Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009

Στα άστρα αναζητώ

Άνεμος από τα Δυτικά φυσάει δυνατός,
σκόνη λεπτή το φόντο κοκκινίζει,
και λίγο πριν χαθεί στου ορίζοντα το ίχνος,
τον ήλιο σαν αιμάτινη σταγόνα εμφανίζει.
Τ’ άστρα,
του σύμπαντος οι αφορμές,
το χάρτη των ονείρων ξεδιπλώνουν,
ακόμη μια φορά,
αστρόφως ελπίδας και διαφυγής εκπέμπουν,
ίδια παντού απ’ όπου και αν τα βλέπουν,
των ανθρώπων οι ανόμορφες,
ψυχές και καταστάσεις.

Τα ουρλιαχτά των σκύλων
φαντάσματα στο πουθενά,
στο μπαρ πίσω από του τραίνου τις γραμμές,
κάπου στο κόκκινο βράχο,
τη μοναξιά του αναβάτη συντροφεύουν,
στροφές χωρίς τέλος και αρχή,
μόνο η μυρωδιά της πίκρας,
η γεύση του σάλιου χωρίς φιλί,
η στοργή της μηχανής,
το μόνο που κάθε φορά μένει,
ροδιές, τα ίχνη της μοίρας, της ζωής.

Στης ξενιτιάς το αμπάρι
στο υπόγειο μιας πόλης των πιστών,
δίπλα στον υπόγειο σταθμό,
έσβησαν τα ουρλιαχτά των εντολών,
τα αναφιλητά σταμάτησαν,
και οι ψυχές ξάγρυπνες με τα μάτια ξεραμένα
από τους κυνηγούς αλαφιασμένες,
τσακισμένες καρδιές,
στοιβαγμένα κορμιά,
των αγαπημένων τους τα φυλακτά σφιχτά κρατούν,
με τα χείλια τα ψηλαφούν
και με αναστεναγμούς,
κραυγές ψυχής τα ψιθυρίζουν.

Σε κάποια φτυσμένη του κόσμου πλευρά,
πίσω από το όχημα της ενοχής,
η βοήθεια της ντροπής μας,
κορμιά συνωστισμένα, μάτια διαμαντένια
αθώες ψυχές με τα χέρια ψηλά,
πακεταρισμένες συγγνώμες στο αέρα γραπώνουν,
εκλιπαρούν,
έστω για λίγο τη ζωή να κερδίσουν,
ο χρόνος γι’ αυτούς, αντίστροφα μετρά,
η ενοχή μας για άλλη μια φορά,
μόνο αυτή μένει,
αλλά είναι αρκετή;
όταν ο χρόνος τους σε μια στιγμή μπορεί και να τελειώσει;

Στη τυραννισμένη πόλη,
τη κατεστραμμένη απ’ των ευσεβών τα πυρά,
στο σπίτι πίσω από την εκκλησία του θεού,
ο θρήνος του μικρού παιδιού,
το χρόνο κάνει και δακρύζει,
άδεια η πολυθρόνα στη γωνιά,
η αγκαλιά, η λατρεμένη,
των χαδιών η αγάπη δεν υπάρχει πια.
Αναφιλητά της ψυχής του αναβλύζουν,
κι απ’ το ημερολόγιο της μνήμης
τραγούδια που αγαπούσαν ψιθυρίζει.
Θέλει ο χρόνος πίσω να γυρίσει,
στις κοντινές και μακρινές,
τις μαγικές στιγμές,
στης ευτυχίας τις γαλήνιες περιστροφές,
αλλά το ξέρει, δεν μπορεί,
θέλει όμως το γιατί,
τη ζωή του στέρησαν με του όπλου τη δειλία,
θρηνούν τουλάχιστον αυτοί;
οι ζηλωτές;
της πίστης οι προσευχές πάλι θα
τους συγχωρήσουν;

Της απαρχής του κόσμου δημιουργίες,
το παρελθόν εξιστορούν,
αστέρια,
του σύμπαντος λαμπερές ψυχές,
ύλη της ζωής,
της αρχής και τους τέλους.

Ιστορίες ανθρώπων,
από τη σχισμή της απελπισίας
και του πόνου τη δίνη,
την ελπίδα στα αστέρια αναζητούν,
οι ευχές τους,
κάλεσμα αρχέγονης καταγωγής,
σε γαλαξιακά πλοία ταξιδεύουν,
τις γραμμές των αστεριών ακολουθούν
ηχώ συναισθημάτων μεταφέρουν,
στα σύμπαντα των αστεριών,
πραγματικότητα για να γίνουν.

Ο άνεμος κόπασε τώρα,
σιώπησε από τους αναστεναγμούς το πόνο,
τα άτια του ουρανού,
αιθέριες οπτασίες,
με αναβάτες, των επιθυμιών τις προσδοκίες,
καλπάζουν και χάνονται,
στο βάθος, των αστεριών το φόντο,

-------
η μηχανή,
στο τέλος του δρόμου δεν φαίνεται,
τη φυγή της, στρόβιλοι αστρικής σκόνης τη κάλυψαν,

και ο ξενιτεμένος,

στο φτωχικό του στρώμα,
στο υπόγειο της ενοχής,
τη γαλήνη από την άλλη μεριά ζητά,
τα δάκρυα έχουν σβήσει,
γυρνά και αποκοιμάται.

Το πεινασμένο παιδί,
στη αγκαλιά του πονεμένου γονιού,
αφήνεται γλυκά και παραπονεμένα.
Όνειρα αθώας ζωής
από δαίμονες κυνηγημένα,
ίδια με του παιδιού,
που το γονιό του έχασε,
από άλλων γονιών τα βόλια.


AlexMil Ιούλιος 2009

4 σχόλια:

elis.pandora. είπε...

Τα επόμενα λεπτά, οι εικόνες θα είναι πολύ πιο δυσάρεστες καί οσο να εξωραίζουμε τόν χώρο το περιβαλλον τόν εαυτό μας καλό θα είναι πιό τακτικά να βοηθάμε στόν εξωραισμό τής ψυχής... Προσφέρωντας ανεβαίνουμε γιά τα΄Αστρα ...

AlexMil είπε...

Σίγουρα οι εικόνες θα είναι δυσάρεστες, σίγουρα θα πρέπει να βοηθάμε τη ψυχή μας προς το καλύτερο, προσφέροντας, για να ανεβαίνουμε στα άστρα, δυστυχώς όμως αμέτρητοι άνθρωποι το μόνο που έχουν είναι αυτό, να κοιτούν τα αστέρια και να εύχονται

Penthesileia είπε...

Μα, τι αδαείς , τι αθώοι και τι αναίμακτοι περιπλανιόμαστε στον κόσμο τούτο που κτίσαμε με τα χέρια αλλά και με - ω,τι επικίνδυνο- τη σιωπή μας.
Κοιτάξτε με! Σκύβω ευλαβικά πάνω από το στόμα το πεινασμένο και γάλα χύνω σε ένα βάραθρο ατελείωτο. Θαυμάστε με! Εκτελώ πιστά αυτά που η θρησκεία με διδάσκει: αγάπη, κατανόηση και συγχώρεση.
Και μόλις τα φώτα σβήσουν, μπορώ να βουτήξω το δάκτυλο στην πληγή ανεύθυνος, για να εξασφαλίσω ότι και αύριο αυτό το μικρό τη δική μου βοήθεια θα ζητάει.

---- Λίγο επηρεασμένη από όσα έγραψα στο ποστ, και με οργή για όσες φορές θεατής αισθάνομαι σε γενοκτονίες. Από μικρή ιδεολόγος - αιθεροβάμων για κάποιους, ιδιόρρυθμη για πολλούς, αφελής για όλους ίσως- πιστεύω σε ένα κίνημα, πανταχού παρόν και τα πάντα ορόν και στιλιτεύον.
Μπορούμε στο μικρόκοσμό μας να αναπτύσσουμε υγιείς σχέσεις και αντιδράσεις, έτσι ώστε να δημιουργηθούν υγιείς πυρήνες, υγειή κύτταρα, υγιείς οργανισμοί.
Μπορούμε. Το ξέρουμε;

ΥΓ. Θα μπορούσα να γράφω όλη νύχτα, αλλά μια έξοδος κατέληξε πολύ βαρετή και δεν έχω διάθεση και ορμή. Επομένως , γλύτωσες.
ΥΓ2 Φυσάει απόψε και ο αέρας πάντα με κάνει να αποφεύγω το ρεαλισμό.

AlexMil είπε...

Με λίγη καθυστέρηση,
δεν ξέρω τισυνέβει, θα με συγχωρήσεις;

Ο ήχος του μας κρύβει, η σκόνη του μας συγχωρεί, το φύσημα του μας πετά πάνω από τη πραγματικότητα, έτσι είναι ο άνεμος, μυστικοσύμβουλος, φίλος και εραστής, πλανεύει τις αισθήσεις, παραμορφώνει την οπτική.

Δυστυχώς είμαστε θεατές αλλά και συνένοχοι, προσφέρουμε ως ελεημοσύνη και παίρνουμε ως κατακτητές. Βλέπεις, οι θρησκείες, η εξουσία έτσι διδάσκουν.
Δεν πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουνε κάτι αυτές τις εποχές, όσο ζούμε σε ένα σχετικά οικονομικό ευδαιμονισμό, με πλήθος από άλλοθι και δικαιολογίες για αυτά που δεν κάνουμε. Βέβαια τίποτα δεν είναι χαμένο, κάποια στιγμή όλα θα αλλάξουν, μεταρρυθμιστικά ή με βίαιη ανατροπή δεν έχει σημασία, η ιστορία τη κίνησή της θα τη κάνει, εμείς όμως θα είμαστε αντάξιοί της;