Είμαστε όλοι χαμένοι

Οι πέτρινες καρδιές σε κορμιά εξουσίας,
από πρωτόγονους , μαριονέτες μας έκαναν,  
είμαστε αυτοί  που θέλουν να είμαστε,
με συνείδηση από τα αντικείμενα φτιαγμένη.

Οι αισθήσεις μου στις εικόνες φυλακίστηκαν,
σαν είδωλο αισθάνομαι να βιώνω τη  ζωή,
στο συμπαντικό καθρέπτη ξεθωριασμένος,
να θρηνώ, για όλα που δεν μπορώ να εξηγήσω.

Κάποτε θέλησα όμορφες μνήμες να φτιάξω,
λέξεις πολλές άκουσα τη μοίρα για να καταλάβω,
πάντοτε όμως, το ασήμαντο διαμεσολαβούσε,  
το εισιτήριο της εκτέλεσης  τελικά για ν’ αγοράζω.

Το υπόλοιπο που μένει είναι η διαφυγή,
στη τελική, το σόου της ζωής δεν έχει λογική, 
στα δάκρυα επιπλέει του αναπόφευκτου,
δυστυχώς,είμαστε όλοι χαμένοι, χαμένοι μαζί.

AlexMil  27-11-2012

Η σκόνη και ο άνεμος

 Η σκόνη σχεδόν είχε σκοτεινιάσει το φως, 

στην αρχή ήταν οι ρωγμές που εμφανίστηκαν, 

      με φόβο οι δυνατοί να τις κλείσουν προσπάθησαν,

    γρήγορα όμως όλα έγιναν θρύψαλα, κατέρρευσαν.

Η σκόνη με τον άνεμο μόνοι στη γη έμειναν,

μαζί για να θρηνούν τα παιδιά που έχασαν,

υπομονή πάλι θα κάνουν για μύρια χρόνια,

ώσπου νέοι θεοί, τη συνείδηση να ξαναφέρουν.

AlexMil 26-11-2012

Δρόμος χωρίς γυρισμό

 

 

Ταξιδεύω κρυμμένος στις υγρές σκιές των δένδρων,
στο σκοτάδι που δεν θυμάται λογικές απαντήσεις,
τ’ αστέρια της γνώσης απεγνωσμένα αναζητώ,

αλλοίμονο όμως, στη λάμψη της αυγής που σιγοτρέμει,
βρίσκομαι με τίποτα, μόνο η καταχνιά να κοροϊδεύει.

Κρύβομαι στην σκόνη του ανέμου από τα Δυτικά,
κουλουριασμένος δίπλα στου ήρωα τη προτομή,
τη νύκτα περιμένω, τα πλάσματα να φυλακίσει,
και στο φεγγαρόφωτο με αναμνήσεις φορτωμένος
το δρόμο να πάρω όπου με βγάλει, χωρίς γυρισμό.

 

AlexMil 24-11-2012

Αναμονή

Μέσα στη σιωπή, φανταστικές φωνές,

από απειλητικές σκιές περιπαικτικές,

την απογοήτευσή  μου στοιχειώνουν,

απειλούν  στον εχθρό να με δώσουν.

Κρύβομαι στα μεταλλικά κουφάρια,

σε μια  μάνδρα του επαρχιακού,

από περιπόλους  που με αναζητούν ,

τα όνειρά  μου για να λεηλατήσουν.

Ατέλειωτη και φοβισμένη αναμονή,

τους αγαπημένους μου περιμένω,

τους διώκτες  πιο κάτω καθυστερούν ,

με σπαθιά από αιμάτινους εφιάλτες.

Η απώλειά τους είναι αναπόφευκτη,

τις ψυχές τους στο βάθος διακρίνω,

άγγελοι  προς τα πάνω τους οδηγούν,
τους αποχαιρετώ  και απομακρύνομαι.

Τα  αισθήματά μου  είναι ακάνθινα πια,

η  ελπίδα,  με την άρνηση αλέσθηκαν ,

κι έστρωσαν  το δρόμο προς τη κόλαση,

που περπατώ,  χωρίς ψυχή, απάνθρωπα.

  

AlexMil 23-11-2012

Η ανάγκη

Από την ανάγκη είχα τρομοκρατηθεί
να μην μπορώ να επιβιώσω με ηθική,
το δίλλημα το έλυσα, με φόβιζε η προοπτική.

Σκυφτός περπατούσα σε μια βραδιά απειλητική,
το πεπρωμένο μιας πορείας καταναγκαστικής,
ακόμη ανθρώπινα αισθανόμουν, έψαχνα για τροφή.

 

AlexMil

Υποκρισία

Συσκευή μου δώσανε για την ερωτική πνοή,
την υποκρισία μετρά, στο σώμα και τη ψυχή,
είναι μικρή όσο μια στιγμή , θέλει όμως ρυθμιστή,
έναν σαν εμένα, αδιάφορο και οπορτουνιστή.

Ειδικός μου την χάρισε ένα παγωμένο πρωινό,
στη γέφυρα από κάτω, στο περιφερειακό,
τον ερωτικό πόνο εξήγησε σε στάση προσευχής,
κι απαίτησε μόνο, να ορίσει μια ωφέλιμη τιμή.

Όλα άρχισαν όταν εξιστόρησα την ενοχή,
την αγάπη πίστεψα ως παντοτινή αρχή,
όμως μια νύχτα άρρωστη και με βαριά πνοή,
απ την αγαπημένη σταυρώθηκα με ξένη ηδονή.

Τη συσκευή δέχθηκα γιατί είχε μια ειδική τιμή,
αυτούς που θα έβρισκα με υποκρισία υψηλή,
τα βιογραφικά τους θα έπαιρνε η συμπαντική αρχή,
για να μαθευτεί πόσο απέτυχαν οι τοπικοί θεοί.

Το περιβραχιόνιο του αντιπρόσωπου κέρδισα,
μύρια φαντάσματα κοροϊδίας αποκάλυψα,
όμως, το συμβιβασμό της αγάπης κατανόησα,
το χάδι της υποκρισίας, της είναι απαραίτητο.

Τη συσκευή στον ειδικό επέστρεψα ……………….

AlexMil 19-11-2012

Εμμονές

 

Όταν το τατουάζ πήδηξε γελώντας απ’ το χέρι μου,
τότε κατάλαβα πως κάτι δεν μου πήγαινε καλά,
ο ξεπεσμός της ζωής μου σε αγώνα για τη τροφή,
την τρέλα της πραγματικότητας έκανε ορατή.

Όλα ξεκίνησαν όταν τη πόρτα άρχισα να φοβάμαι,
κόκκινη μορφή στο βάθος του στενού μονοπατιού,
που ποτέ δεν άνοιγε με των κλειδιών το γύρισμα,  
αλλά μόνο όταν οι δαίμονες, έδιναν την εντολή.

Σαν στυμφαλίδες όρνιθες οι χορτασμένοι εχθροί,
κρυμμένοι πίσω της, φάνταζαν φονικός στρατός ,
οπλισμένοι με τα κουρέλια της μοχθηρίας τους,
με τρομοκρατούσαν με αρρωστημένες εμμονές.

Με όλα αυτά, άλλο δεν άντεχα να ζω με το κακό,
το τατουάζ στο ταβάνι με μωβ σχοινιά κρέμασα,
τη πείνα μου με σούρεαλ σκέψεις τη χόρτασα,
ευτυχισμένος, τη πόρτα στο μυαλό μου καθαίρεσα. 

AlexMil 18-11-2012

Για τη ζωή και την ελευθερία

Ήταν η σιωπή της αναμονής που μας ανατρίχιαζε,
μια ηρεμία που εκβίαζε με τις φωνές της,
ήχοι μεταλλικοί , φονικοί, από παντού,
πυροβολισμοί που ευνούχιζαν το μυαλό μας.

Από το φόβο και την οργή τρέμαμε,
κρατούσαμε τα χέρια σφικτά και περιμέναμε,
ξέραμε, πως ερχόταν η διαβολεμένη στιγμή,
φαινόταν στις σκιές, από τις φιγούρες απέναντι.

Οι ερπύστριες από δίπλα μου πέρασαν,
την άγνωστη φίλη μου προς στιγμή έχασα,
ήταν που ο χρόνος αρέσκεται να βοηθάει τη ζωή,
τα χέρια απεγνωσμένα έδωσα και την τράβηξα.

Κι έπειτα, τρέχοντας στα στενά σωθήκαμε,
βουβά αγκαλιαστήκαμε και χωρίσαμε,
τις υποσχέσεις ήξερα πως δεν θα τηρούσαμε,
ήταν πικρή η γεύση στο φιλί που δώσαμε.

Τα χρόνια πέρασαν αλλά δεν ξέχασα,
στα βλέμματα των περαστικών την αναζητώ,
εκεί όπου ο χρόνος στην ιστορία μας παγίδευσε,
κάθε χρονιά, ως το τέλος της πορείας μου. 

 

AlexMil 17-11-2012
(ιστορία με λίγη φαντασία και πολύ πραγματικότητα)