυζιά  της μάνα της έπεσε,
τ’ αχαμνά μου όμως
με λύσσα γράπωσε,
άγρια τα σφίξε
και πέρα-δώθε τα κούνησε

Δεν τ’ άφηνε,
ήξερε τη τεχνική καλά,
την έμαθε
στο μπακάλικο της γειτονιάς,
και γω ,με τη πατούσα,
τη μούρη της πάτησα,  
δάγκωσα  και το βυζί της μάνας της,
κι όταν άρχισαν  να με βρίζουν κερατά,
κάνοντας
τη προσευχή μου στο θεό,
το καλώδιο έπιασα το ηλεκτρικό.  

 

AlexMil   03-01-2012

Λατρεύω τους ανθρώπους

 

Λατρεύω ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά,
από μένα και σένα…, τους  τρελούς, τους πιστούς, τους ποιητές,
σε θέλω κορίτσι μου, στην έρημο της άγνωστης  γης των εραστών,
ο χρόνος σου δεν ήταν γραπτό να συναντηθεί με το δικό μου,
πέρασες, στη σκόνη της φαντασίας μου σαν να ήσουν πραγματική,
πόνεσα γιατί ο χρόνος της πανσέληνου που φώτισε τις σκέψεις μου,
γρήγορα χάθηκε στη λύπη της μέρας που έσβησε τ’  όνειρό σου,
κι ο χρόνος νέκρωσε μέσα στην ανελέητη δίνη  της επιθυμίας,   
το πόθο να παίξω με το σώμα σου, ν’ αγγίξω το μεταξένιο δέρμα σου,
όμως μη λυπάσαι αγάπη μου, όταν η μοίρα πετούσε προς εμάς,  
εγώ και συ τα φιλιά μας δίναμε σε άλλους που αγαπήσαμε πιστά,
γι αυτό, στον άνεμο να πας, τη φωνή μου θ’ ακούσεις να σε χαϊδεύει,
και η νοσταλγία της  βρόχινης μυρωδιάς, τις σκέψεις μας ας αγκαλιάσει,
να ξέρεις,  στο κόκκινο πλανήτη που γνωρίζεις πόσο πολύ τον αγαπώ,
σε προσκαλώ εκεί στο άνυδρο βουνό, έλα,  άφησε το κορμί στη γη,
ή καλύτερα έλα να σου δώσω του έρωτα το θαύμα, με τα φιλιά ,
τη νιότη να σου χαρίσω, για να ζήσουμε παντοτινά στα χνάρια που
οι πρόγονοί μας  περπάτησαν, όταν εγώ και συ δεν ζούσαμε ακόμη.
Τώρα όμως, ας παίξουμε  εικονικά, σαν ερωτευμένοι εραστές,
έλα μαζί μου,  στις τούντρες  να σε ταξιδέψω, στην άκρη του κόσμου
τη μοναξιά σου να γιατρέψω με γλυκόλογα που μου χάρισαν θεοί,
αγάπη μου, μη φοβάσαι, γύρνα να δεις, τα χνάρια σου ακολουθώ,
με βλέπεις; περπατώ εκεί όπου περπάτησες το παλιό καιρό,
το ξέρω, φαντάζεσαι και συ όπως και γω, είναι το αιώνιο αγαπώ.  
Λατρεύω τους ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά,
όπως εσύ και γώ κορίτσι μου, με βρώμικες βραχνές ροκιές.

AlexMil  (Ξημέρωμα της 03-01-2012)

Η πλαστική κούκλα

Αν είδατε  κούκλα πλαστική να κουβαλώ,
τότε ν’ απολογηθώ, τη μάζεψα από σκουπιδαριό,
πεταμένη και γυμνή, τις έλειπε και το ένα χέρι,
την λυπήθηκα,  σε βιτρίνα ήτανε, απολυμένη.

Τι κοιτάτε μωρέ, η γύμνια της σας ενοχλεί,
περαστικοί κοιτούσαν  με ύφος περιπαικτικό,
τους λυπόμουν, κατά βάθος ήθελαν κι αυτοί
μια κούκλα πλαστική, όμορφη και πιστή.

Στο σπίτι την έφερα, προσεχτικά την έπλυνα,
ρούχα της φόρεσα, παλιάς φίλης ξεχασμένης,
στο καναπέ δίπλα μου ευγενικά την έβαλα,
είναι όμορφη και φαίνεται πολύ ευτυχισμένη.
 
Θα νομίζετε πως είμαι το λιγότερο τρελός,
το θέλω,  είναι μια υποσχόμενη προοπτική,
όμως ο λόγος είναι πιο αθώος και απλός,
φωνές μέσα μου, γυναίκα θέλαν συντροφιά.

AlexMil 02-01-2012

Θα πουλήσω για να διώξω την ενοχή

Έκανα λάθος που πούλησα; όχι βέβαια,
για λίγα ευρώ,  πλανόδιος το διέλυσε,
ψεύτικες αγάπες θύμιζε και πηδήματα,
παλιάμαξο ήταν, σαν εμένα, γερασμένο.

Τώρα, δεν πιστεύω τίποτα, μόνο ξεπουλώ, 
σκέπτομαι…, πάντα παλιοτόμαρο ήμουν,
μίζερος, με σκέψεις ρυπαρές, άφυλος,
ζύγιζα, τα ξεπουλούσα όλα στο λεπτό.

Θα πείτε…, γιατί τα λέω αυτά, να σας πω,
προχθές από δόσεις κυνισμού ξέμεινα,
τη γκόμενα που είχα, δεν τη κορόιδεψα,
ότι από την αγορά τσέπωσα, της το δώσα.

Γεράματα θα κράξετε, ηδονή αγόρασες,
κωλόπαιδα, μόνο γαμήσι έχετε στο μυαλό;
δεν καταλαβαίνετε πως ζω με το στανιό,
να εξιλεωθώ θέλω μήπως και συγχωρεθώ.

Ακούστε λοιπόν αυτό…, σας βαρέθηκα,
με όνειρα φοβισμένα από τα δανεικά,
χαμουρεύεστε ψεύτικα, δήθεν ερωτικά,
κι έχετε άποψη, εσείς,  ζηλόφθονες, δειλοί.

Ναι, θα πουλήσω για να διώξω την ενοχή,   
κορασίδες θα λαδώσω για να με αγαπούν
και μη νομίζετε, τίποτα άλλο δεν μπορώ,
σκάστε…,  το κώλο σας αράξτε στη tv.

AlexMil  02-01-2012

Δεν έχω φαντασία ηθική

Ο χρόνος είναι το κτήνος,
με χαρακιές όλο και πιο βαθιές,
αμείλικτα σαβουρώνει το μυαλό,
με λόγχινες σκέψεις τον μισώ,
κόσμους φτιάχνω και τον πηδώ.

Στοιχειωμένα τα μάτια μου,
άγιους βλέπουν μαυροφόρους,
ρεμάλι γίνομαι, να φοβηθούν,  
τις ψυχές θέλουν να δακρύζουν
τους βρίζω και τους κυνηγώ.

Δεν έχω φαντασία ηθική,  
ολόγυμνη, άγρια κυκλοφορεί
σαν βαθύ λαρύγγι υποκρίνεται,
ανώτερο σκοπό έχει, ιερό,
υποκείμενο να γίνω, βρωμερό.

Δούλος μαζί και υποτακτικός,
τ’ αστέρια θολά παρατηρώ,
το σκοτάδι χυμένο και φιλικό,
σκέψεις βρωμίζει, τις δακρύζει
κι εγώ, στίχους φοβικούς ξερνώ.  

AlexMil  01-01-2012