No 283 (τοξοβόλος)

Πήρα λέξεις
που πονούσαν,
απόκρυφες,
σκαμμένες
σε μπουντρούμια
βασανιστηρίων
και στο σώμα μου
τις πέταξα:
ήθελα,
τις κραυγές μου
να διαπιστώσω:
άδειος ο ήχος,
στη σιωπή
της αναμονής μου
και φοβήθηκα,
το περίμενα:
η κατάσταση ιδιόμορφη,
σε κάθε στιγμή,
ξεκάθαρα έβλεπα
τους τοξοβόλους
της εξουσίας
να με σημαδέψουν
με τα θανατηφόρα βέλη τους,
δεν κρυβόμουν,
αδιάφορος ήμουνα:
μαριονέτα
για σκοποβολή.

AlexMil

Νο 282 (χαρτοπετσέτα)

Έμαθα
τις απόψεις της,
στοιβαγμένες ήταν
σε χαρτοπετσέτες
πολύχρωμες,
στη άκρη του
γυάλινου μπαρ,
κι όταν ο λίβας,
ξαφνικά ενοχλημένος
άρχισε να φυσά,
όλες σκορπίστηκαν,
πολλές κάηκαν
στη διπλανή πυρά
και περισσότερες
διαλυθήκαν
απεγνωσμένα
στα σκοτεινά νερά•
περπατήσαμε μαζί,
πίσω απ τα
κόκκινα βράχια,
τη πήρα εντιμα
και αγνά•

AlexMil 14-05-2013

Evi kaloudi και Αλεξ. Μηλ.14-5-2013

Σαν οι χορδές
του χρόνου ,
να επανασύνδεσαν
τα σώματά τους σε δύνες περιστροφικές,
δεσμεύοντας
την αγάπη τους με αιώνια φιλιά
και με τη λάσπη
από τους σπόρους της ζωής
τη μήτρα
της αναγέννησης τους
να ξαναδημιουργούν.

14-5-2013

Νο 281 (τελικός λογαριασμός)

Νόμιζες
πως θα σε παρακαλούσα;
λογιστικό φύλλο
η κρίση μου,
τις απιστίες σου,
με προσθαφαιρέσεις
κατέγραφα
στο σημειωματάριο
των καημών μου,
σ’ αγαπώ,
όμως,
τις σκέψεις μου
δεν τις φρενάρισα,
όταν ο τελικός λογαριασμός
χρεωστικός μου βγήκε,
κατέβαλα
το αντίτιμο
και το πλεονέκτημα
απέκτησα:
να φύγω δίχως
χρέη•

AlexMil 3.20 πμ 14-5-2013

Νο 280 (το σεντόνι)

Το σεντόνι
σε χρώμα φούξια,
με πτυχές απ τα βραδινά
βογγητά,
παράδοξο,
με γεωμετρική ακρίβεια
αναπτυγμένες:
σαν φόρμουλα
γραμμένη
από αρχαία θεά,
και το κορμί σου,
δειλό
σαν να ντρέπεται
τις εκτροπές της ηδονής:
να επιδεικνύει
μόνο τη πλευρά
της αθωότητάς σου•

AlexMil 2.45 14-5-2013

Νο 279 (δημόσιος χώρος)

Δεν άντεχα
τη δυσκολία στο μέτρημα,
μέρες αναμονής
πεταμένες σε
άδεια μπουκάλια,
και οι σκιές στο τοίχο
απέναντι,
με τις φώτο σου,
μοτίβα κοροϊδίας
να επαναλαμβάνουν•
προτίμησα
να δραπετεύσω:
σε δημόσιο χώρο
κοιμήθηκα
δίπλα σε βιτρίνα
με κούκλες πολυτελείας .

AlexMil 2.00 πμ 14-5-2013

Νο 278 (αναμονή)

Θέλησες
να μου κάψεις το μυαλό,
μου πρόσφερες
την ηδονή
σ ένα κομμάτι χαρτί,
γραμμένο με
λέξεις σγουρές,
έλα μου είπες,
όταν η συγκυρία
θα είναι ευνοϊκή,
τυλίχθηκα στην αναμονή
με τα σεντόνια
του πάθους μου
και μετρούσα τις
αποστάσεις
του χρόνου μου,
και όταν το κατάλαβα
ήταν αργά,
τα αποδημητικά
είχαν πάρει
το δρόμο της επιστροφής,
το φεγγαρόφωτο
καθοδηγούσε
τις ορμές τους•

AlexMil 1.30 14-5-2013

No 277 (η τελευταία φορά)

Από το φινιστρίνι
το φως διάχυτο,
σε μαυρόασπρη απόχρωση,
είναι του βροχερού
μεσημεριού,
στη ζωγραφισμένη
με τέμπερες
σοφίτα των επιθυμιών μου
και απέναντί μου εσύ,
μισόγυμνη,
με τα μαλλιά
σαν ο άνεμος των άστρων
να τα έχει
ανακατώσει,
με το κοκκινόμαυρο
εσώρουχο,
μόνο,
χαμηλωμένο
στο ύψος της κόλασης
και να με κοιτάς,
στη σιωπή της ηδονής,
με την απέραντη
λαγνεία
του αρχέγονου
θηλυκού•

στο χαμήλωσα,
και νοιώσαμε
τη υγρή επιθυμία
να μας πλημμυρίζει,
ήταν η πρώτη σου φορά
και για μένα,
δεν το ήξερα τότε
αγαπημένη,
δυστυχώς η τελευταία.

AlexMil 13-5-2013

No 276 (μετάλλαξη)

Οταν το έμαθε,
έδειξε
μια σχετική αδιαφορία,
ήταν και μέρα ηλιόλουστη
με τις φωτοσκιάσεις
να ηδονίζουν
και τον απαλό αέρα
να μυρίζει φαντασιώσεις:
όλα,
εντός συνηθισμένης
κλίμακας·
όμως, περνώντας η ώρα
το καλοσκέφτηκε,
πολλές εικόνες,
μικρές ενοχλήσεις
και αναπνοές βελονιασμένες,
που ανεπαίσθητα
τρυπούσαν το κορμί
και πριν τελειώσει η μέρα,
όταν ο άνεμος
έγινε ποιο δυνατός
και άρχισε
τις αντιστάσεις να παρασύρει,
ο πόνος έγινε αφόρητος:
από τρύπες
βλενννογόνιες
στον ιστό του διάσπαρτες,
σκουλήκια χονδρά,
άρχισαν
να πηγαινοέρχονται·
-----------------------
Εξουθενωμένο
τον βρήκε το βράδυ,
ο άνεμος σφυροκοπούσε
τα άψυχα
και αφυδάτωνε τις καρδιές,
κι αυτός,
στο καθρέπτη παρατηρούσε
τις γραμμές του:
σκληρές, σκυθρωπές
κυρτωμένες από το πόνο,
άρρωστος ήταν,
ο φθόνος είχε κυριέψει
τη ψυχή του·

AlexMil 13-05-2013

Νο 275 (γέρικο δένδρο)

Διαποτισμένες

από τα όνειρα είναι οι ζωές μας,
·ώ γαλαξιακοί θεοί·
ευτυχώς,
είναι η προστασία
της ψυχής μας
στους κακοτράχαλους δρόμους
των ακούσιων 
επιλογών
·  της ψηλοτάκουνης  μοίρας ·
που με τους δαίμονες
των ισχυρών
και με το φόντο
της επίγειας ευδαιμονίας,
αναιτίως  μας βασανίζει: 
σπαταλά
τη λαμπρότητά μας
και μαραζώνει
τη πανδαισία  των  ηδονών μας:
με ηθικές ανήθικες ·
---------------------------------
και στο χρόνο εκείνο,
όπου ο νους
τις λέξεις αρχίζει να κάνει σκόνη,
η απότομη στροφή,
κι έπειτα, η τελική ευθεία,
με τους αγύρτες
να χαρτοπαίζουν ευδαίμονες·
ευτυχώς,   
στο βάθος της οπτικής,
υπομονετικό και φιλικό
το γέρικο δένδρο,
για να ξαναθυμηθούμε  
και με τη βεβαιότητα
της συνέχειας,
το συμβόλαιο να παραδώσουμε
της προσωρινής
διαμονής μας.

AlexMil   12-05-2013

 

No 274 (ανάδραση)

Δεν δοξολογώ

το τρόπο που ζω,
είναι ηλίθιο,
ούτε βέβαια με ακολουθούν 
ασκέρια
με νάνους της απελπισίας,
θα μπορούσα
με ευκολία να πω:
σε χρώματα καρναβαλιού ζω,
όμως η πραγματικότητα
είναι ζοφερή:
δωμάτιο ανέργου είναι ο κόσμος μου,
με συντεταγμένες
απ  όλους ξεχασμένες· 
γι αυτό  
λοιπόν κωλαράδες  μου,
εν συντομία:
κοιμηθείτε ήσυχοι
όσο μπορείτε,
η ανάδραση
της αδιαφορίας σας   
γρήγορα θα σας παρασύρει·

AlexMil   12-05-2013

No 273 (θόλος)

Συναρπαστικό,
αναταραχές των ψυχών
εντοπίστηκαν
σε ανύποπτο χρόνο,
και ο γερασμένος
γυάλινος θόλος της ζωής,
ζωντάνεψε,
πρώτα
με τις ψυχές συμμάχησε
κι έπειτα
τα σώματα
απελευθέρωσε•
στο τέλος,
με εκρήξεις
νικηφόρας αισιοδοξίας
θρυμματίστηκε•

•ώ παντοδύναμε θεέ
πασών των γαλαξιών •

μαγικό,
τα σώματα
εκ νέου προσδιορίστηκαν
και η νόηση
αναγεννημένη,
όλα τα επανεκκίνησε:
ξανασχεδίασε τα όνειρα
και των ανθρώπων
τις κοινωνίες,
την αντίληψη χρωμάτισε
με νέες οπτικές:
γαλαξιακές,
κι έμειναν οι ψυχές
• που ανερμήνευτα •
τον γυάλινο θόλο,
ολοκαίνουργιο, λαμπιρίζοντα
και παλλόμενο,
στο εύφορο έδαφος
της ελπίδας
ξαναεμφάνισαν•

AlexMil 11-05-2013

No 272 (επιστροφή)

Οι προφάσεις,
πρώτα έγιναν παραδοχές
κι έπειτα κρύφτηκαν,
αγόρασαν απ το χρόνο
παρελθόν
και χάθηκαν
στα λημέρια των ενοχών,
• κορόιδεψες •
αλλά κάτι έμεινε
πίσω από τις μισάνοικτες
γρίλιες της ψυχής:
η επιστροφή,
έστω,
σαν μια Ιθάκη
σε σύγχρονη εκδοχή.

AlexMil 5.30 πμ 11-05-2013

No 271 (ολόγραμμα)

Με ακούμπησες
με το μυαλό,
•φαντάστηκα σεντόνια λευκά•
κι έπειτα,
εκούσιες οι εντολές μου
στις συνάψεις :
νέες αντιλήψεις δημιούργησαν•
και το χέρι σου,
ολόγραμμα λαμπιρίζων
να με χαϊδεύει παντού•
• δεν με πίστεψες•
τότε κατάλαβα:
πρώτα ήπια τη τελευταία
γουλιά
και δήλωσα δραματικά:
• ποτέ δεν με αγάπησε,
ποτέ •

AlexMil 4.30 πμ 11-05-2013

Νο 270 (αρχαίο ρολόι)

Προσδιόρισα
τις απαιτήσεις μου
με γρήγορο τρόπο
•ήμουν έντιμος•
κι έπειτα τις πέταξα
στο τραπέζι
των διαπραγματεύσεων,
απαιτούσα,
τη κηδεμονία του εαυτού μου,
γέλασαν,
το αρχαίο ρολόι
κρεμασμένο στο τοίχο
κοίταξαν
και το κουμπί
της ανυπαρξίας πάτησαν
η καταπακτή άνοιξε
και ούτε που το κατάλαβα,
τα φτερά μου
κόπηκαν
και στη κόλαση,
την άλλη στιγμή βρέθηκα.

AlexMil 3.45 11-5-2013

No 269 (button)

Περιπλεγμένα
σμήνη γραμμών,
όλων των
γεωμετρικών πεδίων,
ο χώρος των πραγμάτων :
με το σώμα και τη ψυχή
ανάμεσά τους,
να θωπεύονται απ
το σκοτάδι,
τον θηρευτή των μορφών
και κυρίως
των αισθημάτων:
για υπερβάσεις
με αλόγιστες αποφάσεις•
-----------------------
και ο αφανισμός;
απλές μηχανικές κινήσεις•
-------------------------
άφησε το ποτό
και κουρασμένα σηκώθηκε,
οι γραμμές των πραγμάτων
τον απότρεπαν,
όμως αυτός συνέχισε,
•όλα αλληλουχία επιλογών •
πρώτα το διακόπτη
στο τοίχο πάτησε:
και το ηλεκτρικό φως
έσβησε
• τεμαχίστηκαν πρώτα
οι ελπίδες •
ήταν και γυμνός,
απροστάτευτος,
σκέφθηκε τον άλλο
στο βάθος,
κυλινδρικός:
αρκούσε μισή περιστροφή,
ανοησίες
και το ξανασκέφθηκε
στο καναπέ ξαναγύρισε,
το ποτό
μες στο μισοσκόταδο
συνέχισε:
οι πούστηδες
γυμνό δεν θα τον εύρισκαν
ποτέ•

AlexMil 2.45 πμ 11-05-2013

Νο 268 (μια μέρα πέρασε)

Νο 268 (μια μέρα πέρασε)

Πύλη
ακανόνιστης προοπτικής,
στυλ Βικτωριανό,
αφυδατωμένο,
στην έρημο
ορθώνεται μπροστά μου,
με τη λευκή άμμο
της συνείδησης,
στο διαφανή θόλο
ενός ακαθόριστου χρόνου:
τα ίχνη ακολουθώ,
γραμμές φλεβικές, χλωμές,
απομεινάρια εδώ και κει
να οδύρονται:
κόκκοι με ψυχές,
με αναμνήσεις συμπυκνωμένες •
όλα είναι απροσάρμοστα,
σαν ράστερ κολλημένο
σε γιγάντια επιδερμίδα
κι εγώ, κάπου,
σε κάποιο μοτίβο,
με κινήσεις σπασμωδικές
το κλειδί να γυρνώ ,
και την πύλη ν ανοίγω:
· μια μέρα πέρασε,
μια άλλη προβάλει·
και οι εφιάλτες είναι εκεί,
γυμνοί
και αφοσιωμένοι.

AlexMil 1.00 11-5-2013

Βικτωριανό στυλ

♥ Έλα αγόρι μου

πήδα με  ♥
ούρλιαζε,
είχε και φωνή βραχνή,
κοντράλτο
·καλή αίσθηση για τα αυτιά·
κι εγώ,  
με ανυπέρβλητη 
προωθητική ενέργεια,
σκληρός,
 πηγαινοερχόμουν
με κινήσεις κομψές
και θεατρικές:
-------------------------
είχα λαχανιάσει,
με το σορτς 
μισοκατεβασμένο ,
ό χώρος άβολος,
στο πλατύσκαλό του τρίτου,
κι αυτή,
σκυμμένη άτσαλα,
απ τα κάγκελα κρατιόταν
και λυσσασμένα  
κοντράριζε
με τα στρογγυλά της
μπούτια·
-------------------------
Όμως,  
της έφυγαν οι παντούφλες,
οι άτιμες ,
·ήταν
και στραβοπατημένες·
 και όντως  ξυπόλητη
στο μάρμαρο  
γλίστρησε·
δεν ξέρω πως συνέβη:
σε έκσταση
βρισκόταν
και με χάρη βάρβαρου
μανιωδώς
επαναλάμβανε: 
♥ σε πηδάω ρε μαλάκα
σε πηδάω ♥
όταν  απ το πλατύσκαλο
φύγαμε
και στο δεύτερο
κατρακυλήσαμε ·
------------------------
Μας βρήκε ο άνδρας της,
μισόγυμνους ,
εμένα με βίασε  
με στυλ Βικτωριανό
· ακόμη πονάω·
κι αυτή  τη συγχώρεσε
γιατί την αγαπούσε. 

ΥΓ
1. Κοντράλτο : βαθειά γυναικεία φωνή
2. Στο τριώροφο τις δεδομένες  ώρες δεν ήταν κάνεις
3. Βικτωριανό στυλ  (κλασάτο μεγαλοπρεπές στυλ)
4. Στις φώτο εγω μεταμφιεσμένος

AlexMil  09-05-2013

Νο 267 (συμβαίνουν)

Του ζήτησε
να την αγαπήσει,
ήταν εκείνη
τη κρυσταλλένια νύχτα,
που κάτω
από τα ασάλευτα αστέρια
πρωτοέκαναν έρωτα•
δεν του ήταν εύκολο,
•λόγοι διάφοροι•
τα κατάφερε όμως υποδειγματικά,
αυτή είχε άφθονα χρήματα,
αγορασμένη
λοιπόν η αγάπη του
και τη πρόσφερε απλόχερα•
δεν το έμαθε
ούτε το υποψιάστηκε ποτέ,
της το είπε τη μέρα
που την ενημέρωσαν
για τη διάγνωση,
ήταν στο γραφείο της μόνη,
απελπισμένη,
με θλίψη αιώνων,
τον κοίταξε και γέλασε:
το πιστόλι
από το συρτάρι έβγαλε,
το σημάδεψε
και πυροβόλησε,
κι έπειτα
στριφογύρισε τη καρέκλα,
απ το παράθυρο
τα αστέρια σκόρπια διαμάντια
στο παγερό γαλαξία:
έμοιαζαν
όπως όταν τον γνώρισε,
ήπιε μια γουλιά
από το φίνο μπράντι
και τη κάνη
στο κρόταφο ακούμπησε.

AlexMil 10-05-2013

No 266 (ερημος)

Στη στροφή χάθηκες,
στα μάτια μου
έμεινε μόνο
η ακμή της γωνίας
που την εικόνα σου
εξαφάνισε
κι έπειτα όλα
άρχισαν να σβήνουν,
πρώτα η γωνιά
κι έπειτα οι δρόμοι
και τα κτίρια,
στο τέλος έμεινε η ερημιά,
η έρημος την ψυχής μου
να περπατά
στην λευκή άμμο
της απελπισίας ,
μόνη,
με των λαθών
τις ενοχές της .

AlexMil 10--5-2013