Νο 176 (Το μάτι)

Κάτι δεν πήγαινε καλά,

ανεπαίσθητα τα βλέφαρα άνοιξε,
ένα μάτι τεράστιο  από πάνω του
τον κοιτούσε διαπεραστικά,
πετάχτηκε ουρλιάζοντας,
από το τρόμο του, την σκάλα
δεν πρόσεξε και κατρακύλησε,
στο τέλος της σταμάτησε,
το πόδι του διπλωμένο στα δυο,
σπασμένο, τον λιποθύμησε.  

Γρήγορα τις αισθήσεις του
ξαναβρήκε, άσκημα πονούσε,
όνειρο νόμιζε πως ήταν,
όμως,   κάτι από πίσω του
αισθάνθηκε να έρχεται,
γύρισε και το μάτι αντίκρισε,
τώρα, ένα κεφάλι απόκτησε,  
και δόντια ατσάλινα πριονωτά,
κατά πάνω του όρμησε
κι άρχισε να τον τρώει μεθοδικά.    
 

AlexMil  03-03-2012 (10.00 μμ)

Νο 175 (Αλαβάστρινη λεπίδα)

Σκέπτεται όσο μπορεί,

στη κατάσταση που είναι
θα σκοτώσει αν θέλει να σωθεί,
πιωμένος και χαπακωμένος
ξεβρακωμένος από σκέψεις,
αγωνιά για τη κρυμμένη λεπίδα,
πρέπει τα λαρύγγια τους να κόψει
πριν προλάβουν να τη βρουν.  

Τον έχουν πιάσει μυστήριοι,

φαίνονται  τεχνο – φρικιά,
γκαβλωμένοι νεαροί σε
συμμορίες για τη δόση τους,
απειλούν να το ευνουχίσουν,
έχουν ένα παλιό laser κοπής,
ουρλιάζουν και  περιστρέφονται
γύρω του,  τον κατουρούν . 

Το αίμα τινάχθηκε αχνιστό,
όπως ήταν σκυμμένος ,
την αλαβάστρινη  λαβή
με αποφασιστικότητα έπιασε,
το στόχο κλείδωσε: το
νεαρό με το  λευκό παχύ λαιμό
αστραπιαία με τη λεπίδα
από άκρη σε άκρη τον πέρασε.

AlexMil  03-03-2013 (8.00 μμ)

Νυχτερινές φαντασιώσεις με ποτό και μπλουζ

Οι γαμημένοι οι γαλαξίες,  πάλι  με την ακτινοβολία τους, το  μυαλό του στέγνωσαν, υπήρχαν και  τα σμήνη από μεταλλικές μύγες που σφύριζαν  εκνευριστικά, ήταν  παντού,  και η σκόνη με τη κάπνα να στροβιλίζουν σε αλλόκοτα σχήματα εδώ και κει, έκαναν τη παραμονή του στην επιφάνεια,  όσο περνούσε  η ώρα, όλο και λιγότερο υποφερτή.

Ήδη ανέπνεε βαριά  και στη περιοχή που βρισκόταν με τις αιχμηρές κατασκευές να εκπέμπουν ραδιενέργεια,  τα πράγματα ήταν ζόρικα. Βέβαια φορούσε τη στολή,  την αντάλλαξε με κυνηγό μεταλλαγμένων θηλαστικών, έδωσε  πέντε γραμμάρια σκόνης, αλλά ήταν παλιά, άσε που βρωμούσε από τα σώματα των παλιών ιδιοκτητών, σάρκα και ούρα αναμιγμένα με το απολυμαντικό άρωμα  και ήταν έτοιμη να διαλυθεί.    
Για κάποιο περίεργο λόγο,  η βρώμα της τον ερέθιζε συνεχώς, ευτυχώς είχε το κατάλληλο εξοπλισμό και κάθε τόσο πατούσε το κουμπί,  γούσταρε  για  λίγα δεύτερα την ηδονή.

Σκεπτόταν, είχε σταματήσει για λίγο στη σκιά,  έκανε υπομονή, ακόμη δεν είχε στείλει τη πληρωμή  το αφεντικό,  και είχε πολλές ανάγκες,  η πιο σοβαρή, να αλλάξει εξαρτήματα, αυτά τουλάχιστον που είχαν παλιώσει πια, της καρδιάς και του εργαλείου  κάτω χαμηλά.  Χαιρόταν χαχανίζοντας, έμαθε  πως ήρθαν νέα αναβαθμισμένα ανταλλακτικά, μαύρα και μεγάλα.

Το μπαρ φάνηκε στο βάθος, ένα όγκος μεταλλικός,  ψιλόκορμος , πάνω από εκατό μέτρα, λείος και γυαλιστερός, σχεδόν κίτρινος από το σκονισμένο φως, με γυάλινο θόλο στη κορυφή. 

Ήθελε να πιει και να πηδήξει καμιά ξέμπαρκη,  ήταν  τρελαμένος, μήνες  χωρίς σάρκα  του θόλωνε το μυαλό, φαντασιώσεις βρώμικες με ιδρωμένα κορμιά πρόστυχα  από το ποτό και τη ντρόγκα.   
Είχε όμως ακόμη ένα λόγο, ίσως πιο σοβαρό. Πριν καιρό είχε ανεβάσει  μια αγγελία, γαλαξιακή και ζητούσε συντροφιά εδώ στο κόκκινο πλανήτη. Έτσι, κάθε φορά  που ερχόταν,  ήλπιζε κάποιος να έχει απαντήσει,  όμως, έφευγε πάντοτε  χορτασμένος  με σάρκα όλων των ειδών , αλλά απογοητευμένος.
Σήμερα όμως,  είχε μια  διαίσθηση,  κάποιος πρέπει να έχει  απαντήσει, τον  είχε προετοιμάσει και ο έμπορας της σκόνης, κάτι φαίνεται θα ήξερε ο μαλάκας, όμως η μοίρα φαίνεται άλλα του είχε σχεδιάσει.

Τη πόρτα απασφάλισε του bar και στον χώρο της απολύμανσης μπήκε, όμως,  η πόρτα πίσω του η πουτάνα, δεν ασφάλισε αυτόματα, όπως θα έπρεπε και όπως το έκανε χιλιάδες φορές μέχρι τώρα, ……………… ο δυστυχής  πριν το καταλάβει, εξαερώθηκε

Η μικρή τραγική ιστορία αυτού του πλάσματος,  τελειώνει  σε αυτό το  link 

AlexiMil  03-03-2013 (2.30 πμ)

No 174 (Κεφάλια σε γυάλες)

Σε αποθήκες κρέατος

νομίζω πως μας κρατούν
τα κλεφτρόνια της εξουσίας,
στα τσιγκέλια της βίας τους,
κρεμασμένους ανάποδα,
ακέφαλους, με το αίμα μας
να ρέει αδιάλειπτα, στις φλέβες
τους να διοχετεύεται: αυτοί
να ζουν και μείς να πεθαίνουμε

Ξύπνιοι οι αλήτες,

μας έκαναν πρώτα κορόιδα,
δουλικά των αναγκών τους,
κι έπειτα, σε γυάλες τα κεφάλια
μας έβαλαν, τα σύνδεσαν
με δίκτυα κυβερνητικά: που
ασταμάτητα προβάλουν,
με σκέψεις καταναγκαστικές,
ένα κόσμο, δίκαιο, υποφερτό. 

Ηλίθιοι είμαστε
σε κάθε στιγμή και  αναπνοή,
στα λιμνάζοντα υγρά της
καθημερινότητας μας πνίγουν,
μηχανές κατανάλωσης αχρήστων,
που τεμαχισμένοι από ανάγκες, 
στους σωρούς των σκουπιδιών
ανεβοκατεβαίνουμε ασθμαίνοντας, 
ψάχνοντας για όνειρα.

Εξανθρώπισαν

τον ευνουχισμό μας με χάρη,
και με το μαρτύριο του θανάτου
να καραδοκεί, χάσαμε το
σπουδαιότερο, άγγελοι ήμασταν
που μας τσάκισαν τα φτερά:   
στις γυάλες, τ’ ανθρώπινα κεφάλια,
για πάντα το ξέχασαν αυτό, 

φοβάμαι, δεν μου φαίνονται άνθρωποι.  

 AlexMil  02-03-2013 (8.00μμ) 

Νο 173 (Αποκαρδιωτικό)

Παράδοξο το γεγονός,

μου την έπεσε ξαφνικά
και διαλύθηκα ολοκληρωτικά:
μεταλλικοί βραχίονες,
αρθρωτοί, σαν ραχοκοκαλιές
απόκοσμου σκουληκιού,
απ τους τοίχους
του σπιτιού μου ξεφύτρωσαν,
με κομμάτιασαν επιμελώς
κι αμέσως μετά
με επανα - συναρμολόγησαν.

 
Με το μυαλό βρέθηκα

από το σώμα μακριά,
εγκλωβισμένος σε συσκευή
αεριωθούμενη με έξτρα
αισθητήρια και διαγνωστικά. 

Εφιάλτης φάνταζαν όλα,
όμως κάπως ησύχασα,
σκεφτόμουν πιο καθαρά,
το σώμα μου έβλεπα από
μακριά: αποκαρδιωτικό,
 γερασμένο και σκυφτό,
το λυπήθηκα, στα γρήγορα
το αποφάσισα, πρώτα
το πήγα σε πορνείο γυναικών
κι έπειτα,  κλαίγοντας,
το σπρώξα σε κοντινό γκρεμό, 
επιτέλους, ήμουν ελεύθερος.

 
AlexMil 01-03-2013 ( 17.00 μμ)